ทนหน่อยทูลหัว มีผัวติดเกม

อารัมภบท

เสียงคลิกเมาส์ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนใบหน้าคมเข้มของชายคนหนึ่งคิ้วเข้มขมวดเล็ก ๆ ขณะมือขวาขยับเมาส์ มือซ้ายกดแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว

เขาคือ โอม ภูมิทัต มาดนิ่ง ขรึม ดูหยิ่งนิด ๆ

และใครที่ไม่รู้จักเขาดีพอคงคิดว่าเขาเป็นคนเย็นชา แต่สำหรับคนที่รู้จักดีจริง ๆ อย่างฉัน…

เมื่อใดที่เขาต้องอยู่กับแฟน จากเสือร้ายกลับกลายเป็นแมวขี้อ้อน และนอกจาก แฟน ก็มี เกม นี่แหละ ที่เขาติดเป็นชีวิตจิตใจ

“โอม…” ฉันเรียกเขาเสียงอ่อนขณะเดินออกมาจากห้องครัวถือแก้วน้ำ

แต่เขาไม่ขยับ ไม่ตอบ และไม่ปริปากสักคำ

“โอม” ฉันลองเรียกอีกครั้ง พร้อมยืนเท้าเอวมองแผ่นหลังเขาที่กำลังตั้งอกตั้งใจฟาดฟันศัตรูในเกมอย่างไม่ลืมหูลืมตา

เหมือนเดิม... เงียบกริบ

ไม่ใช่เพราะเขาไม่ได้ยิน แต่เพราะ เขารู้…และตั้งใจจะเมิน

แบบนี้ทุกวัน ทุกคืน และทุกครั้งที่เขาเข้าสู่ “โหมดเกมเมอร์”

ส่วนฉันคือ ลลิล ลลิลดา สาวออฟฟิศธรรมดา ๆ ที่รักการเขียนนิยายและอ่านนิยายเป็นชีวิตจิตใจ

อาชีพเสริมคือ “คนบ่นผัวติดเกม”

สถานะปัจจุบัน กำลังคบกับผู้ชายที่พร่ำบอกทุกวันว่ารักฉันมาก แต่ก็ไม่เคยวางเมาส์ก่อนตีสอง

ตอนนี้พวกเราอยู่ในช่วง “คบศึกษาดูใจกันไปเรื่อย ๆ ถ้ารับความติสต์ของกันและกันได้ก็ไปต่อถึงขั้น...แต่งงาน”

ซึ่งฟังดูดีใช่ไหม? แต่ในความจริงมันคือ…

ช่วงทดสอบจิตใจว่าเมียอย่างฉันจะทนกับผัวติดเกมอย่างเขาได้นานแค่ไหน

และใช่ค่ะ ความรักมันเป็นสิ่งสวยงาม เมื่อไม่ต้องแชร์มันกับเกมยิงปืนออนไลน์ที่เสียงเพื่อนในดิสคอร์ดดังพอจะปลุกคนได้ทั้งซอย

ฉันนั่งลงบนโซฟาข้างหลังเขา หยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กที่พกติดตัวออกมา ปากกาสีดำจดลงบนหน้ากระดาษสีขาวสะอาด

หัวข้อของบทความที่ฉันกำลังจะเขียนวันนี้คือ

“วิธีอยู่รอดกับแฟนติดเกม โดยไม่ฆ่าเขาก่อน”

ใช่ค่ะ ฉันกำลังเตรียมบทความลงเว็บและลงเพจส่วนตัว

เกี่ยวกับชีวิตคู่กับเกมเมอร์หนุ่มรูปหล่อที่เป็นแฟนฉันในตอนนี้

หรือพูดให้ถูกคือ…บทความเพื่อเตือนตัวเองไม่ให้เอาหม้อฟาดหัวผู้ชายตรงหน้า

เสียงในเกมดังขึ้นอีกระลอก

“รีบฟื้นสิวะ สู้โว้ยยย!”

“อย่าให้แม่งหนีไปนะ!”

“โอมมมมม ยิงสิวะ!!”

เสียงเพื่อนในดิสคอร์ดตะโกนแข่งกับเสียงปืนในเกม

ฉันถอนหายใจยาวแล้วเขียนต่อ

ข้อ 1: อย่าบ่นตอนเขาเล่นเกม

ผลลัพธ์: เสียงดิสคอร์ดจะกลบเสียงบ่นของลลิล

คำแนะนำ: บ่นในใจไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยตีกลางดึก

ฉันยกยิ้มบาง ๆ

ความรักมันก็แบบนี้ ไม่ใช่หวานทุกวัน แต่เต็มไปด้วยโมเมนต์เล็ก ๆ ที่ทำให้เรายังอยู่ข้างกัน

ฉันไม่ได้ต้องการให้เขาเลิกเล่นเกม แค่หวังให้เขาหันมามองฉันบ้าง…ในบางครั้ง

“โอม…” ฉันลองเรียกอีกรอบ คราวนี้เดินไปยืนข้างเก้าอี้เขา

เขาถอดหูฟังออกนิดหนึ่ง “ว่าไงเมีย”

“หิว” ฉันทำหน้านอยด์

เขาหันมาแวบหนึ่ง “ในครัวมีขนมนี่”

“ฉันอยากกินของร้อน” น้ำเสียงงอแง พลางทำหน้ามุ่ย

“รอก่อนนะ อีกแมตช์เดียว”

คำว่า อีกแมตช์เดียว ของเขาแปลได้ว่าอย่างต่ำหนึ่งชั่วโมง

ฉันเม้มปาก ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูเขาเบา ๆ

“ถ้านายไม่ไปกินกับฉันนะ คืนนี้ฉันไม่ให้กอด…”

เขาชะงัก

มือที่กำลังจะกดเมาส์หยุดชะงักกลางอากาศ เขาเหลือบตามองนาฬิกาดิจิทัลบนหน้าจอ แล้วค่อย ๆ ถอดหูฟังออกเหมือนกำลังตัดสินใจเรื่องคอขาดบาดตาย

“เฮ้ยเพื่อน…กูออกก่อนนะ” เสียงแผ่วเอ่ยบอกเพื่อนในทีมอย่างอดเสียดายไม่ได้ แต่สีหน้าเริ่มซีเรียส

“ไรวะโอม!!!!”

“มึงจะทิ้งทีมแม่งเฉย ๆ งี้เลย??”

“กะล่อนฉิบหาย เพิ่งไต่แรงก์มา-”

“เมียเรียก” เขาพูดสั้น ๆ แล้วกดออกเกมทันทีท่ามกลางเสียงโวยวายในดิสคอร์ดที่กำลังปะทุ

ฉันนิ่งค้างไปชั่วขณะ นี่มันโอมคนที่ฉันรู้จักจริงเหรอ?

เขาหันหน้ามาหาฉันมองสบเข้าอย่างจัง พลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ฉันทั้งรักทั้งหมั่นไส้

“ไปกินข้าวกัน” เขาพูดเสียงนุ่มเหมือนกำลังชวนไปเดตที่ห้องอาหารหรูหราในโรงแรมห้าดาว

“…นี่นายยอมออกเกมเพราะฉันจริง ๆ เหรอ?”

“เพราะเมียงอนเท่ากับหายนะไง” เขายักคิ้ว “แล้วผัวจะอยากนอนตายกลางดึก เพราะเมียไม่ให้กอดไหมล่ะ”

ฉันรู้สึดร้อนวาบที่ใบหน้ากะทันหันแก้มป่อง ๆ ขึ้นสีแดงก่ำชัดเจน ก่อนสะบัดหน้าซ่อนความเขินอายที่มีแล้วเดินไปหน้าประตู เขารีบเดินตามหลังมาติด ๆ

ระหว่างเดินมือเขาก็เอื้อมมาจับมือฉันอย่างไม่คาดคิด

“มือเย็น” เขาพึมพำ “…หนาวเหรอ”

“ไม่ได้หนาว” ฉันพึมพำเสียงแผ่ว “แค่หงุดหงิดเกมนายเฉย ๆ”

“โอ๋” เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดู แล้วยกมือฉันขึ้นริมฝีปากหนาค่อย ๆ สัมผัสลงจุมพิตเบา ๆ บนหลังมืออย่างอ่อนโยน “งั้นผัวปรับให้”

“จะปรับอะไร”

“จากโหมดเกมเมอร์ เป็นโหมดผัวเลี้ยงเมีย”

“ไม่มีเมนูนั้นในชีวิตจริงหรอก”

“มีสิ นี่ไง” เขายิ้มแล้วเปิดประตูให้ฉัน “เวลาของเมีย... เริ่ม”

ฉันยืนมองหน้าเขาอยู่หนึ่งวินาที หัวใจเต้นแบบบ้าคลั่ง

ไม่ใช่เพราะเขาชวนไปกินข้าว แต่เพราะผู้ชายที่เคยเลือกเกมมาก่อน…วันนี้เขาเลือกฉัน

เสียงดิสคอร์ดยังดังลอดออกมาจากห้องเกม

“โอมมมมมม กลับมาก่อนนนน!”

“พวกกูโดนยิงยับเลย!!!”

“มึงเลือกเมียใช่ไหม!!!?”

เขาหันไปพูดผ่านประตูห้อง

“ใช่ครับ โอมเลือกเมีย”

แล้วปิดประตูลงอย่างภาคภูมิใจ

ฉันหัวเราะทั้งน้ำตาคลอ เพราะคำพูดที่เขาเคยบอกฉันในวันที่เราทะเลาะกันหนัก ตอนนั้นเขาบอกว่า “โอมไม่ได้รักเกมมากกว่าเมีย…แค่เมียไม่เข้าใจเกมโอม”

แล้ววันนี้อะไรล่ะ?

วันนี้เขาไม่ได้ทิ้งเกม แต่เขาเลือกจะ “ไม่ปล่อยมือฉัน” เมื่อฉันเรียกหา และนั่นมันก็มากพอแล้ว

ฉันมองเขาเดินนำไปสองก้าว ชายสวมเสื้อยืดสีดำธรรมดา โอมยุ่ง ๆ ของคนที่เล่นเกมจนดึก แต่หัวใจอุ่นที่สุดในโลก

เขาหันมามองพลางยิ้มบาง ๆ แล้วพูดเบา ๆ

“ทนหน่อยนะทูนหัว…ผัวติดเกม”

ฉันส่ายหัว ยิ้มจนแก้มจะแตก ปากจะฉีกถึงหู

ทนเหรอ?

อาจไม่ใช่คำที่ถูกสำหรับความรู้สึกตอนนี้ เพราะแท้จริงแล้ว…

ฉันไม่ได้ “ทน”

ฉันกำลัง “รัก”

รักผู้ชายธรรมดา ๆ ที่พยายามเรียนรู้จะรักฉันให้เป็น

เหมือนฉันเรียนรู้ที่จะรักโลกของเขาเช่นกัน

บางทีความรักไม่ได้มีแค่รูปแบบหวานฟุ้งเหมือนในหนัง

แต่เป็นแบบที่ทะเลาะกัน บ่นกัน งอนกัน แต่สุดท้าย…ก็เดินไปด้วยกันอยู่ดี

เพราะเขาไม่ใช่ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ และฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่เข้าใจทุกอย่าง

แต่เราคือคนสองคนที่เลือก “พยายาม” เพื่อกันและกัน

และนี่คือจุดเริ่มต้นเรื่องราวของเรา…

ผัวติดเกม × เมียขี้งอน กับความรักวุ่น ๆ ปนหวาน

ที่ทั้งหัวร้อน และหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกัน

เรื่องราวที่อาจไม่ได้ยิ่งใหญ่ แต่จริงที่สุดในโลกของเรา

Love isn’t perfect.

It’s patient.

It’s effort.

And sometimes… มันคือการแย่งคีย์บอร์ดจากผู้ชายที่ลลิลรักมากที่สุดด้วย

เอาละ.... เกมเริ่มแล้ว

ไม่ใช่ในจอ แต่เป็นในใจ