* * *
Bazı sırlar açığa çıkmamalıydı. Bazı şeylerin gizli kalması huzuru korurdu ve sır sahipleri bunu bilerek susuyorlardı. Ancak, insanoğlu merakına yenilerek bu sırları çözmek, öğrenmek istedi ve sonucunda pişman oldu. İnsan, önce karar vermeliydi: haklı mı olmak istiyordu, yoksa mutlu mu? Her şeyi öğrenmeden tatlı yalanlarla hayatına toz pembe devam edebilirdi, ama o acı gerçeklerle yüzleşmeyi seçti ve sonucunda terk edilmiş, virane bir eve döndü.
"Keşke hiç dinlemeseydim," dedim kendi kendime. "Keşke hiç duymasaydım." Haris'in iyi niyetine kanmak istiyordum. Can dışında bir tek ona tutunmuş, ona sığınmıştım ama şimdi onun da beni kandırdığını, beni bir kuluçka makinesi olarak gördüğünü öğrendim. Bana karşı hiçbir şey hissetmiyordu. Peki ya ben? Benim niye bu kadar canım yanıyordu? Y
