Sabah, karakolun üzerini saran gri bulutlarla başladı.
Hava durgundu.
Ama o durgunluğun altında, bir fırtına kımıldanıyordu.
Derya sabah rutinine başlamıştı.
Karakolun arka bahçesinde tek başına yürüyordu.
Gözleri kısık, zihni derin.
Zeynep’in sözleri gece boyunca kulağında çınlamıştı.
> “Bu adamın karanlığına girersen, çıkamazsın.
Ama o karanlıkta birlikte yürürsen… ikiniz de aydınlanırsınız.”
Ama o gün... yürüyüş yarım kaldı.
---
Birlik telsizi – Saat 08.47
> “Komutanım… Derya Hanım bulunamıyor. Odası boş. Bahçedeki devriyeler onu en son sabah 6.45’te görmüş.”
Rauf ayağa fırladı.
“Alarm verin. Kapılar kilitlensin. Kamera kayıtları geriye sarılsın.
Derya kaybolmaz.
Derya alınmıştır.”
İçinden bir parça, çoktan paramparça olmuştu bile.
---
Karakolun kamera odası – A
