"เดี๋ยวพี่มานะ"
ใบหน้าสวยพยักเป็นคำตอบให้ผมเบาๆโดยที่ไม่ได้พูดถามอะไร
เมื่อได้รับคำตอบจากอีกคนผมถึงเดินแยกออกมาไกลๆเพื่อกดรับสาย
"มีอะไร?"
'ประโยคแรกก็เย็นชาเลยนะค่ะกับรดาคุณไม่เคยใช้น้ำเสียงอ่อนโยนเลย'
" เลิกพูดจาไร้สาระแล้วตอบมาคุณมีอะไร? "
'ก็ได้ค่ะ... ช่วงนี้ป๊าส่งคนตามดูคุณอยู่คุณรู้ใช่ไหม? '
" ผมรู้"
'รดากลัวว่าป๊าจะทำเรื่องบ้าๆเลยโทรมาเตือนคุณ.. วินท์ค่ะรดาเป็นห่วงคุณนะ'
" ผมรู้แล้วขอบใจคุณมาก"
'วินท์ค่ะ... รดาขอเจอวินท์สักแป๊บได้ไหม?
"ตอนนี้ผม....."
'ไม่นานหรอกค่ะแค่แป๊บเดียวเท่านั้น..'
"คุณอยู่ไหน.. "
'ลาดจอดรถใต้ห้างค่ะ.. '
"อืม.. รอตรงนั้นแหละเดียวผมไปหา.."
ผมกดวางสายหลับตาลงพร้อมกับเงยหน้าเข้าหาเพดานอย่างสับสนถอนหายใจออกมาอย่างแรงคิดวนไปมาอยู่สักพักว่าผมควรจะบอกกับน้ำตาลยังไงดีถ้าบอกไปว่าผมต้องไปพบรดาน้ำตาลต้องระแวงผมแน่ ทำไมตอนนี้เรื่องของรดาถึงได้กลับมากว
