เมียร้าย

• บทนํา •

ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของแววตาสีดำเข้มสาวเท้าหนาออกจากลิฟต์ ตรงไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดินของโรงพยาบาล กระทั่งมาถึงรถคันหรูก่อนเปิดประตูขึ้นไปนั่ง นัยน์ตาคมดุดันเหลือบมองหญิงสาวในชุดกระโปรงตัวยาวสีดำ เธอนั่งซึมเป็นคนสติหลุดอยู่เบาะข้างคนขับ

เธอคือ ‘ชลิตา พงศ์พันธนาเทพ’ หญิงสาววัย 22 ปี ภายใต้ใบหน้าสวยหม่นหมองด้วยความเจ็บปวด ขอบตายังคงบวมแดงจากการร้องไห้มาอย่างหนักจากเหตุการณ์เมื่อคืนนี้

หลังแลกเปลี่ยนตัวประกัน รถคันของก่อเกียรติและชลิตาแล่นออกมา ชลิตารู้ว่าพ่อของตัวเองติดต่อให้กฤตินมารับก่อนปล่อยเธอลงกลางทาง จากนั้นรถของคุณพ่อแล่นไปไม่ทันไรก็ถูกคนของพี่อินทรีประกบยิง ทำให้ทุกคนบนรถตาย ไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

เธอสูญเสียพ่อของเธอ... เพราะนิสัยของเธอเอง ความรัก ความอยากได้ ความอยากครอบครอง ทุกอย่างเริ่มจากเธอ

พี่อินทรี ผู้ชายที่เธอรักมาโดยตลอด เป็นผู้ชายที่อยู่ในใจเธอมาตั้งแต่วัยเด็ก ทำไมเขาถึงโหดร้ายกับเธอได้ขนาดนี้กันนะ เพราะผู้หญิงคนนั้น ‘พราว’ ศัตรูหัวใจที่เธออิจฉาริษยามากถึงที่สุด

พราวแย่งคนรักเธอไป

พราวแย่งความรักเธอไป

พราวแย่งตำแหน่งเธอไป

พราวพรากทุกอย่างไปหมด มากกว่านั้นความเจ็บปวดที่สุดคือสายตาและคำพูดจาแสนร้ายกาจของผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ

พี่อินทรีเกือบจะฆ่าเธอตาย

‘พี่อินทรีทำแบบนี้กับลิตาทำไมคะ’

‘เป็นเพราะพ่อเธอจับเมียฉันไป!’

‘พี่อินทรีก็เลยจับลิตามางั้นเหรอ!’ ในตอนที่ชลิตาถูกจับตัวไปนั้นก็เป็นเพราะฝ่ายของเธอเริ่มก่อน แม้จะรู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดก็ตาม แต่ความอิจฉา ความโกรธมันได้ครอบงำ

‘ถ้าคุณพราวตายล่ะ พี่จะหันมามองลิตาบ้างรึเปล่า!’ เพราะถ้อยคำนี้ สิ่งที่ชลิตาได้รับคือรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวจึงก้มหน้าหลบสายตา ความกลัวกัดกินไปถึงข้างในจนเผลอกัดปากตัวเองเลือดไหล กระทั่งฝ่ามือหนาจับปลายคางมนเชยใบหน้าสวยเปื้อนน้ำตาขึ้นไปสบตา

‘มึงกล้าแช่งเมียกูงั้นเหรอ!’ น้ำเสียงเยือกเย็นพร้อมด้วยคำหยาบคายสาดใส่หน้าหญิงสาว

ทำเอาใจชลิตาแตกสลายลง เธอได้พบกับสายตาเหี้ยมโหดที่จ้องจะฆ่าเธอ ฝ่ามือหนาเลื่อนลงบีบคอเล็กแน่น แววตาอำมหิตของเขาทำเอาหญิงสาวแทบหยุดหายใจไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเกิดอาการหายใจไม่ออกจริงๆ เพราะลำคอถูกบีบรัดแน่น

‘แค่กๆ’ ใบหน้าหญิงสาวซีดเผือด มือไม้เย็นเฉียบสั่นเทาขยับทุบตีใส่ร่างหนาเป็นพัลวันเมื่อได้พบความทรมานและพบพานกับประตูสู่นรกที่อินทรีกำลังจะลากลงไป

เธอหายใจไม่ออกและตาเหลือกโพลง หากสายตาของเขายังคงมีความเลือดเย็นแถมกำลังยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

‘ไอ้อินทรีพอ!’ เป็นเสียงเพื่อนของเขาห้ามอยู่หลายครั้ง

‘ไอ้อินทรีหยุด! ถ้ามึงทำน้องเขาตาย คุณพราวจะไม่ปลอดภัยนะเว้ย!’ นั่นทำให้เธอรอดตายไปได้

‘ถ้าพราวเป็นอะไร มึงก็จะเจ็บมากกว่านี้!’ แต่ถึงอย่างนั้นก็พ่นเสียงข่มขู่ก่อนคลายมือออกอย่างรวดเร็ว

‘พี่กล้าทำลิตาเหรอคะ ลิตาท้องอยู่นะ’ น้ำเสียงหวานอ่อนแรง น้ำตาไหลพรากอีกครั้ง เขาจะกล้าทำร้ายเธอทั้งๆ ที่กำลังตั้งครรภ์อยู่เหรอ

จะไม่โหดร้ายไปหน่อยหรือไง

‘พราวก็ท้อง ...ท้องลูกของกู!’

‘คุณพราวท้อง...’

เธอก็ท้อง...

ท้องลูกของผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ในตอนนี้

กฤติน!

ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาเกิดจากความผิดพลาดของเธอแต่เป็นความตั้งใจของเขา ชลิตารู้ว่าตัวเองถูกมอมเหล้า เธอไม่มีสติปล่อยร่างกายให้เสพสุขไปกับเขาได้อย่างง่ายดาย

เมื่อมีครั้งแรกมันก็ย่อมมีครั้งที่สอง สาม... จนเธอท้อง

“เด็กคลอดเมื่อไหร่ เธอจะเป็นอิสระจากฉัน” เสียงทุ้มเอ่ยน้ำเสียงเยือกเย็น เขารู้ว่าถ้าหากชลิตาอยู่ไทยอินทรีจะต้องตามล่าเอาชีวิตแน่นอน เขาเลยจะพาเธอไปอยู่ที่ต่างประเทศแทน

“ปล่อยฉันเถอะ ให้ฉันไปตายเถอะ” ชลิตาหันใบหน้าเปื้อนน้ำตามามองชายหนุ่ม

“ฉันรู้ว่าเธออยากตายตามพ่อเธอไป แต่เธอจะฆ่าลูกฉันไม่ได้”

“ลูกที่ไม่ได้เกิดจากความรัก ทำไมคุณถึงต้องการนักหนา”

“ก็นั่นลูกฉัน! สายเลือดฉัน!”

“ฉันเกลียดคุณ!” ชลิตาตวาดขึ้น แม้แต่เขาก็ยังต้องการแค่ลูก ชีวิตเธอไม่มีใครต้องการเลยรึไง! นอกจากคุณพ่อคนเดียวที่เพิ่งจากไป

“ฉันก็เกลียดเธอไม่น้อย” เสียงทุ้มตอบกลับ

“เราทั้งคู่ต่างเกลียดกัน ถ้างั้นปล่อยฉันเถอะ” ชลิตาปลดเข็มขัด มือคว้าประตูจะเปิด หากก็โดนฝ่ามือหนาล็อกเอาไว้ พร้อมจูบที่มอบลงมาขยี้ริมฝีปากของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว

“ไม่! เธอต้องอยู่กับฉัน แล้วเกลียดฉันไปจนตายแล้วกัน!” สิ้นเสียงทุ้มกฤตินก็เปิดลิ้นชักหยิบเอากุญแจมือสีเงินมาล็อกไว้บนข้อมือเล็ก ก่อนจะใช้อีกข้างล็อกไว้กับตัวเอง

“คุณกฤติน!”

“…” ชายหนุ่มไม่สนเสียงโวยวาย เขาขับรถออกไปทันที เป้าหมายคือสนามบิน