เถียนซูหลินเดินออกจากจวนด้วยวิธีใดคนใจจวนนั้นไม่มีใครทราบได้แน่นอน รู้เพียงแต่ยามหน้าประตูจวนยิ้มแก้มปริแม้จะรู้สึกแสบที่ใบหน้าบ้าง แต่กลับสุขใจเมื่อมีเงินที่มากกว่าค่าแรงในแต่ละเดือนอยู่ในแขนเสื้อของตนเองเป็นที่เรียบร้อย
"เจ้าแน่ใจหรอว่าเขาอยู่ที่นี่?" นางหันมาถามอาม่าน เสียดายที่อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าเป็นคำตอบก่อนที่จะเอ่ยอีกครั้งเมื่อเห็นแววตาขุ่นมัวส่งผ่านแวบหนึ่งของเถียนซูหลิน
"บ่าวไม่แน่ใจเจ้าค่ะ แต่ที่จวนไม่อยู่ บ่าวเลยคาดว่าคุณชายหวังต้องอยู่ที่นี่แน่ๆเจ้าค่ะ" วันที่เถียนซูหลินใช้ให้นางมานำตัวเปาเป่า หัวตานจึงได้พานางมาที่นี่ หากหวังโสว่เหรินไม่อยู่ที่จวน เขาคงมาฝึกซ้อมอยู่ที่นี่
"งั้นเราเข้าไปกัน"
"คุณหนูเข้าไม่ได้นะเจ้าคะ ต้องแจ้งเรื่องแล้วให้คนด้านในออกมาเจ้าค่ะ"
"เจ้ารู้ได้ยังไง?"
อาม่านรีบเอ่ยปากคอสั่น "วันนั้นหัวตานบอกกับบ่าวเจ้าค่ะ ด้านนอกดูเหมือนจวนทั่วไปแต่ด้านในคือสถาน
