แม้ยามกลางวันความฝันก็ยังวนเวียน ในความฝันทุกครั้งนางยังรู้สึกได้ว่าผู้หญิงในฝันนั้นคือนาง นางมีใบหน้าไม่งดงามสะดุดตาเหมือนนางในตอนนี้ ผิวนางดูจะแห้งกร้านแต่ยังดีที่รักสะอาด ความเหน็ดเหนื่อยจากสิ่งที่ทำในความฝันลุกลามมายังเถียนซูหลินที่ตื่นขึ้นมายังรู้สึกเพลีย
"เฮ้อ...เพลียจัง คนบ้าอะไร ทำงานเยอะขนาดนั้น" นางอดที่จะบ่นไม่ได้ ยิ่งนึกในใจก็ยิ่งรู้สึกเศร้า คำของนักบวชหญิงก็ผุดเข้ามาอีกระลอกราวกับคลื่นซัดเป็นช่วงๆ ความสงสัยว่าเหตุใดนักบวชหญิงผู้นั้นถึงรู้เรื่องราวของนาง แล้วเหตุใดวันนั้นนางไม่ถามข้อสงสัยจนนางในตอนนี้กลายเป็นคนโง่ไปได้ยังไง
"อ๊ะ! ต้องเป็นเพราะน้ำชาถ้วยนั้นแน่ๆ ทำให้ข้าหัวตื้อและเป็นใบ้ ใช่แน่ๆ แต่เอ๊ะ...แล้วทำไมซือไท่ถึงรู้ว่าข้าฝัน หรือว่าซือไท่คือเทพหรือไม่ก็เป็นหนึ่งในบรรพชน ไม่ได้แล้ว ข้าต้องไปหาซือไท่รูปนั้น" นางนึกอะไรได้ก็รีบทำเดี๋ยวนั้น แต่พอนางกำลังจะออกจากจวนก็ถูกบิ
