Ep. 8 วันเกิดที่...ไม่โรแมนติก

1737 Words

เช้าวันอังคาร วันธรรมดาที่ดูไม่พิเศษสำหรับใครทั้งนั้น ยกเว้น ลลิล เธอวางโทรศัพท์ลงข้างหมอนหลังปิดเสียงปลุกครบรอบสามครั้งติดกัน แล้วยิ้มจาง ๆ กับตัวเองตอนเห็นเลขวันที่บนจอ21 ตัวเลขที่เธอผูกพันตั้งแต่เด็ก เพราะเป็นวันเกิดของตัวเอง เธอพลิกตัวหันไปทางซ้าย เตียงกลับว่างเปล่า เสียงน้ำจากห้องน้ำดังเป็นจังหวะ แฟนหนุ่มกำลังอาบน้ำ เธอลุกขึ้นนั่ง ลูบโอมตัวเองลวก ๆ พลางเหล่มองสติกเกอร์เล็ก ๆ ที่เขาแปะไว้ตรงกระจกโต๊ะเครื่องแป้งเมื่อสองวันก่อน “เดตไนต์ศุกร์ที่สอง - ห้าม ‘แป๊บเดียว’ เกิน 20 นาที - มื้อเช้าเสิร์ฟถึงเตียง : 1/2 - ทนหน่อยทูนหัว... โอมกำลังหัดเป็นคนดี” เธอหัวเราะหึในลำคอ แม้คำว่า ทนหน่อยทูนหัว จะทำให้หน้าอุ่นทุกครั้งที่ได้ยิน แต่วันนี้ลลิลอยากได้อะไรมากกว่าคำพูด นั่นคือ เวลา ไม่ได้อยากฉลองใหญ่โต ไม่อยากดอกไม้ช่อใหญ่ หรือของขวัญชิ้นโตราคาแพง แค่อยากนั่งกินเค้กง่าย ๆ ชิ้นเล็ก ๆด้วยกันหลังเลิกงาน ถ่ายรูปฟิล์มสองสามใบไว้ดูตอนแก่ เท่านี้จริง ๆ แกรก... ประตูห้องน้ำเปิดออก ไอน้ำอุ่นพวยพุ่ง ชายตัวโตเปลือยท่อนบน ผ้าขนหนูผืนกำลังพอดีสีขาวพันรอบเอวเดินออกมาพลางเช็ดโอมที่เปียกหมาด ๆ พร้อมกลิ่นสบู่สะอาดหอมอ่อน ๆโชยมา โอมชะงักนิดหนึ่งตอนเห็นเธอนั่งมองอยู่ เขายิ้มมุมปากตามฟอร์ม “ตื่นเช้าจัง วันนี้มีประชุมเหรอ” “มี…แต่ไม่เช้า” ลลิลตอบเรียบ ๆ พลางสอดนิ้วเล่นกับชายผ้าห่ม “วันนี้วันที่เท่าไรนะ” “ยี่สิบเอ็ด” เขาตอบทันควัน ก่อนทำตาโตประกอบ “ยี่สิบเอ็ดกรกฎาาาาาาาา-” เสียงลากยาวแกล้ง ๆ แล้วปรบมือสองที “วันเกิดลลิลของโอม” “เฮอะ…จำได้ก็ยังดี” เธอยักคิ้ว ทั้งดีใจที่เขาจำได้ และทั้งกลัวว่า ความจำ กับ การกระทำ จะสวนทาง โอมย่อตัวลงแนบหน้าผากเธอเบา ๆ “HBD นะทูนหัว” เขาประทับจูบเร็ว ๆ แบบคนรู้ว่าคนตรงหน้าจะเขินแล้วดุนิด ๆ อยู่ดี “เย็นนี้เลิกกี่โมง โอมขอจองตัว” “หกโมง” เธอตอบสั้น ๆ “อยากกินร้านเดิมหัวมุมซอย จำได้ไหม” “ร้านที่เรากินครั้งแรก แล้วนายหัวเราะจนซดน้ำซุปเผ็ดจนน้ำมูกไหลนั่นน่ะเหรอ” เขายิ้ม “จำได้สิ หนึ่งทุ่ม ตรงเวลา” คำว่าตรงเวลา ทำให้หัวใจเธอคลายลงหนึ่งจุด “โอเค งั้น…คืนนี้ไม่ต้องเป็นโปรเกมเมอร์ เป็นแฟนธรรมดาพอ” “รับคำสั่งครับ” เขาเด้งตัวเพื่อเข้าครัวรับตำแหน่งเชฟจำเป็น “ภารกิจเช้า 2/2 ข้าวต้มหมูสับใส่ขิง” “นายหัดทำตั้งแต่เมื่อไหร่” “ตั้งแต่รู้ว่าคนสวยบ้านนี้ถ้าไม่กินอะไรตอนเช้าจะหงุดหงิด” เขาตะโกนตอบจากครัวแล้วหัวเราะ “ทนหน่อยทูนหัว ขูดขิงแป๊บ” คำคุ้นหูนั้นยังทำให้เธอยิ้ม แต่ก็อดเอามือแตะอกข้างซ้ายเหมือนจะยืนยันความคาดหวังตัวเองไม่ได้ ขอให้เย็นนี้มันไม่มีอะไรผิดพลาดเถอะ ณ บริษัท บรรยากาศช่วงสายของวัน ที่แผนกเงียบกว่าปกติเพราะทีมช่างไปดูงานนอกสถานที่ ลลิลนั่งทำสรุปแคมเปญอยู่ที่โต๊ะ ครู่หนึ่งก็มีกล่องสี่เหลี่ยมสีครีมวางลงมาพร้อมผูกโบสีแดงสด เธอเงยหน้าขึ้น พลอยใส ยืนยิ้มจนแก้มตึง “HBD ลลิลลลล~” “จากเธอ?” เจ้าของวันเกิดเลิกคิ้ว ไม่กล้าจับกล่อง “จาก ใครบางคน” พลอยใสยักคิ้วหรี่ตาเล็กน้อย “เดี๋ยวก็รู้” แล้วก็เดินผละไปโดยไม่ลืมวางคำถามไว้กลางโต๊ะ ลลิลมองกล่องราวกับมันเป็นระเบิดเวลา เธอค่อย ๆ แกะโบ เปิดฝากล่อง ในนั้นเป็นเค้กช็อกโกแลตหน้ามูสเรียบกริบ ติดการ์ดขาวใบเล็กว่า “มีความสุขมาก ๆ ...รัน” ปลายนิ้วเธอชะงัก รัน อีกแล้ว ก่อนทันได้คิดว่าจะทำอย่างไรต่อ เสียงแจ้งเตือนในแชตอีกกลุ่มก็ดังรัว รัน: HBD นะ เราฝากเค้กไว้ที่แผนก เธอคงยุ่ง เลยไม่โทรกวน Lalil_O : ขอบคุณนะ เดี๋ยวแบ่งเพื่อน ๆ เธอพิมพ์ตอบสุภาพ พยายามวางน้ำหนักให้เป็นเรื่องงานกับเพื่อนเก่า ไม่ใช่ไฟกองใหม่ในความสัมพันธ์ปัจจุบัน เธอหันไปหยิบมีดพลาสติก โดยมีสายตาหนึ่งคู่กำลังจับจ้องอยู่จากอีกโต๊ะ “ว้าวววว แหม…มีคนส่งเค้ก~” พลอยใสลากเสียงยาว “แฟนเก่านี่ช่างสุภาพจริง ๆ นะ” “เธอรู้ได้ไงว่าแฟนเก่า” ลลิลถามตรง ๆ “อ้าว ก็วงในเขารู้กันทั้งนั้น” พลอยใสเชิดหน้า “ยังไงก็ HBD อีกทีนะ ขอให้สมหวังเรื่องรัก ไม่ใช่มัวแต่รอคนติดเกมจนเทียนละลายไปทุกก้อน” ประโยคท้ายเหมือนมีดแหลมทิ่มแทงพอให้มุมปากลลิล ยกยิ้มขึ้นข้างหนึ่ง พลางกดช้อนลงแบ่งเค้กอย่างใจเย็น “ขอบคุณสำหรับคำอวยพร…หวังว่าคนให้พรจะมีปัญญาสมหวังกับพรตัวเองด้วยเหมือนกันนะ” สีหน้าพลอยใสกระตุกน้อย ๆ ก่อนหัวเราะกลบแล้วเดินหนีไป ลลิลถอนหายใจพรืด อย่าให้คำแหย่มาพังวันดี ๆ เธอบอกตัวเอง ครืด ครืด ต่อมาไม่นาน โทรศัพท์สั่นเป็นสัญญาณเตือนข้อความจากบางคน OHM PT : แฮปปี้อีกทีครับทูนหัว OHM PT : เย็นนี้เจอกันหนึ่งทุ่ม ร้านหัวมุม เดี๋ยวโอมไปถึงก่อน Lalil_O : ได้ ข้อความสั้น ๆ สองบรรทัดทำให้โลกกลับมาอยู่ตรงแกนกลาง ลลิลเอื้อมมือบางยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม แล้วมองเค้กบนโต๊ะ เธอแบ่งให้เพื่อนร่วมทีมไปหลายชิ้น ก่อนเก็บชิ้นเล็กสุดใส่กล่องเตรียมเอากลับบ้าน ตั้งใจจะวางไว้ในตู้เย็นกินตอนดึกกับโอม เมื่อคิดถึงภาพนั้นแล้วหัวใจอุ่นวาบทันที สิบเห็ดนาฬิกาห้าสิบนาที ลลิลปิดคอมพิวเตอร์บนโต๊ะ เก็บเอกสารลงแฟ้มใส่ไว้ในลิ้นชักอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหยิบกล่องเค้กใส่ถุงผ้า เท่านั้นเองแชตของแฟนหนุ่มก็เด้งขึ้นมาเหมือนตั้งเวลาไว้ OHM PT : ลลิล… OHM PT : มีเรื่องนิดหน่อย หัวใจเธอตกวูบทันทีอย่างเลี่ยงไม่ได้ Lalil_O : อะไร OHM PT : ทีมโอมถูกเรียกสแคริมด่วน ตอนหนึ่งทุ่มเป๊ะเลย OHM PT : แค่ BO3 เอง สั้น ๆ OHM PT : ทนหน่อยทูนหัว สิบห้านาทีจริง ๆ รอบนี้โค้ชล็อกเวลาไว้ ลลิลหลับตาลงช้า ๆ เพื่อตั้งสติ BO3 ดีที่สุดในสามเกม ถ้ากดชนะสองตารวดก็จบเร็ว ถ้าสูสี…ก็ยาว เธอเลื่อนนิ้วไปมาเพื่อย้อนไปดูข้อความที่ผ่านมา ก่อนหน้านี้เธอเองที่บอกว่าจะไม่แข่งกับเกม แต่วันนี้…คือ วันเกิด เธอตอบสั้นที่สุดเท่าที่ใจจะยอม Lalil_O : ได้ เจอกัน สองทุ่ม ที่เดิม OHM PT : รักที่สุด เธอไม่ตอบคำว่า รักที่สุด เพราะรู้ตัวว่าจะใจอ่อนเกินไป ทำเพียงหิ้วถุงเค้กแล้วเดินลงลิฟต์ ออกไปยืนหน้าร้านหัวมุมตั้งแต่หนึ่งทุ่มยี่สิบนาที ไฟสีเหลืองส้มในร้านทำให้เธอหวนคิดถึงวันแรกที่หัวเราะจนน้ำมูกไหล อีกสิบปีต่อมา เธอคงอยากจดจำคืนแบบนี้ในฐานะคืนที่เรียบง่ายและอบอุ่น สองทุ่มตรง...ที่ไม่มีโอม ลลิลควานหาโทรศัพท์มือถือ กดเข้าแอปพลิเคชันไลน์เพื่อนเปิดแชต Lalil_O : ถึงแล้ว จุดเขียวขึ้น อ่านแล้ว เงียบอยู่เกือบนาที ก่อนข้อความต่อมาจะโผล่ OHM PT : ตาแรกยืดนิดหนึ่ง แป๊บเดียว จริง ๆ OHM PT : ไม่เกินยี่สิบนาที กฎของเขาเอง คำว่า แป๊บเดียวเท่ากับยี่สิบนาที ลลิลก้มมองนาฬิกาข้อมือ กัดริมฝีปากบาง โอเค ยี่สิบนาทีก็ยี่สิบนาที เธอบอกตัวเอง เพลงญี่ปุ่นเก่า ๆ ในร้านเปิดคลอ ลูกค้าคู่หนึ่งหัวเราะเบา ๆ อยู่โต๊ะมุมหน้าต่าง เสียงจานกระทบช้อนค่อย ๆ กลาย เป็นเสียงที่เจ็บแปลบอย่างแปลกประหลาด ยี่สิบนาที ผ่านไป ลลิลส่งสติกเกอร์ผู้หญิงถือไม้กำลังนั่งเขี่ยพื้นเหมือนรอคอยอะไรบางอย่างหนึ่งรูปเหมือนเธอในตอนนี้ แต่มันคือสัญญาณเตือนที่ค่อนข้างอันตราย พลันข้อความจากแฟนหนุ่มก็เด้งกลับมา OHM PT : กำลังจะจบตาสอง ถ้าชนะตานี้ก็จบเลย OHM PT : ขอโทษนะ ทนหน่อยทูนหัว เธอวางโทรศัพท์ลงราวกับมันหนักขึ้นสิบกิโลกรัม มือกระชับจับสายถุงผ้าแน่น ความคิดหนึ่งพุ่งเข้ามา ทำไมต้องเป็นวันนี้ ถ้าทีมสำคัญ เกมสำคัญ เธอพร้อมเข้าใจทุกวัน ยกเว้น วันนี้ เธอลุกขึ้น เดินไปบอกพนักงานอย่างสุภาพว่าเธอขอเลื่อน โต๊ะที่จองไว้ถูกยกไปให้คู่ถัดไป และเธอเดินออกจากร้านไปยืนรับลมที่หัวมุมถนน ฝนเม็ดเล็ก ๆ เหมือนผงน้ำตาลบนหน้าเค้กค่อย ๆ โปรยลงมาตกกระทบหน้า เธอไม่กางร่ม ปล่อยให้หยดเล็ก ๆ ตกใส่แขน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ตั้งใจจะโทรบอกเขาอย่างชัดเจนว่าคืนนี้ ไม่อยากรอ แล้วปล่อยให้เขาสู้กับทีมไปเถอะ แต่ก่อนกดโทร ข้อความอีกอันเด้งขึ้น หมอไอซ์ (เด้งในกลุ่ม) : MVP ว่ะโอม! ก๊อก : ไปต่อ BO5 ไหม โค้ชว่าโมเมนตัมกำลังมา เปา : ไปดิ! ข้อความชั่วร้ายสามบรรทัดนั้นโชว์แค่พอให้เห็นทัน ก่อนจะหายวับไปเมื่อโอมตั้งค่า ห้ามรบกวน ในกลุ่ม…กับเธอ เธอพิมพ์ Lalil_O : ถ้าจะไปต่อ บอกตอนนี้ ฉันจะกลับบ้าน แต่คราวนี้ เขาไม่เห็น ไม่อ่าน เธอเงยหน้ามองไฟทางด่วนสีส้มบนฟ้า ใจชั่งอยู่หลายนาทีระหว่าง ความรัก กับ การรู้ลลิลค่าตัวเอง ก่อนจะเลือกอย่างหลัง เธอกลับคอนโดมิเนียมเงียบ ๆ ตลอดทาง รถไฟฟ้าคืนวันธรรมดาคนน้อย ใคร ๆ ต่างก้มหน้าให้กับจอสี่เหลี่ยมขนาดพอดีมือเลื่อนแตะแจ้งเตือนตัวเอง โลกภายนอกเหมือนปกติ มีเพียงโลกในอกของเธอที่วุ่นวายชอบกล

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more