หวังเฟิ่งเฉินเดินมารินน้ำชาและยกขึ้นกระดกดื่มราวกับกระหายน้ำมาเป็นเวลานาน เถียนซูหลินย่อกายลงนั่งตรงเก้าอี้ตัวเดิมที่นางนั่งอยู่ก่อน นางลูบไล้ตัวเปาเป่าอย่างทะนุถนอมภายใต้สายตาขอหวังเฟิ่งเฉินที่ลอบแอบมองดู นางเหลือบตาขึ้นเมื่อรู้สึกว่าถูกเขามองอยู่
"ท่านมองข้าทำไม?" เขายังคงจ้องมองนางด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นมา "ไม่ใช่เจ้าหรอกหรือที่มีเรื่องอยากจะคุยกับข้า ข้าเห็นเจ้าเอาแต่ลูบขนสุนัขอยู่นานก็ไม่เอ่ยปากขึ้นเสียที"
"อ๊อ!.ใช่ๆ ข้ากำลังจะถามท่านว่าท่านคิดยังไงกับผลงานของข้า แม้มันจะไม่ดีนักแต่ข้ารู้สึกว่าใช้ได้เลยนะ" นางกล่าวถามแววตาเป็นประกาย ทำให้หวังเฟิ่งเฉินยิ่งมองนางลึกเข้าไปในดวงตาราวกับเขาต้องการค้นหาอะไรบางอย่างในตัวนาง กว่าที่นางจะรู้สึกตัวว่าตนเองถูกอีกฝ่ายพิจารณาไปเสียแล้ว
หวังเฟิ่งเฉินจะเอ่ยปาก ทว่าเสียงของสุนัขบนตักได้ส่งเสียงเห่าพร้อมกับหวังโสว่เหรินเดินเข้ามาพ
