หวังเฟิ่งเฉินกระโดดข้ามหลังคาลงมาตรงใกล้ๆกับที่หวังโสว่เหรินรออยู่
"พี่ใหญ่เป็นอย่างไรบ้าง พบนางไหม?"
"พบ! เจ้ากลับจวนไปก่อน ข้าจะไปธุระ"
"ท่านจะไปไหน?" หวังเฟิ่งเฉินหันไปส่งสายตาไม่พอใจ จนเขาต้องหลบและตอบเสียงอ่อย "ข้ากลับก่อนก็ได้ พี่ใหญ่รีบกลับเล่า"
"ข้ารู้แล้ว" เมื่อกล่าวจบทั้งสองพี่น้องก็แยกย้ายกันไปคนละทาง
ราวหนึ่งชั่วยามเสียงเคาะหน้าต่างก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ดังอยู่นานก็ไม่มีทีท่าจะเปิด หวังเฟิ่งเฉินรู้สึกร้อนใจ ครั้นจะเคาะให้ดังกว่านี้ก็เกรงว่าจะทำให้คนที่เรือนอื่นตื่นขึ้นและคนที่จะถูกลงโทษก็คงเป็นนางอีก แต่สิ่งที่เขาหามาจะไม่มอบให้นางก็ไม่ได้ จึงตัดสินใจใช้วิธีงัดหน้าต่างและปีนเข้ามาด้านใน
ในเรือนของนางไม่มีกลิ่นหอมของดอกไม้สักนิดกลับมีกลิ่นหอมเย็นที่ทำให้รู้สึกสดชื่นไม่ต่างจากตัวของนางที่เขาได้กลิ่นวันนั้น นางนั่งฟลุ๊บหน้าบนโต๊ะ มีกระดาษที่นางขีดๆเขียนๆ เขาถือวิสาสะหยิบขึ้นม
