เฮือก!! เสียงเคาะประตูทำให้ฉันสะดุ้งโหยงหลุดออกจากความคิด
"ฉันเองเปิดประตูให้ฉันหน่อย"
ฉันรีบลุกขึ้นไปเปิดประตูให้เขา
พอภาวินท์เข้ามาสายตาคมก็จับจ้องมายังหน้าฉันหลังจากนั้นสายตาเขาก็เปลี่ยนไป
"ออกไปข้างนอกมาเหรอ?"
" "
"เห็นทุกอย่างแล้วใช่ไหม?"
" " ฉันยังคงเงียบไม่ตอบเขา
"เธอกลัวฉันไหม?"
จู่ๆเขาก็ถามคำถามที่ฉันไม่คิดว่าจะได้ยิน
ถ้าให้ตอบไปตามตรงฉันก็คงจะตอบว่ากลัวแต่ถ้าตอบไปแบบนั้นฉันจะโดนเขาหักคอไหม
"ฉันนี่โง่จริงๆยังจะกล้าถามคำถามแบบนี้กับเธออีก เธอไม่ผิดหรอกถ้าเป็นฉันฉันเองก็คงกลัวเหมือนกัน แต่ฉันแค่หวังลึกๆว่าเธอจะไม่รู้สึกแบบนั้นกับฉัน" น้ำเสียงเขาสั่นเครือแววตาก็ดูเศร้านี่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้เขารู้สึกแย่เลยนะ
หมับ! พูดจบภาวินท์ก็ลุกขึ้นกำลังจะเดินออกไปจากห้อง ไม่รู้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่ฉันลุกขึ้นแล้ววิ่งไปสวมกอดเขาจากด้านหลังรั้งไม่ให้เขาไป ก็ไ
