EPISODE4

1449 Words

วิศวะขย้ำรัก (Engineer’nTaboo SS3) EPISODE4 “เพราะแบบนี้แหละพวกฉันเลยภาวนาให้มีพี่บัดดี้เป็นผู้หญิง แต่น่าเสียดายที่พี่ควีนดันอยู่ปีสอง” เบลซว่าด้วยสีหน้าสุดเศร้า “ฉันว่ารุ่นพี่สวย ๆ เยอะแยะ รอดูปีสามก่อน” ธีโอว่า “นั่นสินะ...น่าเสียดาย” สุดเขตต์พึมพำ สายตาเหลือบไปยังเจ้าของร่างเล็กผู้มีดวงตากลมแป๋วแสนซื่อ เธอเองก็เป็นพี่ปี 2 นี่นา “นี่สุดเขตต์! คนนั้นชื่อพี่ซินแหละ แต่นายอย่าไปยุ่งเชียว” โซดาเห็นสุดเขตต์เหลือบสายตาไปยังเจ้าของร่างเล็กที่ดูเหมือนเด็กมัธยมคนนั้น จึงต้องกระซิบเตือนเพื่อนใหม่ “หืม? หมายความว่าไง” ชายหนุ่มเลิกคิ้วใส่อย่างสงสัย “ก็ดูเหมือนว่าพี่ซินเธอจะเป็นแฟนของพ่อสถาบันน่ะสิ” “พ่อสถาบัน?” ธีโอขมวดคิ้วใส่อย่างไม่เข้าใจนัก “ใช่ ได้ยินว่าเป็นคนที่หัวร้อนมากแล้วก็ขี้หึงสุด ๆ” โซดากระซิบ “ถามจริง? ทำไมเธอรู้ข่าวเยอะแยะแบบนี้อะโซดา” เบลซล่ะเชื่อเลย ก็สมัครเข้ามาพร้อมกันแท้ ๆ เธอไปคลุกวงในที่ไหนมาล่ะเนี่ย “ฉันเอาความน่ารักสดใสไปคุยกับพี่ปีสองมา แหะ ๆ” “พ่อสถาบันงั้นเหรอ อยากเห็นจังแฮะ” สุดเขตต์พึมพำ เวลาต่อมา...หลังจากจับฉลากฉายาของรุ่นพี่ปี 3 ซึ่งก็คือ ‘พี่บัดดี้’ ในอนาคตอันใกล้ กลุ่มเด็กปี 1 ที่เพิ่งรวมตัวกันไปหมาด ๆ ต่างก็ต้องมานั่งล้อมวงเดาฉายาของพี่ ๆ ที่ได้คำใบ้มา “โซดาเธอได้อะไรเหรอ” เบลซเอ่ยถามเพื่อนสาวหนึ่งเดียวในกลุ่ม นั่นทำให้โซดาหันฉลากให้เพื่อน ๆ ดู ‘หล่อข้ามสถาบัน’ “โห! คำใบ้สั้นไปไหมอะ เอาจริงรุ่นพี่คณะเราหน้าตาดีเยอะเลยนะ แล้วใครคือพี่เจ้าของฉายาหล่อข้ามสถาบันอะ” เบลซปวดหัวแทน “ก็ใช่ไง เหมือนง่ายแต่ยากนะ คนหล่อในสายตาฉันโคตรเยอะเลย แง่ง! จะหาเจอไหมเนี่ย” โซดาโอดครวญ “ของนายได้อะไรธีโอ” สุดเขตต์เห็นว่าธีโอนั่งเงียบจึงเอ่ยถาม “ฉันเหรอ...” เจ้าตัวขยับยิ้มบาง ๆ แล้วหันฉลากให้ดู ‘สวยแสบในรุ่นไม่ต้องหุ้นก็เฟี้ยวได้’ “เอ่อ...อย่างน้อยก็รู้ว่าน่าจะเป็นผู้หญิงล่ะนะ โชคดีเพื่อน” สุดเขตต์อึ้งกับฉายาของรุ่นพี่ที่ธีโอได้เช่นกัน “โซดา! ใช่แกจริงด้วย มาเรียนที่เอ็มดีแอลเหมือนกันเหรอ” ขณะที่กำลังนั่งปวดหัวกันอยู่นั้น ก็มีสาวสวยคนหนึ่งโพล่งขึ้นเสียงดัง ก่อนที่เธอจะเดินมาหาโซดาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “พิมพ์พลอย! ไม่เจอตั้งนาน ดีจังที่แกมาเรียนที่นี่ แกเจอพี่บัดดี้ยัง ได้ฉายาอะไรเหรอ” โซดาเองก็ดีใจไม่น้อยที่ได้เจอเพื่อนสมัยมัธยมต้น “ยังไม่เจอเลย ของฉันได้ ‘คนงามลานเกียร์’ แกว่าน่าจะเป็นรุ่นพี่ผู้หญิงปะ ฉันกำลังตามหาพี่ผู้หญิงสวย ๆ อยู่” พิมพ์พลอยว่า “คนงามน่าจะหญิงแหละ เออนี่หนุ่ม ๆ นี่พิมพ์พลอยเพื่อนเราเอง พลอยนี่...เบลซ ธีโอ แล้วก็สุดเขตต์นะ” โซดาได้ทีแนะนำเพื่อนสาว ทว่าขณะที่พวกเขากำลังปรึกษากันอยู่นั้นก็ได้มีรุ่นพี่ซึ่งสวมเสื้อโปโลสีดำบ่งบอกว่าเป็นหนึ่งในทีมรับน้องปี 2 เดินผ่านมา ป้ายชื่อของเขาเขียนไว้ว่า ‘พี่แผน เฮดว้าก’ “มองอะไรน้อง!” เสียงเข้มเอ่ย สายตาคู่คมจ้องมาทางโซดา ทำให้เธอทำหน้าเหวอทีเดียว “พี่พูดกับหนูเหรอ” โซดายกมือชี้หน้าตัวเอง “คิดว่าพี่พูดคนเดียวรึไง!” และเสียงที่คำรามกลับมาก็ทำเอาโซดาสะดุ้งโหยง เธอทำอะไรผิดงั้นเหรอ? “เอ่อ...พี่ครับ” เบลซพยายามจะถามว่าเพื่อนของเขาทำอะไรผิด แต่รุ่นพี่คนนั้นกลับตวัดสายตามามองราวกำลังไม่สบอารมณ์ “ใส่รองเท้าสีชมพู! ใครเขาใส่มาวันรับน้อง ไป! วิ่งรอบสนามสิบรอบ ปฏิบัติ!” เสียงของแผนราวกับสายฟ้าที่ฟาดมาใส่หน้าของโซดา “แต่ว่า...ในระเบียบการบอกว่ารองเท้าผ้าใบนะคะ” เธอแย้ง “สิบห้ารอบ!” แผนกระแทกเสียงสั่ง “พวกนายไปก่อนเลย” โซดาบอกเพื่อน ทำให้หนุ่ม ๆ และพิมพ์พลอยเดินตามหาพี่บัดดี้ต่อ โซดาเดินตรงไปทางสนามบอลทว่าเสียงดุดันของแผนกลับดังขึ้นอีกครั้ง “สนามบาส!” “...” เธอมองเขาเล็กน้อย แล้วเริ่มวิ่งรอบสนามบาส ปากเล็ก ๆ บ่นพึมพำถึงการลงโทษของพี่ว้าก แผนยืนกอดอกมองรุ่นน้องสาววิ่งจนครบรอบ ก่อนที่เธอจะวิ่งมาหยุดหอบแฮ่ก ๆ ตรงหน้าเขา รุ่นพี่หนุ่มยื่นขวดน้ำให้ “ขอบคุณค่ะ” โซดาว่า แล้วพยายามเปิดขวดแต่ก็ไม่ออก หมับ! “วิ่งแค่นี้ถึงกับไม่มีแรงเปิดขวด” แผนคว้าขวดมาเปิดแล้วส่งให้เธอ ทำให้โซดารีบดื่มน้ำ “แค่ก ๆ” สาวน้อยสำลักออกมาจนแก้มแดง ทำให้แผนต้องรีบลูบหลังเธอ “กินแค่นี้ก็ยังสำลัก เธอทำอะไรได้บ้างเนี่ย” เสียงอ่อนลงแต่ยังห้วนไม่เปลี่ยน ทำให้โซดาทำหน้างอใส่ “หนูไปได้รึยัง” “ไปสิ จะรอใครมาอัญเชิญรึไง” แผนเลิกคิ้วใส่ “ไอ้พี่บ้า” โซดาเอ่ยลอดไรฟันเสียงเบา “ได้ยินนะ อยากวิ่งอีกรึไง” เขาเอ่ยเสียงดุ ทำให้เธอหันมาฉีกยิ้มหวานใส่ราวประชด “ใครจะกล้าว่ารุ่นพี่คะ หนูจะไปสั่งสอนมันเอง” “เหอะ” แผนแค่นเสียงหยัน แล้วเดินกลับไปยังลานกิจกรรม ยิ่งเวลาเดินผ่านไปกลุ่มของรุ่นน้องปี 1 ก็ยิ่งพยายามตามหาพี่บัดดี้ของตัวเอง พวกสีฝุ่นก็ไม่ได้หลบซ่อนน้อง ๆ เช่นที่รุ่นของเฮียเคยทำ แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่มีน้องคนไหนมาถามเขาเลย “เบลซ...เจอพี่บัดดี้แล้วเหรอ” ธีโอเอ่ยถามเพื่อน เมื่อเห็นว่าป้ายชื่อของเบลซเปลี่ยนเป็น ‘พี่นำทัพ วิศวะปี3’ “เจอแล้วว่ะ พี่เขาไปห้องน้ำ ฉันเลยจะไปรอที่ลาน นายเป็นไง” “ยังอะ หาจนทั่วแต่พี่ผู้หญิงแลกป้ายหมดแล้ว” ธีโอว่า “เบลซ ธีโอ” โซดาเดินยิ้มร่ามาหา เธอเองก็เจอเจ้าของฉายาหล่อข้ามสถาบันแล้ว เพราะป้ายชื่อเธอเขียนว่า ‘พี่โยฮัน วิศวะปี3’ “เจอพี่บัดดี้แล้วเหรอ” ธีโอเอ่ยถามเพื่อนสาว “เจอแล้ว พอดีไปรู้มาว่ามีรุ่นพี่ย้ายมาจากเฉพาะช่างอะ พี่เขาเป็นคนเกาหลี ฉันเลยไปถามดู” โซดาเล่า “โอเค งั้นฉันไปหาพี่บัดดี้ก่อน” ธีโอว่า ดูเหมือนเพื่อน ๆ จะเจอพี่บัดดี้กันแล้ว แต่เขาหารุ่นพี่ผู้หญิงที่ยังไม่แลกป้ายไม่เจอเลย “สู้ ๆ นะธีโอ” โซดาส่งกำลังใจให้เพื่อน โมเน่ที่นั่งเล่นอยู่สนามบาสได้แต่สงสัยว่าทำไมรุ่นน้องบัดดี้ของเธอถึงไม่โผล่หัวมาสักที หรือว่าเธอไม่มีน้องบัดดี้กันนะ คนอื่น ๆ ก็ไปรวมตัวกันที่ลานเกียร์หมดแล้วด้วย “พวกปีสองมันลืมใส่ชื่อฉันรึไงนะ” โมเน่พึมพำ ก่อนที่เงาร่างของใครบางคนจะทอดลงมาบนร่างเธอ “พี่ครับ...พี่ใช่ ‘สวยแสบในรุ่นไม่ต้องหุ้นก็เฟี้ยวได้’ ไหมครับ” น้ำเสียงที่ฟังดูคุ้นหูทำให้โมเน่หันกลับไปมองรุ่นน้องปี 1 ที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ ก่อนที่ทั้งเขาและเธอจะเบิกตาโต “ไอ้ลูกหมา!” โมเน่ร้องเสียงหลง ธีโอเองก็ไม่คิดว่าจะเจอเธอ “พี่คนสวย...เรียนเอ็มดีแอลนี่เอง” ธีโอยกยิ้มมุมปากน้อย ๆ “นะ...นายมานี่ได้ไง อยู่ฝั่งตะวันตกไม่ใช่” โมเน่ละล่ำละลักปากคอสั่น ทำไมไอ้ลูกหมาฝั่งตะวันตกถึงมาเรียนที่นี่ล่ะ “สถาบันไม่ได้จำกัดเขตนี่ครับ ไม่คิดเลยว่า...ผมจะได้พี่” ถ้อยคำที่เน้นส่วนท้ายของประโยค ‘ผมจะได้พี่’ ทำให้โมเน่ยิ่งหัวร้อน ไอ้ลูกหมานี่คิดจะย้ำเรื่องคืนนั้นงั้นเหรอ “พูดให้มันดี ๆ ถ้าไม่อยากโดนสั่งซ่อม” โมเน่พยายามรักษาภาพลักษณ์ของรุ่นพี่ปี 3 ไว้ “ไม่อยากครับ...หมายถึงตอนนี้” ธีโอยังคงเอ่ยอย่างนุ่มนวล ทั้งที่สายตานั้นมุ่งร้ายเธอชัด ๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more