แพ้รัก

ตัวแสบ

“ผมจะจบก็ได้ แต่ต้องให้พนักงานของคุณมาเช็ดรองเท้าให้ผม!”

“จะบ้าหรือไงคุณ มันจะมากเกินไปไหม?” ปิ่นปักแย้งขึ้น เธอมองหน้าชายหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจ เพราะตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนที่มีนิสัยแบบนี้มาก่อน

“ไม่มากไปหรอก ให้ทำแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ” นักรบตอบกลับ ก่อนจะเหยียดยิ้มมุมปากมองมาทางพวกเธอ เขารู้อยู่เต็มอกว่าหญิงสาวทั้งสองไม่มีทางสู้รบปรบมือกับเขาได้อยู่แล้ว

“ไม่เป็นไรปิ่น เรื่องนี้พี่ผิดเอง” ปานวาดก้มหน้ายอมรับแต่โดยดี

“เช็ดดิ แล้วก็เช็ดให้มันสะอาดด้วยนะ” พูดจบนับรบก็หย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะยื่นขาไปหาปานวาดที่ยืนอยู่

“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะเช็ดให้เอง”

“ไม่ต้องพี่ปาน เดี๋ยวปิ่นจะเช็ดให้เอง” ปิ่นปักที่ยื่นเงียบอยู่นานดึงผ้าจากมือปานวาดมาถือไว้แทน เธอทนไม่ได้ที่ต้องเห็นพี่สาวก้มหัวเช็ดรองเท้าให้กับคนที่ไม่รู้จัก

“จะลีลาอีกนานไหม จะเช็ดก็รีบเช็ด”

“เดี๋ยวฉันจะเช็ดให้เดี๋ยวนี้แหละค่ะ”

ปิ่นปักเม้มปากกำมือแน่น เมื่อเห็นสายตาดูถูกเหยียดหยามของนักรบที่ใช้มองเธอกับพี่สาวราวกับว่าเป็นขยะหรือสิ่งสกปรกที่ไม่น่าเข้าใกล้

พรึ่บ! พลั่ก! มือเรียวกำหมัดแน่นก่อนจะชกเข้าไปที่เบ้าตาของนักรบแบบไม่ลังเล

“โอ้ย ยัยเด็กบ้า นี่เธอทำอะไรของเธอ” นักรบเปล่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกปิ่นปักชกเข้ามาที่เบ้าตาของเขาเต็มๆ

ใช่! ปิ่นปักชกหน้าเขา ซึ่งยังไม่เคยมีใครได้ทำกับเขาแบบนี้

“ทำในสิ่งที่ควรจะทำไง คนอย่างนายมันก็ต้องเจอแบบนี้แหละ!”

“......”

“คิดว่ารวยแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นหรอ พวกฉันก็เป็นคนเหมือนคุณนั่นแหละ!”

“หุบปากของเธอไปเลยนะ ฉันเอาเรื่องเธอแน่” นับรบเอามือกุมหน้าด้วยความเจ็บ เขาไม่คิดเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆจะมีแรงมากมายได้ขนาดนี้

“แน่จริงก็เข้ามาสิ” ปิ่นปักยกถาดในมือเตรียมจะฟาดใส่ชายหนุ่ม ถ้าเกิดว่าเขาเดินเข้ามาหาเรื่องเธอ

“ยังไงคุณก็ต้องไล่มันออก มันงั้นผมสั่งปิดร้านคุณแน่!” ชายหนุ่มเห็นไปบอกผู้จัดการร้านด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น แค่ร้านอาหารเขาสามารถบอกพ่อให้สั่งปิดได้อยู่แล้ว

“......” ปานวาดมองหน้าน้องสาวด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก ถ้าโดนไล่ออกกลางคันแบบนี้ พวกเธอคงไม่มีเงินไปจ่ายค่าเช่าห้องแน่ๆ

“ไม่ต้องไล่หรอกค่ะผู้จัดการ ยังไงปิ่นก็จะลาออกอยู่แล้ว” ปิ่นปักเอ่ยขึ้น เธอรู้อยู่แล้วว่าจุดจบของเธอจะเป็นแบบไหน แต่ก็เลือกที่จะทำเพราะไม่อยากโดนชายหนุ่มดูถูกอยู่ฝ่ายเดียว “ปิ่นขอลาออกนะคะผู้จัดการ” พูดจบปิ่นปักก็เดินออกไปท่ามกลางสายตาของนักรบที่มองตาม

“ปะ...ปิ่น รอพี่ด้วย”

“ยัยบ้าเอ้ย! เจอครั้งหน้า ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!” ชายหนุ่มถึงกลับสบถออกมาด้วยความหัวเสียมเมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างไม่เป็นแบบที่คิดไว้

“พอแล้วรบ ดูสิ คนมองหมดแล้ว” เจนสะกิดชายหนุ่มเพื่อเรียกสติเมื่อคนในร้านต่างพากันหันมามองพวกเธอที่ยืนอยู่ บางคนก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาอัดคลิป

“มองทำไม ไม่เคยเห็นคนหรือไงวะ!?”

“ชู่วววววว” เจนยกมือบอกเพื่อนชายให้เงียบ

“ไม่ต้องกงต้องกินมันแล้ว อารมณ์เสีย!” นักรบเตะเก้าอี้ที่อยู่บริเวณนั้นจนล้มลงระเนระนาด ในภาพความคิดของเขาตอนนี้มีแต่หน้าเธอ ยังไม่เคยมีใครกล้าหักหน้าเขาในที่สาธารณะแบบนี้ ยังไงเขาก็ต้องเอาคืนอย่างสาสม “อย่าให้เจอนะ ฉันเอาเธอตายแน่!”