DEVRİM
Aklımdaki soru işaretleriyle kamp yolu boyunca sessizce düşünmüştüm. Gördüğüm fotoğraflar gerçekten ona mı aitti? Tabiki ona aitti. Peki neden bize olmadığı biri gibi davranıyordu? Bizi resmen aptal yerine koyuyordu. Bir insan neden olmadığı bir insan gibi davranırdı? Bu çok saçmaydı.
Akşam yemeği yemek için büyük salona gittiğimizde Savaş'ın Bal'la birlikte her zaman oturduğumuz masada oturduğunu, bir yandan da kitap okumaya devam ettiğini görmüştüm. Yemeklerimizi alıp yanına gittik. Selam vererek kitabı kenara bıraktı. Karşılık vermeden en uzak köşeye oturdum. En sevmediğim şey birinin yalan söylemesiydi. Kabul. Ben de yalan söylüyordum. Hatta tek ayağımın üstünde 40 yalan söyleme becerisine sahiptim. Ama sevdiğim insanlara olabildiğince az yalan söylemeye çalışıyordum. Mümkün
