* * *
Bir an için nefesim kesildi, kalbim göğsümde zonkluyor, gözlerim doluyordu. Bu sahne, sonsuza kadar zihnime kazınacak gibi hissettim. Demet’in bedeni kımıldamıyordu, suya bulanmış saçları kollarından sarkıyordu. Han’ın yüzündeki tarifsiz acı, her şeyin ağırlığını hissettiriyordu.
"Demet..." diye fısıldadım, ama sesim kısık çıktı, boğazım düğümlendi. Elim Haris’in elini sımsıkı kavradı. Ne yapacağımızı bilmiyordum. Han’ın yanına gitmek, onu yerden kaldırmak istedim ama adımlarım yerinden kıpırdamıyordu. Sadece sessizlik vardı; ölümün ağır, soğuk sessizliği...
Haris, beni çekiştirerek geriye aldı. "Canan ambulansı ara, hemen!" dedi sert bir sesle. Bu sessizliği bir şekilde bozmak zorundaydık. Panik içinde cebimden telefonu çıkardım, ama parmaklarım titriyordu. Gözlerim Han’dan bir a
