CHAPTER 55
“Marikit! Marikit! Gising!” tinig ng pamilyar na kung sino. Malabo sa una ang boses niya pero palinaw ito nang palinaw.
Sino ba ‘yon?
Bakit niya ba ako tinatawag?
“Marikit!” pagtawag niya pa ulit sa pangalan ko pero mas malakas na at mas nakakagulat!
NAGMULAT ako ng mga mata at nakaramdam na parang dapat ay bumangon ako mula sa pagkakahiga kaya naman ginawa ko.
“Marikit! Gising ka na!”
“Finally! Akala ko ay talagang matatagalan ang pagiging coma mo! Sa mga movie kasi ‘di ba literal na months at years, my god!”
Nang mahimasmasan ay nilibot ko ang paningin sa lugar kung nasaan ako ngayon. Maging sa mga naglapitang mga tao na kanina pa nag iingay nang magmulat ako ng mga mata.
Si Alonica ‘yon at si Margarita.
Pareho silang nakangiti habang nakatingin sa ‘kin sa magkabil
