เถียนซูหลินตะโกนเรียกหวังเฟิ่งเฉินที่หน้าห้องหนังสือ แม้นายทหารที่เฝ้าประตูจะร้องห้ามแล้วก็ตาม แต่มีหรือที่นางจะยอม ในเมื่อคนด้านนอกไม่ให้เข้านางก็ให้คนด้านในออกมาเองก็แล้วกัน
"นี่! หวังเฟิ่งเฉิน เจ้าออกมานี่หน่อย หวังเฟิ่งเฉิน" นางร้องตะโกนเรียกเข้าไปด้านใน จนทหารที่เฝ้าอยู่หน้าประตูต้องขอร้องให้นางเงียบ
"แม่นางเถียน ท่านพอเถอะ ท่านแม่ทัพมีงานต้องสะสาง ท่านไปอยู่ด้านนอกเถอะ"
"ยุ่งอะไรกับพวกเจ้าด้วยเล่า ข้ามีเรื่องจะสนทนากับนายของพวกเจ้า ไม่ให้เข้าไปก็อย่ามาวุ่นวาย ไม่อยากฟังก็เอามือปิดหูเจ้าเสียสิ" นางค้อนใส่พวกเขาทั้งสองและร้องตะโกนอีก
“นี่ข้าเรียกท่าน อย่าแสร้งไม่ได้ยินนะหวังเฟิ่งเฉิน” คนที่อยู่ด้านในจำต้องวางหนังสือที่อ่านลงหลายต่อหลายครั้ง 'เรียกร้องความสนใจ' เขาแอบตำหนินางในใจไม่ได้ ทั้งที่เขาไม่มีวิสัยที่ชอบต่อว่าสตรีนักแต่เถียนซูหลินก็ทำตัวไม่เหมือนสตรีที่สมควรได้รับการทะนุถนอม
