1 คนโปรด
792 Words
-Taek Namtan-
ใครเล่ามันจะไปคิดว่าเรื่องแปลกๆอย่างเช่นทะลุมิติมันจะมีจริงๆในโลกและที่สำคัญมันดันมาเกิดขึ้นกับฉันนี่สิ
ฟังไม่ผิดหรอกตอนนี้ฉันได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในหนังสือที่เคยอ่านแถมยังเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายอีกต่างหาก ซึ่งร่างนี่ไม่เป็นที่ชื่นชอบของพระเอกมากนะไม่ใช่เพราะน่าตาไม่สวยนะแต่สวยมากหุ่นก็ดีไม่แพ้นางเอกเลยแต่สาเหตุที่พระเอกไม่ชอบนั่นก็เพราะนิสัยส่วนตัวของเจ้าของร่างเดิม
ก็ยัยนี่ทั้งขี้อิจฉาทั้งชอบรังแกคนอื่นมันก็สมควรแล้วล่ะที่ไม่ได้เป็นคนโปรดแถมนางยังสร้างวีรกรรมไว้มากมายจนพระเอกเอือมระอาอยากเขี่ยนางทิ้งวันนี้วันพรุ่งถ้าเป็นฉันก็คงไม่เก็บนางไว้เหมือนกัน เฮ้อนึกแล้วก็ท้อใจฉันควรทำยังไงดีจะแก้ไขยังไงให้พระเอกหันมาสนใจในร่างนี้ถ้าฉันยังหาทางทำให้เขาหลงรักไม่สำเร็จมีหวังคงต้องตายอยู่ในหนังสือเล่มนี้แน่
ไม่ได้การล่ะฉันต้องลงมือคิดหาวิธีทำให้พระเอก ภาวินท์ สนใจในตัวฉันให้ได้คงต้องใช้สเน่ห์ทางกายภาพยั่วยวนซะแล้วล่ะ
@เกาะสมุย
"ดูสิคุณภาวินท์ตามติดยัยรดาอีกแล้ว"
รดา ที่ข้าวสวยพูดถึงคือนางเอกของเรื่องคนที่ภาวินท์โปรดปรานที่สุดไม่ว่าเธอจะไปไหนทำอะไรเขาก็จะคอยตามติดเธอแทบจะตลอดเวลาเลยก็ว่าได้ แต่หลังจากนี้คนที่เขาจะคอยติดตามต้องเป็นฉัน
ฉันจะแย่งตำแหน่งคนโปรดมาให้ได้
"น้ำตาลเธอจะไปไหน? "
เป็นน้ำจันที่ถาม
"อาบแดด"
ฉันหันไปตอบน้ำจันก่อนจะเดินตรงไปที่เก้าอี้ไม้อาบแดดซึ่งมันอยู่ห่างจากที่ภาวินท์กับรดานั่งอยู่แค่ไม่กี่ตัว ข้างๆภาวินมีบอดี้การ์ดหลายสิบคนยืนเฝ้าอยู่ แม้คุ้มกันดีเหลือเกินนะกลัวมีคนมารอบยิงหรือไง
ฉันใช้โอกาสที่บอดี้การ์ดภาวินหันมามองถอดเสื้อคุมของตัวเองออก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่มีเพียงบิกินี่สีแดงสดปกปิดอกอวบกับเนินดอกไม้ไว้ บอกเลยโคตรเซ็กซี่ยิ่งใส่สีแดงมันยิ่งช่วยขลับผิวที่ขาวเนียนอยู่แล้วให้ขาวน่ามองยิ่งกว่าเดิม ตอนนี้บอดี้การ์ดพวกนั้นมองฉันไม่วางตาเลยล่ะ
และยิ่งพวกนั้นจ้องฉันนานๆมันจะทำให้ภาวินท์เกิดความสงสัยแล้วหันมามอง และไม่มีทางที่พระเอกขี้หวงของแบบเขาจะทนได้นี่แหละแผนฉันสุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ
และแล้วเวลาที่ฉันรอคอยก็มาถึง
ภาวินเริ่มสังเกตุเห็นลูกน้องตัวเองเขาหันมามองที่ฉันที่ตอนนี้กำลังนอนอาบแดดในชุดบิกินีสีแดงสด เชื่อสิไม่ถึงวิเขาต้องตะโกนบอกให้ฉันใส่เสื้อคุมแน่
หึ! นับเลขถอยหลังได้เลย 5 4
"ทำอะไรของเธอ!"
นั่นไงว่าแล้วเชียว หึ! เสร็จฉันล่ะงานนี้
"น้ำตาล!!"
ฉันผงกหัวขึ้นมองไปรอบๆทำเป็นมองไม่เห็นภาวินท์ที่ส่งสายตาเพชฌฆาตมาแต่ไกล
"ฉันเรียกเธอไม่ได้ยินหรือไง"
ร่างหนาลุกจากเก้าอี้ไม้เดินตรงมาหาฉันที่ยังคงนอนอาบแดดอย่างไม่สนใจ
"คุณวินพูดกับตาลเหรอค่ะ?"
ฉันแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
"ถ้าไม่คุยกับเธอจะคุยกับใคร! "
"ก็คุณรดานั่งอยู่นั่นตาลก็คิดว่าคุณคุยกับคุณรดาน่ะสิค่ะ"
"เธอเรียกรดาว่าอะไรนะ? "
นั่นไงเป็นไปตามแผนความจริงภาวินท์ไม่เคยสั่งให้ฉันหรือใครเรียกเธอว่าคุณหรอกแต่ฉันจะใช้ข้อเท็จจริงนี้เล่นงานยัยรดา ทำแบบนี้ทั้งได้กำจัดศัตรูไปในตัวแถมยังได้แต้มคะแนนความชอบจากภาวินท์เพิ่มด้วย
นี่แหละที่มาของสุภาษิตที่ว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
" ก็คุณรดาไงค่ะคุณสั่งให้ทุกคนเรียกเธอแบบนั้นนิหรือตาลเรียกผิด?"
ฉันพูดสายตาก็มองลึกลงไปในแววตาเขาแต่ฉันกลับจับสังเกตุอะไรจากแววตาเขาไม่ได้เลยถือว่าเป็นคนที่เก็บซ่อนความรู้สึกได้เก่งมากทีเดียว
"เปล่า! เธอเรียกแบบนั้นน่ะถูกแล้ว!"
- Writer
