จนกระทั่งยามสายของวันหนึ่งท้องถนนเริ่มซาจากผู้คนที่ออกมาจับจ่ายใช้สอย เถียนซูหลินที่พ่วงด้วยอาม่านสาวใช้ประจำตัวที่ถือกระกร้าใบหนึ่ง ด้านหลังย้งมีหัวตานบ่าวรับใช้ของหวังโสว่เหรินหอบกล่องหลายใบมา เหล่าทหารที่เห็นเถียนซูหลินเดินเข้ามาด้วยแววตามีประกายแห่งความตื่นเต้น เหล่าทหารเห็นแล้วยังอดยิ้มตามไม่ได้หากไม่ใช่นางที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มก็เพราะนางคือแหล่งโภชนาการชั้นเลิศที่ทำให้พวกเขาพลอยอิ่มหนำสำราญไปด้วย
"นี่! เจ้าเห็นหวังโสว่เหรินไหม?" เถียนซูหลินเอ่ยถามทหารนายหนึ่งที่กำลังยกของเดินผ่านหน้านางไป
"เอ๊า! เจ้าเองหรือแม่นางเถียน เขาอยู่ด้านโน้นน่ะ กำลังนับของอยู่กระมัง"
"ขอบใจ" นางกล่าวจบก็เดินไปทางหวังโสว่เหริน แต่ลืมมองไปทางหัวตานให้นำขนมไปไว้ที่โรงครัวเพื่อแจกจ่ายให้กับเหล่าทหาร ส่วนนางก็เดินไปตามเส้นทางที่ทหารผู้นั้นบอก
เมื่อนางเห็นหวังโสว่เหรินที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก แทนที่นางจะเดินไปหาเขา นา
