ทนหน่อยทูลหัว มีผัวติดเกม

จากใจนักเขียน

ธงเขียวขจี คนดีคนเดิมมาแล้วครับ!!!

ก่อนอื่นต้องขอโทษนักอ่านที่น่ารักทุกท่านล่วงหน้าด้วยนะคะ

เพราะการกลับมาในครั้งนี้อาจจะทำให้ทุกท่านเป็นไบโพลาร์ 5555

เขา…รักเกม

เธอ…รักเขา

เมื่อความรักต้องพัวพันกับ “ความหลงใหล” ที่ไม่ใช่เธอ

เธอต้อง “ทน” เพื่อให้เขารู้ว่า ความรักไม่ใช่แค่เรื่องเล่น ๆ

และเขาจะต้อง “เลือก” ระหว่างเกม…หรือเธอ

สงครามประสาทความรัก กำลังจะเริ่มขึ้น...

#ทนหน่อยทูนหัวมีผัวติดเกม

🎮แฟนติดเกม x เมียขี้บ่น

🎮สายเกมควรค่าแก่การอ่าน

พระเอกธงเขียวขจี คนดีคนเดิม

ไม่นอกกายนอกใจ

โปรดใช้ความรักที่มีต่อแฟนในการอ่าน

💔 💔 💔 💔

ฝากติดตามด้วยนะคะ

แนะนำตัวละครหลัก

🐯 โอม – ภูมิทัต (พระเอก)

อายุ 34 ปี | หนุ่ม Call center | ลูกชายตำรวจใหญ่

– หล่อ เท่ นิ่งแต่กวนตีนขั้นเทพ

– ติดเกมขั้นวิกฤต ไม่รับรู้โลกภายนอกเวลาแข่ง

– ปากหมา เจ้าชู้สายตา แต่รักเดียวใจเดียว

– คลั่งรักเมีย แต่ไม่ชอบแสดงออกโต้งๆ

– พอเมียงอนจะเริ่ม “รุก”

🌸 ลลิล – ลลิลดา (นางเอก)

อายุ 29 ปี | พนักงานบริษัท

– ร่าเริง เข้ากับคนง่าย ฉลาด รู้ทันคน

– ขี้อาย เวลารักใครจริง คลั่งแทบบ้า

– รักการเขียน ชอบบ่นเวลาแฟนติดเกม

– ปากดีแต่ใจบาง แพ้ทางแฟนตัวเองสุด ๆ

เมื่อผู้ชายที่รักเกมเป็นชีวิตจิตใจ รักมากกว่าโลกทั้งใบที่เขามี ต้องมาอยู่ร่วมชายคากับผู้หญิงที่ “อยากให้เขาสนใจมากกว่าเกม”

ความรักระหว่าง “ผัวติดเกม” กับ “เมียติดเขา”

จึงเริ่มต้นขึ้นพร้อมสงครามประสาทประจำวันแบบน่ารัก ๆ แต่ก็แอบร้อนแรงสุดใจ เพราะเขาคือผู้ชายที่ทำให้เธอทั้ง หัวร้อน และ หัวใจละลาย ในเวลาเดียวกัน

“ถ้าเกมมันสนุกมากขนาดนั้น งั้นนายก็ไปแต่งงานกับเกมเลยไหม!”

“แป๊บ ๆ ขออีกเกม”

“…..”

“ตัวเองว่าไงนะครับ”

สปอยล์ค่า

“นั่นโอมแฟนลลิลใช่ไหม”

“โห หล่อมากอะ”

“แฟนเก่าเธออยู่ตรงนั้น ดูดิ…”

ใช่ “ตรงนั้น” คือที่ที่ รัน ยืนอยู่

เขายังเหมือนเดิมทุกอย่าง สูทเรียบ เสื้อเชิ้ตสีขาวแบบที่ชอบใส่ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิมที่ฉันเคยรู้จักดี แต่ทุกอย่างที่คุ้นเคย…ตอนนี้กลายเป็นแค่ เสียงสะท้อนในอดีต

โอมไม่พูดอะไร เขาแค่ยื่นมืออีกข้างมาวางบนหลังฉันเบา ๆ พาเดินไปทักเพื่อน ๆ อย่างสบาย ๆ เหมือนผู้ชายที่ “ไม่ต้องแข่งกับใคร”

แต่ในสายตาคนทั้งโต๊ะ…นั่นแหละ สงครามเงียบเริ่มขึ้นแล้ว

“ลลิล…”

เสียงรันดังขึ้นจากด้านข้าง พอหันไปก็เห็นเขาเดินเข้ามาใกล้ ยิ้มบาง ๆ แบบที่เคยใช้ละลายใจฉันในอดีต

“รัน” ฉันตอบสั้น ๆ และเป็นมิตรพอประมาณ

เขาหยุดอยู่ห่างจากโอมแค่ก้าวเดียว สายตาไม่ได้มองฉันเพียงคนเดียว แต่เหลือบไปมองโอมอย่างประเมินด้วย

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เขาเริ่มพูดกับฉัน

“อือ…นานมาก” ฉันตอบเรียบ

“สบายดีไหม”

“ก็ดี” ฉันยิ้มบาง ๆ ก่อนหันไปหาโอม “นี่…โอม แฟนฉัน”

โอมยื่นมือออกไปอย่างสุภาพ จับมือรันแน่นพอดี ไม่มากเกินไป ไม่น้อยจนดูอ่อน

เป็นการ “ประกาศจุดยืน” แบบเงียบ ๆ แต่ชัดเจนที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้

“โอมครับ” เขาทักเรียบ ๆ

“รัน” อีกฝ่ายตอบกลับ

เพื่อน ๆ รอบโต๊ะเหมือนรู้ว่ากำลังมีแรงกดดันบางอย่างแผ่วเบา ๆ ในอากาศ ทุกคนหัวเราะกลบเกลื่อน บางคนรีบเปลี่ยนเรื่องพูด

แต่ฉัน…สัมผัสได้ว่า ผู้ชายสองคนตรงหน้าฉันกำลัง “พูดกันด้วยสายตา”

ไม่มีคำพูดอะไรหรอก มีแต่ความเงียบที่ดังพอจะกรีดบรรยากาศ

🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀

©สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และฉบับเพิ่มเติม ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เลียนแบบ ดัดแปลง หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายไปเผยแพร่ต่อไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงานโดยมีลายลักษณ์อักษร การกระทำโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย

นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของนักเขียนเอง

ตัวละคร สถานที่ ไม่ได้อ้างอิง หรือพาดพิงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้น

หากมีข้อผิดพลาดประการใด ผู้เขียนขออภัยไว้ ณ ที่นี้

🐯 🐯 🐯 🐯 🐯

ฝากติดตามผลงาน นามปากกา เธียรนรา

และขอบคุณที่ซัปพอร์ตกันตลอดมานะคะ

🌈🌈 🌈🌈 🌈🌈