หวังเฟิ่งเฉินพาทั้งหวังโสว่เหรินและเถียนซูหลินไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งเดิมทีพวกเขาทั้งสองคิดว่าหวังเฟิ่งเฉินจะพาไปยังสวนหลังจวนแต่กลับคิดผิด จู่ๆ หวังเฟิ่งเฉินสั่งให้คนนำรถม้าออกไปนอกเมืองมุ่งไปยังสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งมีต้นไม้ใหญ่หลายต้น นางอดเขยิบเข้าใกล้หวังโสว่เหรินไม่ได้ “พี่ชายเจ้าจะฆ่าข้าปิดปากหรอ?” เขาได้ยินยิ้มเจื่อนให้ “ไม่หรอก” แม้คำตอบนี้จะเป็นความจริงทว่าเขาก็หวั่นๆในใจอยู่บ้าง ทั้งไม่เข้าใจว่าพี่ชายต้องการอะไรถึงให้รถม้ามาสถานที่เช่นนี้ ทั้งยังต้องเดินเท้าเข้าไปอีก
"พามาที่นี่ทำไม?" เถียนซูหลินเอ่ยถามอย่างอดใจไว้ไม่ได้เพราะมองไปรอบกายมีแต่ป่าและเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา เขาได้ยินนางถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจทว่าแฝงความรู้สึกหวาดหวั่นเจืออยู่ไม่น้อย แต่เขาก็ไม่ตอบทำเพียงเดินนำไปข้างหน้า และจู่ๆ เขาก็หยุดเดินและผายมือออกไปพลางกล่าว
"เจ้าเลือกเอาแล้วกันว่าจะฟันต้นไม้ต้นไหน หากเจ้า
