ซูเหมยอิงกลับเรือนของตนด้วยอารมณ์ไม่สุขนัก สายตาเหลือบไปเห็นพัดที่นางเถียนซูหลินทำให้ด้วยความตั้งใจ แม้จะดูสวยแปลกตา แต่เวลนี้นางก็ไม่มีอารมณ์สุนทรีย์ที่จะหยิบมันขึ้นมาพัดโบก นางเพียงหยิบมันขึ้นมาไว้ในมือและมองพัดราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปในใจของตน
"เอามันไปเก็บ" นางสั่งให้บ่าวที่อยู่ด้านใน บ่าวรับพัดที่คุณหนูเถียนจอมเอาแต่ใจไปเก็บตามคำสั่งและไม่นานข่าวเรื่องของ
เถียนซูหลินก็ถูกนำมารายงานให้นายหญิงของจวนทราบ นางแทบจะระเบิดอารมณ์ หลับตากำหมัดแน่น
"เตรียมของไปจวนใต้เท้าหลิว"
"เจ้าค่ะ" บ่าวรู้งานรีบกระวีกระวาดเตรียมชุดจัดเผ้าผมให้ผู้เป็นนาย ซูเหมยอิงเข้าไปยังห้องเก็บคลังสมบัติเพื่อหยิบสมบัติมาสักชิ้นเพื่อเป็นของกำนัลหวังไถ่โทษให้กับบุตรสาว แต่แท้จริงแล้วนางไม่ได้ขอโทษแทนเถียนซูหลินแต่ทำเพื่อชื่อเสียงและกิจการของวงศ์ตระกูล ใครกล้าใชให้เถียนซูหลินไปยุ่งกับคนราชสำนักกัน
เถียนซูหลินรู้ข่าวว่าม
