EP.3 ทำความรู้จัก
1372 Words
So honey น้ำผึ้งมาเฟีย
EP.3 ทำความรู้จัก
เขียนโดย โนคาเฟียร์
ช่วงบ่ายของวัน
ฉันตื่นมาพร้อมกับอาหารปวดหัวและเริ่มรู้สึกไม่สบายตามเนื้อตามตัว ปวดไปทั้งตัวเลยตอนนี้ ฉันสลัดความขี้เกียจออกจากตัวก่อนลุกไปล้างหน้าล้างตา และเดินลงมายังชั้นล่างของบ้าน
“นายหญิง จะทานอาหารเลยไหมคะ” หญิงสาวที่ฉันเจอเธอมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อวานนี้ เอ่ยถามออกมา ทำให้ฉันต้องหันกลับไปมองเธอ
“ค่ะ” ฉันตอบอย่างไม่ใส่ใจมาก เพราะสายตาของฉันยังคงมองหาเจ้าของบ้านอย่างคุณอีธานเหมือนเดิม แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาเหมือนเดิม
“นายน้อยไม่อยู่ค่ะ แต่เดี๋ยวอีกสักพักก็น่าจะกลับมาแล้วค่ะ”
“อ๋อค่ะ งั้นฉันไปทานอาหารก่อนหนะคะ” ฉันตอบก่อนเดินไปทางห้องอาหาร แต่ที่ฉันแปลกใจคือสาวใช้บอกว่าคุณอีธานไม่อยู่ แต่เมื่อกี้ฉันเห็นเหมือนเขาเลย
“เหมออะไรอยู่เหรอ” คุณอีธานที่เดินมาจากไหนไม่รู้ เดินเข้ามาหอมแก้มฉันพร้อมเอ่ยถามขึ้น
“เปล่าค่ะ แล้วกลับมานานยังคะ”
“เพิ่งมาถึงเมื่อกี้นี่เอง จัดโต๊ะเพิ่มสองที่” ฉันขมวดคิ้วอย่างสงสัยทำไมคุณอีธานต้องจัดเพิ่มอีกสองที่ ทั้งๆ ที่เขาเดินมาคนเดียว
“วันนี้ฉันมีคนอยากแนะนำให้เธอรู้จักด้วย” คุณอีธานพูดด้วยรอยยิ้ม ก่อนเขาจะเดินไปนั่งลงที่ฟังตรงข้ามฉัน
“ใครเหรอคะ”
“ฉันเอง” เสียงที่ดังขึ้นทำให้ฉันหันไปมอง แต่เดี๋ยวนะเสียงเขาคุ้นหูยังไงไม่รู้ แต่พอเห็นหน้าฉันนี่อึ้งไปเลย หน้าของเขาเหมือนกันคุณอีธานราวกับส่องกระจกอยู่
“เอ่อ....”
“คนนี้ชื่อโอมาน พี่ชายฝาแฝดของฉันเอง” ฉันนิ่งไปเลยคราวนี้ แบบอึ้งไม่รู้จะอึ้งยังไงดี สองคนนี้หน้าตาเขาเหมือนกันมาก และที่สำคัญเสียงยังเหมือนกันอีก
ทำให้ฉันไม่รู้ว่าจะแยกเขายังไง
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณโอมาน ฉัน....”
“ฉันรู้จักเธอดีมากกว่าตัวเองอีก” คุณโอมานพูดแทรกขึ้น โดยที่ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรเลย ท่าทีเขาโคตรจะเย็นชาเลย
“เอาล่ะ หยุดแกล้งเธอได้แล้ว เธอมาอยู่ที่นี่ เธอก็ต้องรู้ไว้ว่าที่นี่ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว เดี๋ยวเข้าห้องผิดจะเป็นเรื่องใหญ่ได้” ที่คุณอีธานพูดไม่ผิดเลย เล่นเหมือนกันสะขนาดนี้ ฉันเริ่มไม่มั่นใจตัวเองเอาเลย
“แต่เหมือนกันแบบนี้ น้ำผึ้งจะแยกยังไงเหรอคะ”
“ไม่น่าจะยาก แต่ถ้าเธอตั้งใจแกล้งก็คงจะเป็นเรื่องอยาก” รู้แล้ว ฉันรู้แล้วว่าจะแยกยังไง ก็ปากแบบนี้ไงใครจะแยกไม่ได้
“น่าจะแยกได้ไม่ยาก โอมานไม่ค่อยอยู่บ้าน”
“อ๋อค่ะ แล้วห้องของคุณโมานละคะ อยู่ตรงไหน”
“ถามทำไม จะแอบเข้าห้องฉันหรือไง” โธ่พ่อคุณ ! พูดออกมาซะเอาซะฉันไม่รู้จะพูดอะไรต่อเลย
“โอมาน” คุณอีธานเรียกชื่อคุณโอมานอย่างดุ ๆ ทำเอาฉันใจหายไปด้วยเลย
“…” คุณโอมานทำเหมือนไม่สนใจท่าของน้องตัวเองและเริ่มทานอาหารตรงหน้า ทิ้งให้ฉันได้แต่มองอย่างเป็นคำถาม
“กินเถอะ ไม่ต้องไปสนใจทัน” เขาไม่พูดเปล่าเพราะมีการตักอาหารขึ้นมาให้ฉันทานด้าน
“อยากออกไปข้างนอกไหม” คุณอีธานเอ่ยขึ้นในขณะที่พวกเรากำลังทานอาหารอยู่
“เอ่อคือว่า….”
“ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไปเปิดหูเปิดตา” คุณโอมานเอ่ยแทรกออกมาอย่างไม่สนใจว่าฉันคจะอยากไปหรือเปล่า ซึ่งคงไม่ต้องถามว่าฉันต้องไปหรือเปล่า เพราะถ้าพูดขนาดนี้ ฉันก็ต้องไปแล้วแหละ
“ค่ะ ไปก็ได้”
“พูดเหมือนไม่อยากไป” ฉันหน้าเสียไปอีกรอบเมื่อพี่ชายสามีเอาแต่หาเรื่องไม่หยุด จนไม่รู้ว่าตัวเองควรทำหน้าแบบไหนดีเลยตอนนี้
“จะหยุดหาเรื่องได้ยัง” สายตาคุณอีธานตอนนี้มองดูก็รู้แล้วว่าระอาแค่ไหน
คุณโอมานไม่โต้ตอบอะไร เพียงแต่เงียบลงทานอาหารต่อ แต่เขายังคงลอบมองฉันเป็นระยะไม่ต่างจากที่ฉันทำตอนนี้เลย เอาจริง ๆ นะ ฉันรู้สึกดีใจขึ้นมาทันทีที่ได้แต่งงานกับคุณอีธานไม่ใช่คุณโอมาน
แต่ทว่ายังไม่ทันทีคุณอีธานจะได้ทานอาหารเสร็จ ชายใส่สูทที่เดินตามเขาอยู่ตลอดเวลาเมื่อวานนี้ในงานแต่ง เดินเข้ามาหาคุณอีธานด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด
เรื่องไปปิดหูเปิดตาฉันคงพังทลายแล้วแหละถ้าเดินเข้ามาแบบนี้ ทั้งสองกระซิบกระซาบกันอยู่สักพัก แต่พอคนสนิทของคุณอีธานเดินออกไปสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
“มีอะไรหรือเปล่า” คุณโอมานพูดขึ้น ทั้ง ๆ ที่เขายังคงนั่งทานอาหาร
“ที่ท่าเรือมีปัญหา”
“ไปจัดการเถอะ เดี๋ยวฉันพาน้ำผึ้งไปซื้อของเอง”
อะไรนะ! พูดจริงใช่ไหมเนี่ย ฉันหันไปหน้าของคุณโอมานอย่างตกใจ แค่นั่งทานข้าวด้วยกันยังหาเรื่องฉันไม่หยุด ขืนไปพาไปซื้อของด้วยกันคงได้ทิ้งฉันเอาไว้ที่ห้างแน่ ๆ
“อืม…นี่บัตรของฉันเธอสามารถใช้ได้ตามสบายเลย” คุณอีธานไม่เพียงไม่คิดจะปฏิเสธคำพูดของคุณโอมาน เขายังส่งบัตรแบล็คการ์ดมาให้ฉันอีก
“เอ่อคือว่า…น้ำผึ้งว่า”
“อย่าบอกนะ ว่าเธอไม่กล้าไปกับฉัน” ฉันถึงกับยิ้มแห้งเลยที่เดียว คนอะไรรู้ทันฉันทุกเรื่องได้ขนาดนี้
“ใครพูด…น้ำผึ้งยังไม่ได้พูดเลย”
“ดี”
ดีกับผีละสิ!
ฉันยังคงนั่งทานอาหารต่อในขณะที่คุณอีธานได้ออกไปข้างนอกเพื่อจะไปจัดการเรื่องงาน ส่วนคุณโอมานยังคงนั่งทานอาหารอยู่กบฉัน เอาจริง ๆ นั่งตอนที่เอานั่งเงียบ ๆ ก็น่ามองไม่ต่างจากน้องชายเขาเลย เพียงแต่ดูแล้วบนตัวเขาเหมือนมีไอเย็น ๆ ลอยออกมาตลอดเวลา
“ฉันไม่ใช่สามีเธอ นั่งมองนานขนาดนี้คนอื่นเขาเห็นเขาจะเอาไปพูดได้” นั่นไง! แค่มองยังพูดออกมาแบบนี้ แล้วจะให้ฉันทำอะไรได้
“น้ำผึ้งก็ไม่ได้บอกว่าคุณเป็นสักหน่อย” ฉันพูดออกไปอย่างงอน ๆ แต่เดี๋ยวนะ เหมือนจะได้ผลเพราะหน้าของคุณโอมานถึงกับซีดลงทันที
“นี่…เธอจะไปไหน”
“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าค่ะ”
“แล้วกินอิ่มแล้วเหรอ”
“ค่ะ” ฉันพูดจบก็รีบเดินกลับขึ้นไปยังห้องนอน ทิ้งให้คุณโอมานอยู่คนเดียวที่ห้องอาหารไป คนอะไรดีแต่หาเรื่องฉัน
ฉันเดินเข้ามาในห้องแบบงอน ๆ แต่ก็ทำได้แค่งอนและ เพราะนั่นไม่ใช่สามีตัวเอง งอนมากคงดูไม่ดีแน่ ๆ
ฉันใช้เวลาเกือบ ๆ ครึ่งชั่วโมงในการแต่งตัว แต่พอเดินออกมาจากห้องนอนก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่เจอก่อนหน้านี้มายืนอยู่หน้าห้องอีกแล้ว
“มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“คุณโอมานให้ฉันมาคอยดูคุณนายค่ะ”
“อ๋อค่ะ” ท่าทีของเธอทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดจนทำอะไรไม่ถูกเลย ฉันยิ้มให้เธอแบบแห้ง ๆ ก่อนจะเดินลงไปยังชั้นล่างแบบเกร็ง ๆ ทำอะไรไม่ถูกเลย พอเดินลงมายังชั้นล่างก็มาเจอคุณโอมานยืนรออยู่
“แน่ใจว่าไปแค่เปลี่ยนเสื้อผ้า”
“ใช่ค่ะ คงทำอย่างอื่นไม่ได้ ไม่ถนัดทำคนเดียว” เอาสิ คิดว่าคนอย่างน้ำผึ้งจะยอมใครเหรอ ไม่มีทาง
แต่คุณโอมานก็ไม่พูดอะไรต่อนะ เดินไปที่รถเลย ทิ้งให้ฉันได้แต่มองตาม คนอะไรเดาอารมณ์ไม่ได้
- Writer
