Kapıdan çıkar çıkmaz Demet'i karşımda gördüm ve olduğum yerde buz kestim. Kızaran burun ucu, kinle dolan bakışları, konuştuklarımızı duyduğunu ifade ediyordu.
''Demet ben...''
''Bir şey söylemene gerek yok, ne olduğunu biliyorum.'' deyince rahatladım. En azından üzerime atlamamıştı. ''Harin için ben de çok üzülüyorum ve senin bunu zorda kalarak kabul ettiğini de biliyorum. Haris abi şuan sapasağlam ayakta olsaydı, böyle olmayacaktı.''
''Çok anlayışlısın, inanılmaz derecede.'' dedim ona hayretle bakarak. Çünkü zannedersem fazlasıyla kıskanç bir kadındı ama Harin'in hayatı için buna göz yumacaktı.
Usulca bana yaklaştı ve dolu, hatta öfke dolu gözleri ile gözlerime bakarken, ne denli bir anlayış göstereceğini, kısık bir sesle ifade etti. ''Sen bir kuluçka makinesi olarak kullanılacaksın,
