Ride with me

KABANATA 2

Kinabukasan maaga akong nagising kahit na medyo puyat ako kagabi. Ginawa ko na ang morning routine ko, bago ako nagbihis. I plan to visit my new school para ma-familiarize ako. Balak ko rin mag-ikot-ikot.

Pagkababa ko ay sabay-sabay tumango ang mga maids. Tipid naman akong ngumiti sakanila biglang pagbati. Dumiretso ako sa labas at sumalubong sa’kin ang big bike na nakita ko kahapon sa bike shop.

Naalala ko pa kagabi ang pagpilit ko kay tita na bilihin agad ang bike na sinasabi ko. Hindi pala sila nagbebenta sa minors ng bike, and minors are not allowed to ride a bike unless it’s given to them.

Nilapitan ko ang motorbike bago sinipat. Ang kintab, halatang bago. It’s a red big motorbike na may touch of black, ganun din ang helmet. Mas gusto ko ang close helmet kesa sa nakikita ko sa ilan na open.

Sumakay ako at sinubukang igalaw ang manibela. Magaan. Tamang-tama.

“Kung hindi lang kita kilala mapagkakamalan talaga kitang lalaki, Riku. You’re so handsome on your new look.” Napatingin ako sa may pinto nang marinig kong magsalita si tita.

“Arigatou gozaimasu.” I smirked at her, bago sinimulang paandarin ang engine. Thanks to my photographic memory, marunong na’kong mag-Nihongo. I can’t wander around na hindi maintindihan yung surroundings.

“I’m impressed. Makikita natin kung hanggan saan na ang natutunan mo mamaya, Urrutia.” Tita smirked back.

Pinaandar ko na ang motorbike papunta sa school. I memorized the ways na nadaanan ko kahapon pauwi nang bahay. Medyo malapit lang ang school, five minutes away via walking.

Isang kanto bago mag-school ay inihinto ko na ang mortorbike. Bumaba ako at inalis ang helmet. Inayos ko ang pagkakaparada bago tiningnan ang reflection ko sa salamin.

I am wearing a white turtleneck knitted sweater and a black pants. Sinuot ko ang salamin ko bago ginulo ng bahagya ang buhok. Hindi ko sinuot ang contact lens ko. Kahit na balak ko mag-revenge laban sa mga delinquents, I can’t go to school looking like one. I promised to tita na hindi ko pababayaan ang pag-aaral and I don’t want them to suspect anything from me.

Pagkapasok ko pa lang sa gate ay ramdam ko na ang mga lihim na tingin ng ilan. Curious ata sila sa’kin, since I am new. Dumiretso ako sa office ng dean nila dito para sa ipaalam ang pagdating ko.

Tita already talked to them before, back when I was in Manila. Medyo nalilito pa ako kung saan ang office kaya naman ay nagtanong ako sa isang student.

She then politely directed me kung saan ang daan. Tumango naman ako sa kaniya bago nagpasalamat. Ang hinhin niya magsalita kaya kinailangan ko pang ilapit ng konti ang tenga ko para marinig ko siya. Mas matangkad pa’ko sa kaniya.

I knocked at the Dean’s office door. Hindi nagtagal ay pinagbuksan na ako ng pinto nang isang middle aged man.

“Urrutia-san?” Tanong niya. Nagtataka pa niyang pinasadahan ako ng tingin.

“Hai.” Tumango ako bilang pagbati. “Yoi tsuitachi. Totsuzen no hōmon de gomen’nasai.” (Good day. Sorry for the sudden visit.)

“Īe, daijōbudesu.” (No, it’s okay.) Inilahad niya ang opisina kaya naman pumasok ako. Pinaupo niya ako sa tapat ng table niya. I sat quietly and waited for him to sat on his.

A/N: I don’t want to make things hard for both us, so I’ll just use English/Tagalog mga marecakes. Kunwari nalang nag-uusap sila in Japanese hehe,,,(^_^メ)

(*/speaking Japanese)

“So Urrutia-san, you’re starting next school year, right?” Pinagdaop niya ang palad niya habang tipid na nakangiti sa akin.

“Yes, Sir. I just want to familiarize myself, since I don’t have much to do these days.” I simply lied. Of course, I can’t tell him my real motive.

Tumango-tango siya.

“I can’t go with you since, I am busy today. I’m sorry. I can ask one of the students to tour you around, what do you think?”

“Uh no, it’s fine. I can handle, Sir.” I politely declined. He’s about to insist kaya nginitian ko lang siya ng tipid. He nodded. “Then, see you next school year, Sir.” Paalam ko saka ako tumango. Tumango rin siya pabalik.

Pagkalabas ko ng office ay inilibot ko ang mata ko. Sa harap ng Dean’s office ay open space, sa kanan ay opisina ng mga teachers, at sa kaliwa ay isang building para sa mga students.

Sinimulan ko nang maglakad-lakad. Wala masyadong estudyante dahil, maaga pa naman at nagsisimula na ang klase. Wala pa akong schedule na nakuha sa Dean, since matagal-tagal pa ang simula ng next school year.

Tahimik ang corridor. Pasimle akong sumusulyap sa mga rooms na nasa kalagitnaan ng klase. May different types of students, sa last row may ilang tulog, sa unahan mga tutok sa teachers, sa gitna naman kadalasan ang mga palihim na nagaabutan ng sulat.

Napailing na lamang ako at palihim na ngumiti. Naagaw ng atensyon ko ang isang estudyante sa isang room. Siya yung nakabangga ko pagkalabas ko ng bike shop!

Matalas ang memory ko at kung hindi ako nagkakamali, Chifuyu ang pangalan niya… or surname. Baka surname since, ang mga Japanese surname palagi ang tawagan. Bahagyang tumaas ang kilay ko bago nagpatuloy sa paglalakad.

Habang patuloy ako sa paglalakad, ay napapansin ko ang ibang estudyanteng may mga bakas ng galos din sa mukha. Lalo na yung nakita ko dun sa isang room sa second floor, yung isang lalaking yellow ang buhok na puro band aids ang mukha, halatang namamaga pa. Yung iba rin sa iba’t-ibang floor na nadaanan ko. May naka-wheel chair pa, naka-cast at kung ano-ano pa.

Hindi kaya kasali sila sa nangyari last week. Hindi, maybe I’m just overreacting. But I can’t let my guard down.

Nakapamulsa ako habang naglalakad sa corridor. I think I am familiarized with the rooms and students na. It’s really good to have a sharp memory. Magl-lunch time na rin kaya dadami na ang students maya-maya.

“Ken-chin, mada hayaidesu. Naze watashi o gakkō ni hikizurikonda nodesu ka?” (Ken-chin, it’sstill early. Why did you dragged me to school?) Napatingin ako sa maliit na lalaking nagmamaktol. Pinigilan ko naman ang sarili kong mapatawa. Para siyang bata.

Hindi naman talaga siya sobrang liit, mas matangkad lang siguro ako ng ilang inches. Blond ang buhok niya na nakapuyod sa gitna. Napatingin din ako sa lalaking hawak-hawak siya.

Nanlaki ng bahagya ang mata ko nang makilala ko ang lalaki. Siya yung lalaking humarang sa’kin sa loob ng bike shop nung bibili sana ako. Napaiwas naman ako ng tingin, at nagkunwaring hindi sila nakita.

Nagdire-deretcho ako sa paglalakad at nagkunwaring nagtitingin sa paligid. Chill lang.

“Urrutia-san! You left your i-pad.” Napatigil ako sa paglalakad nang marinig ang Dean. Nagmamadali siyang maglakad papalapit sa akin. Sinalubong ko naman siya at tinaggap ang i-pad ko na naiwan ko pala.

“Thank you, Dean.” Tumango ako bilang pasasalamat. Pasimple kong iginala ang mata ko, nakihalubilo na sila sa mga estudyanteng nasa labas ng mga rooms. Fast, huh. Tumango ulit ako sa Dead, bago nagpaalam.

Pagkalabas ko ng gate ay iginala kong muli ang paningin ko. Isang mahabang way ng students sa magkabilang gilid, sa harap ay maliit na convenience store.

Naglakad ako hanggang sa makarating sa pinagiwanan ko ng aking motorbike. Hinubad ko ang salamin ko at nilagay sa bulsa. Tumingin muna ako sa paligid bago sinuot ang black coat ko. Isinuot ko na rin ang helmet ko bago sinimulang paandarin ang bike.

Dahil saulo ko na ang parteng kanan ng school, idineretcho ko ang bike hanggang sa makalagpas ako ng eskwela. Wala masyadong makikita sa parteng ito. Binilisan ko ang pag-andar.

May nadaanan akong open space na parang soccer field, hindi ko namalayang napalayo na pala ako. Napahinto ako sa isang lumang junk shop. Tambakan ng mga sirang sasakyan. Ipinarada ko ang motor ko sa gilid bago hinubad ang helmet. Isinuot ko ang face mask ko at isinara ang coat ko. Pumasok ako sa loob at iginala ang mata ko.

May nakita pa akong police line, at doon ko nakumpirmang iyon ang pinangyarihan ng laban last week. Sumuot ako sa police line at sinimulang ikutin ang paligid. Mukhang nalinis na ng mga pulis ang lugar. Parang walang nangyari.

Umakyat ako sa mga sasakyan, at nakita ko ang ilang talsik ng dugo. Mukhang hindi pa nalilinis banda dito. Bumaba ako at ang open space ang sinimulang ikutin. Banda dito… banda dito namatay ang bestfriend ko…

I need to know everything as soon as possible. Habang nakatulala sa sahig ay pumasok sa isip ko ang nakasama ni Izana dito sa Japan. Kakucho Hitto… He always talks about that person. I need to know where he is.

Ayoko sanang humingi ng tulong kahit kanino, but I got no choice. I need to get my revenge for my bestfriend.

I dialed his number at after ilang ring ay sinagot na rin niya.

“Hola Arturo. Necesito que hagas algo por mí.” (Hello, Arturo. I need you to do something for me.)