แม้เถียนซูหลินจะเถียงคอเป็นเอ็น แต่ผู้คนก็ยากที่จะเชื่อเพราะสตรีบอบบางนั่งหน้าซีด ฝ่ามือมีรอยแผลไม่ต่างอะไรกับเจิ้งชิวยี่ ช่างแตกต่างกับเถียนซูหลินที่ฝ่ายของนางเองแม้มีเพียงสองคนนายบ่าวแต่กลับปลอดภัยดี
"ข้าบอกว่าข้าไม่ได้ทำ นางตั้งใจผลักข้า ส่วนข้าก็ช่วยนางจากรถม้าเมื่อครู่" นางแผดเสียงใส่คนที่ชี้ดูเหตุการณ์ครั้งนี้
"นั่นไม่ใช่คุณหนูเถียนหรือนั่น..."
"คนนั้นไงที่จับสาวใช้ถ่วงน้ำ"
"สาวใช้ที่ไหนกัน นางเป็นสะใภ้รองต่างหาก บิดาเคยเป็นพ่อค้าขายซีอิ๊วทางทิศตะวันตก แต่ถูกโกงจนหมดตัว จนต้องขายลูกสาวมาใช้หนี้"
"อ๋อ...จื่อหยวน ใช่ข้าจำนางได้แล้ว นางเป็นเด็กน่ารักออกปานนั้น" ยิ่งมีคนเอ่ยเรื่องราวในอดีต วีรกรรมของเถียนซูหลินก็ค่อยๆผุดขึ้นมาจากปากคน ทำให้เถียนซูหลินที่รู้ว่าตนเองไม่ได้ผิดอะไรถูกคนหมู่มากตัดสินจากเรื่องราวในอดีตไปเสียแล้ว นางทำอะไรไม่ได้นอกจากมองผู้คนที่ชี้นิ้วมาทางตนเอง นางเม้มปาก
