Ride with me

KABANATA 1

Mag-isa kong pinaayos ang lahat ng kinakailangan para ipalibing si Izana, habang nakikibalita sila Mom sa mga nangyayari. Hindi nila alam kung anong kinamatay ni Izana, basta ang sinabi ko lamang ay wala na siya. If they knew about the delinquency happening here in Tokyo, for sure pauuwiin na nila ako agad ng Manila.

"Hey Dad, yes, don't worry about me. I can handle myself." Katawagan ko si Dad, at ayaw niya tumigil sa kakapaalala. I know I am not physically fit para i-avenge si Izana, but I am intelligent and wise.

"If you need anything just tell us, okay? Goodbye, anak." Wala nang nagawa si Dad kundi ang pumayag at napabuntong hininga.

"Bye, Dad."

Now, what I gotta do is to face this alone. I don't have time para magpatumpik-tumpik pa. I decided na wala nang burial ceremony na mangyayari. Wala rin naman sigurong pupunta at sure akong ayaw din ni Izana nun.

After kong asikasuhin at bayaran ang lahat-lahat ng kinakailangan, ay mag-isa kong ipinalibing ang best friend ko.

As the snow keeps falling and the cool breeze hugged me, I touched his gravestone.

"I will take it from here. You don't have to worry about me, I know you'll guide me, always." The warmth of my lips touched the cold gravestone. "I miss you, already." Pinunasan ko ang luhang kumawala sa aking mata. Huminga ako ng malalim at saka ngumiti sa kaniya. "Hindi na'ko iiyak, dahil alam kong ayaw mo non. Pagbabayarin ko ang gumawa sa'yo nito."

"How much is this phone?" Pagkasabi niya ng presyo ay agad ko na ring binayaran. I need new things and new look, if I want to get a revenge for my best friend. It's dangerous for me to walk around here, looking naive and silly.

"Okay, next stop, new clothes." Nag-stroll-stroll ako hanggang sa makakita ng magandang shop. I don't want to standout, kaya puro black and loose ang binili ko. Bumili na rin ako ng boy's uniform para sa papasukan kong school.

After shopping for a while, I think I bought everything I need. Pina-deliver ko na lang ang lahat sa address ng bahay namin, habang ako ay pumunta sa salon.

"I want this cut, and I want to color some part of my hair red like this, please. Thank you." Tumango lamang ang stylist kaya pumikit na lamang ako habang naghihintay.

First, I will make a research kung sino-sinong involve doon. So where am I going to ask, Police?

No, no. Edi nalaman nila kung anong hitsura ko. Just when I was thinking about my first step, I heard the breaking news...

Pero wala akong maintindihan! Sana pala nag-aral muna ako ng Nihongo bago ako pumunta dito sa Japan.

Habang nagra-rant ako sa isip ko ay nakuha ng nagf-flash na pictures ang atensyon ko.

It's Tenjiku... Izana... Kaku...

"Excuse me. What's the news all about?" I asked politely. Good thing, the stylist can speak English.

"It's about the gang fight that happened three days ago. Five suspects were detained and three people died." Sagot niya. Napatango naman ako.

"Who're the three dead people? Did the cops named them?"

"Yes. I think they're, Sano Emma, the leader of Tenjiku, Kurokawa Izana, and the main culprit... Kisaki Tetta."

"What do you mean by real culprit? Is he the one behind all of these?"

"Yes. He's the one who planned everything."

"How about the five guys detained?"

"I don't remember their names, sorry. But I think they're one of the strongest during that fight." Napataas ang kilay ko. Ngumiti ako sa reflection ng stylist bago tumango.

"Thank you." Pumikit muli ako at nag-isip ng susunod na plano.

"Hey, it's done." Napamulat ako at agad napatingin sa reflection ko sa salamin.

Dang, I almost don't recognized myself. Nagpasalamat muli ako sa stylist at tinanong kung saan pwedeng magbayad. Itinuro niya naman ang receptionist. Tumango ako at nagpasalamat muli.

Bago magbayad ay pumunta muna ako ng restroom bitbit ang paper bag na may lamang pamalit.

I wore a black long sleeves, black loose pants, atsaka ko pinatungan ng makapal na coat. I smirked at my reflection.

Inilagay ko ang damit na hinubad ko sa paper bag, bago lumabas. Pumunta ako sa receptionist at saka nagbayad.

Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pamumula ng pisngi niya. Nginitian ko siya atsaka ako nagpasalamat. Pagkalabas ko ng salon ay napahinto ako.

So, paano ako uuwi? When I was in Manila, I always have a car na naka-assign sa'kin. So wherever I go, I don't worry about going home. Napabuntong-hininga ako at nagsimulang maglakad.

Habang naglalakad ay may nadaanan akong parang eskinita. May basurahan kaya naman ay pumunta ako para itapon ang paper bag.

I continued walking habang ina-admire ang places. The busy people, ang iba'y busy sa cellphone, ang mga bata na hawak hawak ng mga magulang nila, ang iba naman ay masayang nakikipagkwentuhan sa mga kasama nila.

I hope I can experience the same with you Izana.

Napaatras ako ng may madaanan akong bike shop. I can drive a car and a bike. Back when I was in Manila, pinagdriving lesson ako nila Mom and Dad. My family is no ordinary.

Pumasok ako sa loob at sinalubong ako ng naggagandahan at naglalakihang big bikes.

So cool...

Pwede naman siguro akong bumili ng bike. Biglang nag-flash sa utak ko ang picture na nakita ko sa news kanina. Some of them are using bikes...

May isang bike na nakaagaw ng atensyon ko. Bago pa ako makalapit ay hinarangan na ako ng isang matangkad na lalaki. Napaatras ako sa gulat.

Iniangat ko ang paningin ko. He's really tall. I mean, I am also tall for my age. Napako ang paningin ko sa tattoo niya sa temple niya. Dragon.

"Oi. Ōkina baiku wa kaemasen. Anata wa mada miseinendesu yo ne?" Natauhan naman ako ng bigla siyang magsalita. Ang lalim ng boses.

"I... Uh, I'm sorry. I can't understand, nihongo." Napakamot ako sa kilay sabay ngiti.

Tumingin naman siya sa'kin na parang pinag-aaralan ako. Nahihiya naman akong tumango para magpaalam.

"Next time, then." Paalam ko bago lumabas ng shop. Napabuntong-hininga ako nang makalabas.

"Uh, gomen." Napaatras ako nang mabangga nang kung sino. Napatingin ako sa lalaking nasa harap ko. Napangiwi ako sa isip nang makita ko ang bakas ng mga galos sa kaniya.

"It's okay." Sagot ko sabay ngiti ng tipid. Napakunot saglit ang noo niya sabay tungo. Pumasok siya sa shop at narinig ko pang nagsalita ang lalaking may tattoo kanina.

"Chifuyu, koko ni ite yokatta..."

Umiling na lamang ako bago nagpatuloy sa paglalakad. Malapit lang naman ang bahay namin kaya nilakad ko na lang. Hindi naman nagtagal ay nakarating na rin ako.

"Tita, I'm home!" Sigaw ko. Narinig ko ang pagbaba niya sa may hagdan. Nanlaki ang mga mata niya ng makita ako.

"Oh my! Who the hell are you? Are you my niece's boyfriend?" Sinipat niya pa ako mula ulo hanggang paa. "In all fairness, you're handsome. What's your nationality? Are your eyes really... dark red?"

Hindi ko naman mapigilang mapatawa. I'm wearing contacts nga pala.

"Tita, it's me." Mas lalo pang nanlaki ang mata niya sa sinabi ko.

"No way..." Umiling pa siya na parang hindi tinatanggap ang sinabi ko. I remained silent, at nang masigurong hindi ako nagbibiro ay hinampas niya ako sa balikat. "Your Dad and Mom's gonna kill me. Nakakainis ka, bakit hindi ka nagsabi?"

"Tita, okay lang 'yan. Huwag na lang tayong pumayag sa face time, skype or anything kapag sinabi nila. Tsaka, they're so busy to even check up on me everyday." Sabi ko. Kumalma naman si tita.

"You know they're business are so demanding, hija." Hinawakan ko ang kamay ni tita bago ngumiti.

"I understand, tita. And it's okay." Tumango siya at ngumiti.

"Anyways, napakadami mo namang pinamili. May mga damit ka naman dito, and I already ordered your uniform."

"Tita, I have to tell you something. The reason why I have this new look's because, I don't want to go to school wearing girl's uniform. I also want to buy a bike, Tita. Can you help me?" Dere-deretchong paliwanag ko.

Kumunot naman ang noo ni tita at nagseryoso.

"Riku, you have to be honest with me. Are you lesbian?"

What? Geez...

"No, Tita. I just want to experience new life. Please, don't tell Mom and Dad. Please allow me, tita." Pagmamakaawa ko pa.

"Riku, not because you're here, and not because you're intelligent ay hahayaan na kitang paglaruan ang pag-aaral..." Seryosong sagot niya. Umiling naman ako kay Tita.

"No, tita. Hindi po sa ganun. Gusto ko lang po talagang maranasan, at saka I am new here. I don't know anyone, some might take advantage because I'm a girl, and I don't want that. Mas map-protektahan ko po ang sarili ko if I disguised as a boy. Please, Tita."

Napabuntong-hininga si Tita, bago tahimik na nag-isip. Tahimik lang din akong naghihintay sa kaniya.

"Riku, I am only allowing you because I trust you." Nagliwanag ang mukha ko sa sinabi ni Tita. "But once I heard that you're taking your studies lightly, isusumbong kita sa Mom and Dad mo. Understood?" Tumango naman ako at niyakap siya.

"Thanks, Tita." I said. I went to my room at sinimulang ayusin ang closet ko.

Tomorrow, I'm gonna plan my next step. Sa ngayon...

Kinuha ko ang librong binili ko bago sinimulang basahin.

Mag-aaral muna ako ng nihongo...

_______________________________

APPS USED: GOOGLE TRANSLATE

_______________________________