หนึ่งอาทิตย์ ต่อมา
“ฉันต้องตายแน่ๆ แดดก็ร้อนยังต้องมาสอบวิชาพละอีก” แฮ่ก!! แฮ่ก! เสียงหายใจหอบเหนื่อย เหมือนปานจะสิ้นชีพในเวลานี้ ทำให้ลูกตาลที่วิ่งมาข้างๆ หยุดฝีเท้าตามเพื่อนที่วิ่งข้างกันมาตลอด
“ไหวไหมแก พักก่อนก็ได้ เราวิ่งมาห้ารอบแล้ว เหลืออีกแค่ห้ารอบเอง” ลูกตาลพูดด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อยไม่ต่างจากสายไหม เธอเอามือทั้งสองยกขึ้นเหนือศีรษะ ผ่อนลมหายใจเข้าออกลึกๆ ให้ความเหนื่อยลดระดับลงไปบ้าง “ลุกขึ้นอย่าพึ่งนั่ง” เธอพยุงให้สายไหมยืนขึ้น “เดี๋ยวก็ได้เป็นลมไปหรอก หายใจเข้าลึกๆ”
“ถ้าฉันเป็นลมไป สอบนี้จะผ่านไหม”
“บ้าหรอ คงได้กลับมาสอบซ่อม วิ่งอีกสิบรอบ ที่วิ่งไปวันนี้ห้ารอบเสียเปล่าเลยนะ” ลูกตาลพูดเตือนสติเพื่อน เธอจ้องมองเพื่อนสนิทด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากวันนี้สายไหมเป็นประจำเดือน การออกกำลังกายแบบนี้สำหรับวันนั้นของเดือนของผู้หญิง เป็นสิ่งที่ยากลำบากยิ่งนัก
“ดีนะที่ฉันไม่ปวดท้อง ไม่งั
