เข้าเดือนที่หกของการเข้ามาเหยียบจวนฝึก เถียนซูหลินเข้านอกออกในจวนนี้ได้เป็นเรื่องปกติ ทั้งผู้เป็นนายอย่างหวังเฟิ่งเฉินดูคล้ายจะให้เกียรตินางมากยิ่งขึ้น ยามสองคนมีปากเสียงกันคนที่ยอมลงให้เสมอมักจะเป็นหวังเฟิ่งเฉิน ไม่ใช่ว่าเขาแพ้หรือสู้นางไม่ได้ แต่เป็นเพราะนางเคยดูแลเขาเช่นนั้นเรื่องที่หวังเฟิ่งเฉินดูแล้วว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย เขาจึงไม่ค่อยใส่ใจนางสักเท่าไหร่แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นก็เท่านั้น
เถียนซูหลินเคยสังเกตว่าทหารหยิบอาวุธจากที่ใด อาวุธที่ทำศึกสงครามนางยังไม่เคยเห็นจริงๆ นางย่อมมีแผนการในใจ ความอยากรู้ย่อมเหนือเหตุผล เถียนซูหลินอุ้มเปาเป่าแนบอก เมื่อปลอดคนนางแสร้งปล่อยเปาเป่าหลุดมือ
"โอ๊ะ! นั่นเจ้าจะไปไหนน่ะ" ปากเอ่ยเสียงดังแต่เท้าแตะให้หมาน้อยเดินเข้าไปด้านใน ส่วนตัวนางก็จะได้กลายเป็นเจ้าของสุนัขที่ทำหน้าที่รับผิดชอบโดยต้องนำมันออกมาจากสถานที่ต้องห้าม
สองเท้าก้าวเข้าไปด้วยใจเต้นระรัว
