หวังเฟิ่งเฉินตระหนักรู้ว่าที่เฟิงไฉ่หนานมารายงานเพราะอะไรเขาจึงหยุดการห้ำหั่นทางสายตา เบนหน้าไปมองด้านหลังเห็นชาวบ้านต่างมองมาและชี้นิ้วมาทางพวกเขา จึงจำใจสั่งให้เคลื่อนขบวนมุ่งไปจวนฝึก ส่วนเขาก็ทะยานตัวขึ้นบนหลังม้าและจ้องไปยังสตรีที่ยืนด้านข้างน้องชาย ทั้งที่สายตาจ้องเถียนซูหลินทว่าเขายังสั่งการให้หวังโสว่เหรินตามเขากลับไป
หวังเฟิ่งเฉินควบม้าทะยายไปเบื้องหน้า ส่วนรถม้าพร้อมพลทหารกล้าจากชายแดนเคลื่อนตัวพร้อมๆกับที่หวังโสว่เหรินที่เดินคอตกตามไป อีกฝ่ายที่ไม่ได้ถูกเชิญไปอย่างเถียนซูหลิน นางก็ตามไปอย่างหาญกล้า หวังโสว่เหรินเห็นจึงเอ่ยทักท้วงไม่ให้นางตามไปแต่นางหรือจะยอม
"เจ้าจะกลัวทำไม ข้าได้ยินว่าชายชาตินักรบไม่ทำร้ายสตรีเพศแม่หรอก"
"ข้ารู้...แต่ว่าวันนี้เจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้ายังต้องคุยกับพี่ใหญ่อีกมากต่อให้เจ้าตามไปข้ามั่นใจได้ว่าพี่ใหญ่ก็ไม่อนุญาตให้เจ้าเข้าอยู่ดี มีแต่รอข้าด้านนอกจวน
