เถียนซูหลินกลับมายังจวนยามตะวันรอนๆ เมื่อมาถึงก็ถูกบ่าวรับใช้เรียกไปในเรือนใหญ่ แม้จะเหนื่อยกับการเที่ยวเล่นตกปลาแต่นางก็จำต้องเดินตามบ่าวคนสนิทของมารดาไป
เมื่อเข้ามาถึงเรือนใหญ่นางเห็นมารดานั่งเก้าอี้ตัวกลางที่บ่งบอกตำแหน่งความสำคัญของจวน นางกวาดสายตาไปรอบๆ เห็นพี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พี่รองแต่จื่อหยวนไม่ได้อยู่ที่นี่นางคงเลี้ยงบุตรอยู่ที่เรือน อาม่านนั่งคุกเข่าก้มหน้าตาแดงก่ำรอนางอยู่ก่อนแล้ว แต่ที่แปลกใจคือจิ่วลู่อดีตสาวใช้ที่ยืนก้มหน้าก้มตาติดกำแพงหลังม่าน นางมาทำอะไรเพราะตั้งแต่เถียนซูหลินไล่นางออกจากเรือน ก็ไม่เคยเห็นเงาของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย
เถียนซูหลินจ้องอดีตสาวใช้ตาไม่กะพริบ ผู้ถูกมองก็ยิ่งประหม่ากลัวแต่ไม่มีทางอื่นนอกจากก้มหน้าจนศีรษะแทบจะจรดพื้น มือประสานกันบีบจนเจ็บไปหมด
คุกเข่า!" เสียงตวาดดังจากสตรีที่นั่งเก้าอี้ตรงหน้า นางจำต้องคุกเข่าทั้งที่ไม่ชอบเอาเสียเลย
"เจ้าไปไหนมา?" ซูเ
