EPISODE2

1841 Words

วิศวะขย้ำรัก (Engineer’nTaboo SS3) EPISODE2 “ไม่มีอะไร พี่ขอตัวก่อนนะ ยังมีงานอีกเยอะเลย” ซินตัดบท “พี่...” รุ่นน้องหนุ่มแสนเสียดาย และกำลังจะร้องเรียกเจ้าของร่างน้อย แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อเธอสาวเท้าเร็ว ๆ ไปรวมกับรุ่นพี่ปี 2 ที่ลานกิจกรรม เขาจึงเดินกลับไปรวมกลุ่มกับเฟรชชี่ปี 1 เช่นกัน พันไมล์ซึ่งซ่อนโฉมหน้าอยู่ภายใต้แมสก์สีดำเดินสวนกับรุ่นน้องหนุ่มเงียบ ๆ เขาทำเพียงคว้าลูกโป่งเดินตามยัยจิ๋วไปยังทีมรับน้องเท่านั้น “ซินติดลูกโป่งเสร็จแล้วเหรอ” ยูเดินมาถามเพื่อนสาว แต่สายตาของเธอที่มองย้อนกลับไป ทำให้ยูเห็นว่าเฮียพันไมล์กำลังเดินมาทางนี้ “เหลือนิดเดียว เราฝากหน่อยนะ” เธอบอกเขา แล้วยัดอุปกรณ์ใส่มือยู ก่อนที่เจ้าของร่างน้อยจะเดินเลี่ยงเพื่อน ๆ ไป “ซวยแล้วสิ” ยูพึมพำ แล้วก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนให้เฮีย ซินรับรู้ได้เลยว่าพันไมล์คงหัวร้อนแน่ ๆ จึงหลบฉากออกมาจากพื้นที่รับน้อง เพราะเกรงว่ารุ่นพี่หนุ่มจะหึงจนปรอทแตกแล้วไปหาเรื่องรุ่นน้องผู้หวังดีจนงานพัง และตามคาด...เขาเดินตามเธอมาจริง ๆ ด้วย “ทิ้งงานทำไม” น้ำเสียงห้าวกดต่ำจนร่างเล็กสะดุ้งโหยง “หนูเบรกเลยมานั่งพักตรงนี้” เธอว่า และได้ยินเขาแค่นเสียงหยันใส่ แม้จะมีแมสก์บดบังแต่เธอก็รู้เลยว่าพันไมล์ทำหน้ายังไงอยู่ “ไอ้เด็กเมื่อกี้...” เพียงพันไมล์เกริ่นขึ้นมา ซินก็หน้าเจื่อนทันที เธอรีบปรี่มาควงแขนเขาไว้ แล้วขยับยิ้มหวานจนตาหยี “น้องช่วยเก็บลูกโป่งให้ค่ะ แค่นั้นเลย” เธออธิบายอย่างไว “เธอจ้องมันตาไม่กะพริบเลย” เขาเอ่ยอีกคำ ทำเธออึ้งไม่น้อย ไอ้พี่บ้านั่งอยู่ตั้งสแตนด์ยังเห็นอีกเหรอว่าเธออึ้งในความหล่อของน้องปี 1 “อ๋อ! หนูตกใจที่น้องกระโดดจับลูกโป่งไง กลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุตั้งแต่กิจกรรมยังไม่ทันเริ่ม แค่นั้นค่ะ” สาวน้อยแถสุดใจ ทำให้เจ้าของเส้นผมสีแดงเพลิงยกมือขึ้นจับปลายคางเธอแล้วรั้งมันให้เชิดขึ้นมา “ให้ตาย...เดี๋ยวนี้ยัยจิ๋วแถเก่งขึ้นนี่หว่า” พันไมล์ว่า ทำคนฟังถึงกับกลืนน้ำลายดังเอื้อก “บ้าเหรอ...หนูจะไปแถอะไร๊” ซินพึมพำกับตัวเอง เธอล่ะเชื่อเขาเลย กิจกรรมรับน้องไม่มีหน้าที่ของปี 4 สักหน่อย พวกเขาจะมานั่งหน้าสลอนกันทำไมเนี่ย “แต่ไอ้เด็กนั่นมองเธอตาเป็นมัน” เขาแย้ง ก่อนจะดึงแมสก์ลง “หนูไม่เห็นจะรู้สึกเลย พี่อย่าหาเรื่องน่านี่มันงานกิจกรรมคณะเราไง อีกอย่างนะ...พี่ควรนอนพักผ่อนอยู่ที่บ้านรึเปล่า” “ทำไม? กลัวเด็กปีหนึ่งรู้รึไงว่าเธอมีแฟน” เขาย้อนเสียงดุขึ้น “ไม่ใช่แบบนั้น หนู...” “กลัวพี่สร้างปัญหาว่างั้น” น้ำเสียงของเขาฟังดูก็รู้ว่าน้อยใจกัน “ไม่เอาน่า มันไม่มีอะไรเลย หนูไม่อยากให้พี่หัวร้อนหรอกถึงเดินเลี่ยงมาคุยกันตรงนี้ พี่ไมล์...” เธอลากเสียงอ้อนแล้วสวมกอดเอวเขาไว้ “พี่อดทนได้ดีขึ้นแล้วนะ เธอไม่คิดงั้นรึไง” เขาว่า เธอจึงช้อนสายตาขึ้นมองสบตาเขา ก่อนจะยกมือกระตุกปกเสื้อเขาเบา ๆ “ก้มลงมาหน่อยค่ะ” “ทำไม?” คนที่โน้มหน้าหล่อเหลือร้ายลงมาใกล้ ทำให้ซินยกแขนขึ้นโอบกอดรอบคอเขาไว้ ปลายเท้าเขย่งขึ้นแนบจูบกลีบปากสวยของรุ่นพี่หนุ่มเบา ๆ อย่างง้อเขา “อย่าหงุดหงิดเลยนะ มันไม่มีอะไรเลย” เธอกระซิบ ทำให้เขาจับบั้นท้ายเธอไว้แล้วอุ้มยัยตัวเล็กขึ้นเอว ก่อนจะเชิดหน้าให้เธอจูบอีก พอซินเห็นอย่างนั้นจึงก้มลงมอบจุมพิตให้เขา บดจูบกันอย่างแนบแน่นและเร่าร้อนจนแน่ใจว่าพันไมล์อารมณ์ดีขึ้นแล้วเธอถึงค่อย ๆ ถอนจูบ “สำหรับหนูพี่คือที่สุดแล้วนะ พี่เชื่อใจหนูไหม” เธอเอ่ยถามทั้งที่ยังถูกเขาอุ้มอยู่ ทำให้พันไมล์ครางรับสั้น ๆ เท่านั้น “เธออย่าทำตัวน่ารักให้มันมาก” “ไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อย” ซินแย้ง เธอทำตัวปกติแล้วนะ “อ้อ! จะบอกว่าเธอน่ารักมากอยู่แล้วงั้นดิ” “จะหาเรื่องหนูให้ได้รึไง เดี๋ยวจูบปากเจ่อเลยนะ” เธอแกล้งขู่ “เอาดิ ระหว่างเธอกับพี่ใครจะปากเจ่อก่อนกัน” พันไมล์ท้าทาย “หืม?” ซินทำเสียงใส่ ก่อนจะก้มลงแนบจูบเขาอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้พันไมล์ดูเอาจริงเอาจังกว่าเมื่อครู่เสียอีก “จ๊วบ...อ่าส์! อืม...กะจูบให้แข็งเลยไหม เดี๋ยวจับเธอเอาจนได้” “อืม...นั่นไม่ใช่ข้อตกลงของเรานะ จุ๊บ! อ่าส์...ตั้งใจอุ้มหนูหน่อย พี่อย่าปล่อยมือสิ” เธอแย้งแล้วใช้สองมือประคองใบหน้าหล่อเหลาของเขาไว้ กลีบปากเล็กและอ่อนนุ่มบดจูบรุ่นพี่หนุ่มอย่างเร่าร้อนไม่ห่าง จนส่วนนั้นของพันไมล์ตื่นตัวขึ้นมาเป็นรูปลำเลา ชายหนุ่มอยากจะปล่อยเธอลง แล้วพาเธอหลบไปที่เงียบ ๆ ด้วยกันเหลือเกิน แต่เพราะท้าทายกันไว้เพียงแค่นั้นเขาเลยไม่อยากผิดคำพูด “อ่าส์...อืม จุ๊บ...อ๊ะ! ซี้ด...เธอดูดแรงจังอะ” เสียงห้าวครางแผ่วก่อนจะร้องออกมา เมื่อถูกเธอดูดกลีบปากล่างอย่างจังจนรู้สึกร้อนผ่าว “คิก ๆ พอแล้วนะ ปากพี่แดงแล้วจริง ๆ” ซินหัวเราะชอบใจ ซึ่งพันไมล์เองก็ไม่คิดจะเอาคืนเธอในตอนนี้ ในเมื่อยัยจิ๋วดูมีความสุข เขาก็พลอยมีความสุขตาม “หึ! งั้นเธอควรกลับไปทำงานได้แล้ว พี่จะไปรอกับพวกไอ้ฝุ่น” “รับทราบค่ะ! แล้วเจอกันตอนเที่ยงนะ” เธอยิ้มร่า “อืม...อย่าไปหว่านเสน่ห์ใครอะ” เขาเตือนอีกครั้ง “รับทราบค่ะ!” ซินทำท่าตะเบ๊ะใส่อย่างน่ารัก เวลาต่อมา...พันไมล์ซึ่งเดินกลับมารวมกลุ่มบนตึกคณะกับพวกสีฝุ่นดูอารมณ์ดีกว่าตอนกระโดดลงจากสแตนด์ลิบลับเลย “ไอศกรีมเฮีย” โยฮันส่งไอศกรีมโคนให้รุ่นพี่หนุ่ม เพราะก่อนหน้านี้ยูและปั้นแป้งเป็นคนเอามาให้พวกเขา โดยไม่ลืมฝากไว้ให้เฮียพันไมล์ด้วย นั่นทำให้คนที่เพิ่งขึ้นมาดึงแมสก์ลง “เฮ้ย! ไอ้เฮียทำไมปากแดงงั้นอะ” สีฝุ่นร้องเสียงหลง แต่คนที่ดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านอะไรกลับอมยิ้มน้อยแล้วแลบลิ้นเลียไอศกรีม “อะไรยังไงวะ กูเห็นนะว่ามึงเดินตามน้องหนูไปอะ” บีเบสท์หรี่ตาอย่างจับพิรุธไอ้ตัวดี แหม...ตอนเห็นรุ่นน้องเข้าหาน้องหนูซินล่ะหัวร้อนรีบถ่อลำไปขวางกลัวว่าไอ้น้องหน้าหล่อจะหว่านเสน่ห์ใส่น้องซิน แล้วไหงตอนนี้มันถึงได้กลับมานั่งอมยิ้มปริ่มสุขแบบนี้วะ “เฮียโคตรพิรุธว่ะ นี่มันแดงคุ้น ๆ แล้วนะ” สายธารว่า ทำให้พวกสีฝุ่นจ้องมองปากเฮียมันอย่างเอาจริงเอาจัง “แดงโดนดูดดิมึง ไอ้คนเหี้ย!” องศาที่เหลือบสายตามามองปากเพื่อนก็สรุปได้เลยว่ามันต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ ๆ “ปริ่มเลยดิ” โยฮันล่ะเชื่อเลย “อิจฉาตาร้อนสุด ๆ” เอ็มแซวเพื่อน “เฮ้อ! เมื่อไหร่น้องหยีจะปีหนึ่งสักที ผมจะแห้งตายอยู่แล้ว” ว่าแล้วโยฮันก็โอดครวญขึ้นมา แล้วเอนกายลงนอนหนุนตักนำทัพ “มึงไม่ไปเจอสาวเลยเหรอ โกหกพระเจ้าลงโทษนะเพื่อน” เรย์ย้อนถาม เป็นไปได้เหรอที่โยฮันจะปล่อยให้ตัวเองอดจนออกปากบ่น “กูคนดีไง กูกำลังเดินตามรอยเฮียไมล์อยู่” โยฮันว่า ทำให้พันไมล์เกือบสำลักไอศกรีม “ได้ข่าวว่ามึงเพิ่งไปเรดโซนมาวันก่อน” พันไมล์เอ่ยขัดเสียงเนือย ทำให้โยฮันหันมาถลึงตาใส่เฮีย “โอ๊ย! ความลับลูกค้าหน่อยเหอะ” ไอ้เด็กถึงกับโวยวายเสียงเซ็ง “กูไม่ใช่เจ้าของดาร์ค กูไม่สนกฎอะไรทั้งนั้น” แล้วดูเฮียตอบดิ “ก็นะ...แต่น้องขึ้นมอหกแล้วนี่ ถ้าชั่ว ๆ แบบไอ้เตย์นะแม่งนับตามวันเกิดน้องแล้ว” เรย์เอ่ย ทำให้โยฮันดีดตัวขึ้นมาทันที “เออ! น้องหยีเกิดวันไหนวะ ถ้าต้นปีก็สิบแปดเร็วขึ้นดิ” โยฮันนัยน์ตาเป็นประกายก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมากดเข้าไปในบัญชีโซเชียลของสาวน้อยยาหยียอดดวงใจพี่ชายวิศวะMDL “ไอ้เหี้ยโย! มึงเอาจริงดิ” สีฝุ่นถึงกับเหลือจะเชื่อไอ้พวกเวรนี่เลย “เฮ้ย! วันเกิดน้องปลายเดือนนี้นี่หว่า” โยฮันหัวใจเต้นแรงทีเดียว “มึงหวังแบบนี้ก็ไม่ต่างกับไอ้ต้านะ” องศาเปรยขึ้น “นั่นสิ! มึงต้องนึกถึงใจญาติน้องด้วย เฮียดิวจะว่าไง” บีเบสท์ว่า “โห...ร้องแล้วนะ ขอลงหลักจองไว้ไม่ได้เหรอ” โยฮันพึมพำ “ตอนไอ้ต้าเกินเลยน้องอันมึงยังโมโหแทบตาย แล้วมึงจะทำเองงี้เหรอ” องศาถามอีกคำ ถ้าโยฮันหวังตอกน้องตั้งแต่ยังไม่จบมัธยมปลาย นั่นก็ไม่ต่างกับที่ต้าทำเท่าไหร่มั้ง “แล้วถ้าผมกับน้องเป็นเหมือนเฮียเนสกับน้องลิอะ ถ้าน้องมีใจ ผมมีใจ ที่ถามเพราะผมจริงจังนะเนี่ย” โยฮันยกตัวอย่าง นั่นเพราะรุ่นพี่หนุ่มอย่างยูเนสก็คบกับสาวน้อยมะลิตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมัธยมด้วยซ้ำ “กูว่ามึงลองถามเฮียดิวก่อนไหม ว่าเฮียคิดยังไงกับเรื่องที่มึงจะคบกับน้อง เพราะเฮียเขาก็เลี้ยงน้องมาเอง เขารักของเขาแหละ” เตย์ว่า “ไอ้เตย์พูดดี” สีฝุ่นเห็นด้วย “เฮ้อ...งั้นกูจะลองคุยกับเฮียดิวดู มึงว่าเฮียจะกระทืบกูปะ” “ไม่...” เรย์ว่า “ไม่กระทืบกู?” “ไม่เหลือไอ้สัตว์ ฮ่า ๆ” คำตอบนั้นทำให้พวกนำทัพหัวเราะชอบใจกันใหญ่ ส่วนโยฮันทำได้เพียงนั่งเศร้าต่อ “กิจกรรมใกล้เริ่มแล้วว่ะ รุ่นน้องแจ่ม ๆ เยอะเลย” เรย์เอ่ย “คนนั้นอย่างน่ารักเลยว่ะ กูจองนะ พวกมึงก็ไม่โสดแล้วนี่” เอ็มพูดขึ้นเมื่อส่องไปเจอสาวน้อยคนหนึ่งเข้า ทำเอาเขาใจเต้นแรงเลย “เชิญลงจากคานทอง” สีฝุ่นไหวไหล่ใส่ “ว่าแต่พวกเราหายไปหนึ่งไหม” จู่ ๆ สายธารก็เอ่ยขึ้น “ไฮหนุ่ม ๆ โทษที เค้าเดินหลงตึกอะ” ว่าแล้วเจ้าตัวก็โผล่มาพอดี

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more