Ep.7 เพื่อนสนิท
1301 Words
So honey น้ำผึ้งมาเฟีย
EP.7 เพื่อนสนิท
เขียนโดย โนคมาเฟียร์
ตั้งแต่ที่แต่งงานกับคุณอีธานมา นี่ก็ผ่านมาอาทิตย์เศษ เหมือนชีวิตของคนที่เรียกว่าไร้ค่าแบบฉันตอนนี้กลายเป็นน่าสนใจขึ้นมาทันที ไม่ว่าจะทำอะไรหรือจะไปไหนก็จะมีคนให้ความสนใจอยู่ตลอดเวลา
เอาจริง ๆ นะ แต่งงานกับคุณอีธานไม่ได้แย่เลย เรียกว่าดีเลยก็ได้ เพราะตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาในชีวิตของเขา ฉันแทบจะเปลี่ยนจากน้ำผึ้งคนที่ถูกคนไม่เคยให้เกียรติแม้แต่คนใช้ในบ้าน ตอนนี้กลายเป็นคนที่ทุกคนต้องคอยเอาใจ หน้าตรึงนิดเดียวทุกคนก็กลัวจนแทบไม่ขยับแล้ว
“ทำอะไรอยู่เหรอ” ฉันหัวใจจะวาย อยู่ ๆ คุณอีธานก็เดินเข้ามาสวมกอดฉันจากทางด้านหลัง เขามาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง
“กำลังลองดูสูตรขนมอยู่ค่ะ”
“อยากทำเหรอ” คุณอีธานเขาถามทั้ง ๆ ที่กำลังลวนลามฉันอยู่
มือของเขาจับที่ทรวงอกของฉัน ใบหน้าซุกที่ซอกคอ เห้อ...พ่อคุณไม่คิดจะปล่อยให้เนื้อตัวฉันว่างบ้างหรือไง ทำเหมือนเป็นคนติดเซ็กไปได้หรือว่าเป็นจริง ๆ
“ค่ะ” ฉันตอบตรง ๆ แบบไม่อ้อม เพราะฉันอยากทำขนมมานานแล้วแต่ที่บ้านไม่สนับสนุนแถมยังว่าด้วย
“เดี๋ยวผมจะไม่อยู่หลายวัน แต่โอมานอยู่ไม่ได้ไปไหน ถ้ามีอะไรก็บอกมันได้เลย” อยู่ ๆ คุณอีธานก็จับให้ฉันหันกลับไปเผชิญหน้าของเขาก่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ดูเหมือนเขาจะเครียดอย่างไรก็ไม่รู้ สีหน้าเหมือนมีเรื่องอะไรอยู่ในใจตลอดเลย แต่เอาจริงคนเก่งระดับเขาไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
“ค่ะ...อืม” พ่อคุณเอาอีกแล้วนะ!
อยู่ ๆ คุณอีธานก็โน้มใบหน้าเข้ามาจูบลงบนเรียวปากของฉัน เขาส่งลิ้นเรียวเข้าไปภายในโพรงปากของฉันอย่างที่ชอบทำ ลิ้นร้อนของเขาพยายามไล่ต้อนลิ้นเล็กของฉัน พร้อมเรียวปากที่ขบเม้มริมฝีปากของฉันอย่างดุดันโหยหา การกระทำของคุณอีธานตอนนี้ทำให้ฉันตอบสนองกลับอย่างไม่รีรอ
“เสียดายจัง...ไม่มีเวลาแล้ว” สีหน้าของคุณอีธานไม่ได้ดูเสียดายขนาดนั้น เพราะเขาดูหื่นกระหายมากกว่า
“ไปทำงานได้แล้วค่ะ...จริงสิคะ น้ำผึ้งออกไปหาเพื่อนได้ไหมคะ”
“เพื่อนเหรอ”
“ใช่ค่ะ เพื่อนที่ไทยเขาย้ายมาทำงานที่นี่”
“ได้สิ...แต่ต้องมีคนไปด้วยนะ”
“ค่ะ...เดี๋ยวฉันไปส่งค่ะ” ฉันพูดก่อนเดินตามคุณอีธานไปเพื่อส่งเขาไปทำงาน ในขณะที่ฉันกับคุณอีธานเดินลงไปยังฉันล่างของบ้านกลับเห็นว่าคุณโอมานกำลังยืนคุยกับลูกน้องคนสนิทของเขา
“โอ้ย...ขอโทษค่ะ” น้ำผึ้งนะน้ำผึ้ง! ฉันอยากจะด่าตัวเองดัง ๆ ออกมา เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยหรือไง ถึงได้ชนเข้ากับคุณอีธานแบบนั้น
“เจ็บไหม” คุณอีธานหันกลับมามองฉันด้วยควรเป็นห่วงในขณะที่ทุกคนตรงนั้นกลับหันมามองฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม
“ไม่ค่ะ”
“เดินไม่ดูทาง” นั่นไง! คุณอีธานเขาอุตส่าห์ไม่ว่าอะไรฉันแล้ว แต่อีกคนกลับไม่พลาดที่จะซ้ำเติม
“ไม่ต้องไปส่งฉันแล้ว”
“แต่ว่า”
“แค่นี้เอง” คุณอีธานเขาไม่ได้โกรธฉันใช่ไหมที่ทำให้เขาขายหน้า คงไม่ละมั้ง?
“ค่ะ” ฉันได้แต่มองตามคุณอีธานเดินออกไปจากบ้านอย่างจำใจ ซึ่งไม่รู้ว่ายืนมองนานแค่ไหน ถึงทำให้คุณโอมานเดินเข้ามายืนข้าง ๆ ตัวเองแล้วไม่รู้เรื่อง
“สายแล้วไปกินข้าว” ฉันหลับตาลงเพราะความตกใจเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับคำของคุณโอมาน
เอาจริง ๆ นะไม่รู้วันไหนฉันคงได้หัวใจวายเพราะสองพี่น้องนี่แน่ ๆ มาแบบไม่เคยส่งเสียงเลยสักครั้ง แถมนึกจะมาก็มานึกจะไปก็ไป
.
.
.
“วันนี้จะไปไหนไหม” คุณโอมานที่นั่งลงบนเก้าอี้ในห้องอาหารได้เพียงไม่นานเอ่ยถามฉันที่กำลังจะนั่งลงบนเก้าอี้
“อยากออกไปหาเพื่อนได้ไหมคะ” ฉันถามเหมือนกำลังขออนุญาตทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าก็บอกคุณอีธานไปแล้ว แต่เอาเข้าจริงบ้านหลังนี้เหมือนคุณโอมานใหญ่สุด หรืออาจจะเพราะบุคลิกที่ดูน่าเกรงขามของเขา
“อืม...แต่อย่ากลับดึกก็แล้วกัน”
“ค่ะ” หลังจากที่อาหารมาเสิร์ฟแล้ว ฉันก็เริ่มทานอาหารทันที ซึ่งตอนนี้คุณโอมานก็นั่งทานอาหารไม่ต่างจากฉันเพียงแต่ว่าเขานั่งทานเงียบ ๆ อย่างไม่สนใจฉันเลย
ซึ่งหลังจากที่ทานอาหารเสร็จ คุณโอมานก็เดินเลี่ยงออกไปทำงานต่อ ส่วนฉันนั้นเหรอไปเที่ยวสิคะ รออะไรละ
ฉันออกมาหาเพื่อนสนิทอย่างไดมอน ลูกสาวนักการทูตเพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่เด็ก แม่ของเธอเป็นเพื่อนสนิทของแม่ฉัน ทำให้ฉันกลับไดมอนสนิทกัน
“ไงคะคุณนาย” คำแรกที่ไดมอนทักทายเราหลังเห็นว่าเราเดินเข้ามาหาเธอในคาเฟ่
“ดูทักเข้า รอนานไหม”
“ไม่ ว่าแต่สามีป้ายแดงเธอเขาไม่ว่าเหรอ” คำพูดของไดมอนทำเอาฉันขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเป็นคำถาม คุณอีธานไม่เคยว่าอะไรฉันเลยไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม
“ไม่นะ...ทำไมต้องว่าด้วย”
“คิดงั้นจริงเหรอ คนอย่างคุณอีธานมาเฟียผู้เรื่องชื่อในความโหดเหี้ยมเขาจะปล่อยให้แกออกมาง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ”
“ใช่ ทำไมจะไม่ได้ละ เขาตามใจฉันจะตาย”
“แสดงว่าพี่เธอพลาดแล้วแหละ แล้วเรื่องบนเตียงเป็นไง เด็ดไหม”
“ไดมอน แกนี่มัน”
“ก็อยากรู้อ้ะ ว่ากินมาเฟียแล้วรสชาติมันเป็นยังไง” ดูคำพูดของไดมอนสิ ทำเอาฉันนึกภาพตอนที่เขาอยู่บนตัวฉันเลย คนอะไรดุดันจนฉันแทบไม่ได้หายใจ
“งั้นสนใจพี่ชายเขาไหม คุณโอมาน”
“ให้ฉันขึ้นคานดีกว่า สองพี่น้องนี่ใครอยากได้ก็เอาไปเถอะ...แต่เอาจริง ๆ นะ ฉันเคยได้ยินมาว่าพวกเขามีรสนิยมชอบใช่ผู้หญิงคนเดียวกัน”
“ไดมอนแกจะพูดให้มันได้อะไรขึ้นมา แกพูดเหมือนกับเวลา...นั้นเขาจะสลับกันเข้ามาหาฉัน” แต่ก็ไม่แน่นะ ถ้าพวกเขาจะทำก็ทำได้ง่าย ๆ เลย หน้าตาเหมือนกันขนาดนั้น
บ้าจริง! น้ำผึ้งแกคิดอะไรของแกอยู่เนี่ย คิดไงว่าเขาจะสลับกันเข้ามาหาตัวเอง ฉันอยากจะบ้าตายจริง ๆ
“ฮ่า ๆ ๆ ฉันแค่ได้ยินมาอย่าจริงจังสิ”
“เห้อ...ไม่น่าออกมาหาให้เสียเวลาเลย ว่าแต่มาอยู่นี่นานแค่ไหนเหรอ”
“นานจะเป็นปีเลยนะ” สีหน้าไดมอนตอนนี้บางบอกได้อย่างดีว่าเซ็งขนาดไหน แต่เอาจริง ๆ นะไดมอนไม่ได้อยากกลับไทยมากนานนั้น
“ระวังโดนใจมาเฟียคนไหนแล้วเขาจะอุ้มไปนะ” ฉันอดแซวไดมอนกลับไม่ได้ ไหน ๆ ก็ชอบหาเรื่องฉันอยู่แล้ว
“กะจะเอาคืนใช่ไหม แต่บอกเลยถ้ามีจะดีมาก” ดูพูดเข้าไม่เคยกลัวอะไรกับใครเขาเลย
“เธอเนี่ยมันจริง ๆ เลย แล้ววันนี้ว่างไหม”
“ว่างทั้งวันเลย วันนี้วันหยุด”
“งั้นไปซื้อของที่ห้างเป็นเพื่อฉันหน่อย”
“ได้เลย แต่เธอต้องเลี้ยงนะ” ฉันพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล เรื่องแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่
- Writer
