เถียนซูหลินเดินไปหาบ่าวคนหนึ่งและสั่งบางอย่างด้วยสีหน้าจริงจัง บ่าวเม้มปากแน่นพยักหน้ารับคำและวิ่งไปในทิศตรงกันข้ามเพื่อออกจากจวนไป ราวสองเค่อนางก็มาพร้อมกับหมอชายสีผมเทาเลาผู้หนึ่ง เมื่อหมอเห็นเหตุการณ์ก็ตกใจเพราะที่เขาจำได้คือมีคนป่วยในจวนของคหบดีแต่เสียงสตรีร้องโหยหวนอย่างอ่อนแรงจากด้านใน ทั้งเสียงสั่งให้เบ่งกอปรกับผู้คนมากมายที่ยืนออกันไม่แม้แต่บุรุษทำให้หมออย่างเขาจับต้นชนปลายไม่ถูก
"มาแล้วหรอ ดีเลยท่านหมอ ท่านเข้าไปกับข้า" เถียนซูหลินไม่รอช้าเดินเข้าไปจูงมือของหมอแล้วรีบปรี่เข้าสู่ด้านในประตูเรือน
"นั่นเจ้าจะทำอะไรน่ะ!" ซูเหมยอิงตกใจกับการกระทำของบุตรสาว รีบปรามนางทันที
"ที่นี่ก็เป็นจวนของข้าเช่นกัน ข้าไม่ยอมให้ใครมาคลอดบุตรตายในจวนหลังนี้หรอกเจ้าคะ หากนางจะตายก็ต้องตายด้วยฝีมือข้าและที่อื่นไม่ใช่ที่นี่ ไออัปมงคลจะสิงอยู่ที่นี่เป็นแน่และอีกอย่างเพราะชีวิตของนางและลูกเป็นของข้า" เม
