Hindi ko na hinintay pa na lumiwanag. Madilim pa nang nagpasya akong lisanin na ang bahay ng mga Velasco.
Wala na akong mukhang maihaharap pa sa mga tao doon. Lalo na kay Kuya Kiel na wala nang ginawa kundi ang mahalin ako pero nagawa ko pa rin siyang pagtaksilan ng paulit-ulit.
Pagsakay ko sa Grab Car ay hindi ko na napigilan ang pagpatak ng mga luha ko. Kasalanan ko ito.
Napapasulyap tuloy sa akin ang driver kaya humarap na lang ako sa bintana upang hindi niya masyadong makita ang pag-iyak ko.
Isang peste na sumalanta sa buong pamilya ko! At nagsisisi ako na binigyan pa kita ng lugar dito sa puso ko. Ngayon ay natauhan na ako. Hindi mo na ako mapapaikot pa sa mga kamay mong Gago ka!
Parang matalim na punyal na sumaksak sa buong pagkatao ko ang mga katagang iyon mula mismo sa bibig n
