-วันต่อมา-
"มึงใช่ไหมคนสนิทของป๊ากู!"
ภาวินท์นั่งมองหน้าฉางชิงสายตาเลือดเย็น ขนาดฉันแอบยืนมองอยู่ตั้งไกลยังสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากตัวเขาวันนี้ภาวินท์น่ากลัวมากจริงๆ
"ครับผมเอง"
ทั้งที่ถูกสายตาอำมหิตจอจ้องขนาดนั้นแต่หมอนั่นกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อยแถมยังกล้าจ้องตาเขาอีกดูถูกไม่ได้เลยจริงๆผู้ชายคนนี้
"แล้วเมื่อวานมึงไปไหนทำไมกูถึงไม่เห็นมึง!"
"เมื่อวานผมไปเจรจาธุรกิจแทนนายท่านครับ"
"เจรจาธุรกิจ?"
"หึ! เจ้านายนอนอยู่โรงบาลลูกน้องเลยต้องไปเจรจาธุรกิจแทนน่าชื่นชมจริงนะ!"
"คุณชายพูดแบบนี้หมายความว่าไงครับ!"
หมอนั่นจ้องตาถามกลับภาวินท์อย่างไม่เกรงกลัว ท่าทางของมันเหมือนมั่นใจว่ายังไงภาวินท์ก็ทำอะไรมันไม่ได้ คนหนุนหลังเขาคงจะไม่ได้มีแค่ยัยจิ้งจอกนี้สินะ
อ๋อจำได้แล้ว ฉางชิงคือคนสนิทของซงเทียนพ่อของรดา
ถึงว่าไอ้หมอนี่ถึงกล้าสบตาภาวินท์อย่างไม่กลัวที่แท้เบื
