@โรงพยาบาล
ไม่รู้ว่าสติฉันดับไปตอนไหนรู้ตัวอีกทีก็อยู่ในห้องวีไอพีของโรงพยาบาลแล้ว
แกร๊ก!!
"พี่วินท์!" ฉันหันไปมองที่ประตูพร้อมรอยยิ้มบนหน้าคิดว่าคนที่เปิดเข้ามาจะเป็นเขาแต่กลับไม่ใช่
"ผมเองครับ.."
จากใบหน้าที่ยิ้มอย่างมีหวังกลายเป็นหุบลงอย่างหมดหวัง
"พี่ธันเข้ามามีอะไรรึเปล่าค่ะ"
"ผมเอาของว่างมาให้ครับ"
"วางไว้ตรงนั้นแหละค่ะตาลยังไม่หิว"
"แต่คุณตาลยังไม่ทันได้ทานอะไรต้องแต่เช้าแล้วนะครับผมห่วงว่าเด....."
"อย่าพูดถึงเลยค่ะตาลอยากอยู่คนเดียว.. ออกไปเถอะค่ะ"
พูดจบฉันก็นอนตะแคงข้างหันหลังให้พี่ธันแล้วหยดน้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง
ปัง! เสียงประตูถูกปิดลงเบาๆพี่ธันคงออกไปแล้ว
" อึก ฮือออ"
ฉันไม่คิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับฉันจริงๆ ทำไมเขาถึงไปหมั้นกับรดาได้มีเหตุผลอะไรทำไมถึงไม่บอกฉัน
แล้วทำไมฉันถึงจำเรื่องราวของฉากต่อไปในหนังสือไม่ได้.. จำได้เพียงตอนเก่าๆที่มันกำลังวนลูปอย
