Ride with me

KABANATA 4

Katatapos ko lang maligo at nagmamadali ako dahil tinanghali na ako ng gising. Nagbihis lang ako ng oversized black t-shirt na naka-tuck in sa pants ko at saka ko pinatungan ng brown coat. Pupunta ako ngayon sa shop na sinasabi ni tita para magpasukat at magpagawa ng uniform ko for myself.

Nagsusuot ako ng contact lens nang tumunog bigla ang phone ko. Nilagay ko muna ang contacts bago ko chineck kung sino ang nag-message. It’s a message from Arturo. It’s the information of Kakucho. I replied, good. Then, I proceed to grab my bag and keys.

Mal-late na ako sa appointment. Pagkababa ko ay nakita ko si tita na nasa dining area na nagt-tea, niyaya niya pa akong mag-breakfast pero dahil tatanghaliin na ako ay humindi ako. Kakain na lang ako sa resto or coffee shop later.

Binuksan ko ang makina ng motor bago ko pinaandar. Mukhang malapit lang naman yung shop, but it’s weekend so maraming magu-unwind sa Shibuya.

Hindi nagtagal ay nakarating na ako sa address ng shop. I doubled check my phone kung iyon talaga ang address, after a while ay pumasok na rin ako. I checked my watch and just right on time. Winelcome ako ng receptionist at sinabing maghintay muna ako saglit sa lobby at ino-notify niya muna ang magsusukat at gagawa ng uniform.

While I was patiently waiting, kinuha ko ang phone ko at chineck ang e-mail ni Arturo.

Binasa ko isa-isa ang mga informations niya. Mostly, palagi niyang kasama si Izana. Mula noong nasa loob sila ni Iza hanggang sa paglabas. Nabasa ko rin ang pangalan ni Kisaki, kaya nag-init ang ulo ko. May isa pa akong nabasang name. Si Takemichi Hanagaki, na kababata ni Kakucho. Tiningnan ko kung nasaan na si Kakucho, at mukhang nasa hospital pa rin siya ngayon.

Okay, after my appointment here ay dederetcho ako doon. Napatingin ako sa receptionist nang tawagin niya ako. Sinabing pwede na akong pumunta sa office ng magsusukat. In-assist nila ako hanggang sa tapat ng room. They also notified the tailor.

Pagkapasok ko sa loob ay sinalubong ako ng maraming mannequin na binihisan ng mga dresses and suits. Malinis ang loob pero ang desk ay mayroong pile ng papers.

“Hello, sorry for intrusion.” I said. Nag-bow kami sa isa’t-isa. Lumapit ako sa kaniya at agad niyang pinahubad ang coat ko. Nilagay ko ang coat sa sabitan at agad lumapit sa kaniya. Tiningnan niya muna ang katawan ko bago tumango. Kinuha niya ang tape measure at lumapit sa’kin.

“I want an all-black uniform. Medyo loose yung coat na hanggang gitna ng thighs yung haba. Gusto ko rin na may embroidery ng name ko. Long sleeves top and I want a fitted pants. About the fabric, I want my coat to be cotton, sa top, medyo makapal while my pants gusto ko medyo rough yung texture. Sa embroidery make it color yellow and red.” Paliwanag ko sa kaniya habang sinusukatan niya ako.

“Okay. Is that all, Riku-sama?” Tanong niya habang nililista ang measures ko. Isa si Yuki sa pinakamagaling na mananahi sa Japan. Nagtrabaho siya before kila Dad, and my family helped her with her shops when she retired.

“Yes. I want it asap. Thank you, Yuki-san.” Ngumiti siya sa’kin at tipid na tumango.

“I’ll deliver it to your house once it’s done. Thank you, Riku-sama.” Ngumiti ako sakaniya. Sabay kaming napatingin ng may kumatok sa pinto. Bumukas ito at pumasok ang isang staff.

“Yuki-sama, Mitsuya-kun is outside.”

“Okay, tell him to wait for a while.” Tumango sa amin ang staff bago lumabas. Kinuha ko ang coat ko at sinuot.

“Thank you again, Yuki-san. I’ll go ahead.”

“Eh? Okay.” Tumango siya at ngumiti sa akin. “It’s been a while, Riku-sama. You’ve changed, I almost don’t recognized you. Kung hindi lang ako tinawagan ng iyong tita, at nagpa-appointment para sa’yo.”

“I need to. Anyways, I got to go Yuki. Let’s have some tea, next time. See you.” Kumaway ako sa kaniya bago binuksan ang pinto. Pagkalabas ko ay tinanguan ako ng mga staffs, at tipid naman akong tumango at ngumiti sa kanila.

Naka-receive ako ng message kaya napahinto ako at binasa. It’s from Arturo, at sinabi niyang mamayang hapon mad-discharge si Kakucho.

Shit. I need to hurry.

Nagmamadali akong maglakad papalabas at sa sobrang pagmamadali ay hindi ko namalayang nagkabanggaan kami ng nasa harap ko. Nahulog ang ilan sa mga gamit niya. Yumuko ako at tinulungan siyang ayusin.

Shit. s**t.

“Gomen. I’m in a hurry. Hindi kita nakita.” Paumanhin ko matapos iabot ang huling gamit.

“It’s okay. Just be careful next time.” Napatingin ako sa lalaking nasa harap ko. Light purple ang buhok niya at may piercing siya sa kaniyang tenga. Matangkad din siya kaya napatingala ako ng bahagya. Ngumiti siya sa akin at tinuro ang dadaanan niya. “I’ll go ahead.” Nag-bow siya bago nagpatuloy sa paglalakad. Napatango naman ako at ngumiti rin bago tumango sa kaniya.

Napailing ako at nagmamadaling sumakay sa motor. Pinaharurot ko ito papunta sa address ng hospital. Dere-deretso lang ako hanggang sa room number ni Kakucho. May ilang police na nakabantay sa labas. How can I go inside?

Mukhang nasa side ko ang swerte, mukhang inaayos nila ang pagdischarge kay Kakucho. Ang isa ay umalis kasama ng isang doctor, and isa naman ay umalis para ata i-check ang hospital. Dahan-dahan akong naglakad at pumasok sa loob ng kwarto nang walang nakakaalam.

Nakatingin sa bintana si Kakucho pagkspasok ko. Walang tunog akong lumapit sa kaniya.

“Kakucho Hitto.” Nagugulat naman siyang napatingin sa akin.

“R-Riku-san..?”

“Can you keep a secret?” Nakangising tanong ko sa kaniya. Nakita ko pang napalunok siya.

Huwag kang kabahan. Ako lang ito.

“What are you… doing here?” Tanong niya. “Is it about, Izana-san? Have you heard about… his death?” Pahina ng pahina niyang tanong. Kinuha ko ang upuan sa gilid bago naupo.

“Yes. Some nurse called me.” Pinasadahan ko siya ng tingin. Bakas ang papagaling ng mga sugat sa kaniya. “I’m actually here to get my revenge. For myself and for my bestfriend. What do you think, Kakucho-san?” Napatingin siya agad sa akin. Nakakunot ang noo.

“Don’t get yourself into trouble. Tingin mo ba gugustuhin ni Izana-san kapag ginawa mo ‘yon, huh?!”

“Don’t meddle with my business, Kakucho. I will do everything I want!” Madiing sabi ko. “You don’t know me nor know about what I am capable of. That’s why I need you to tell me everything. Everything that happened that day. Please.” Napabuntonghininga siya. Tumingin siya sa’kin bago sinimulang ikwento lahat-lahat.

“And after he said his final words, that’s also… the end of the battle between Tenjiku and Toman.” Tahimik lang akong nakikinig sa kaniya.

“So it’s really Kisaki’s fault. Namatay din siya the same day dahil nasagasaan siya ng truck. And Hanma is really connected to him.” Napalunok ako at pilit pinipigilan ang galit na unti-unting namumuo. Ngumisi ako kay Kakucho na nakatingin lang sa bawat galaw ko. Parang tinitimbang niya pa ang gagawin ko.

“So what d’you plan to do? Patay na si Kisaki, Riku-san—”

“Pero buhay pa di Hanma.” Putol ko sa kaniya. Napaiwas siya ng tingin.

“Ako nang bahala, Riku-san. Huwag ka nang makisali pa sa gulo. Mapapahamak ka lang at sigurado akong ayaw ni Izana-san nun.”

“I’m not a baby, Kakucho. Just watch, I will kill that piece of shit.” Sabi ko at tahimik na lumabas ng kwarto niya.

No one messes with my family.