So Honey น้ำผึ้งมาเฟีย (3P)

Ep.10 ฝันไม่เข้าท่า

So Honey น้ำผึ้งมาเฟีย

EP.10ฝันไม่เข้าท่า

เขียนโดย โนคาเฟียร์

หลังจากฉันไปถึงปลายทางแล้ว คุณอีธานก็วางสายโทรศัพท์ของฉันทันที ซึ่งทำเอาฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เลย ไม่รู้ว่าตอนที่คุณอีธานกลับมาที่บ้านฉันจะกล้ามองหน้าเขาไหม

แต่ยังไม่ได้คิดเรื่องของคุณอีธานไปไกล เสียงเคาะประตูห้องก็ดังออกมา ทำให้ฉันที่นั่งหายใจหอบดีดตัวเองขึ้นมาเพื่อหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาห่อตัวอีกครั้ง

ซึ่งครั้งนี้ก่อนที่ฉันจะไปเปิดประตู ฉันได้เดินไปหยิบเสื้อคุมมาห่อตัวเอง ก่อนเดินไปเปิดประตูที่ตอนนี้มีการเคาะขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่เงียบไปก่อนหน้านี้

“ค่ะ มาแล้วค่ะ” ฉันเอ่ยรับคนด้านนอกก่อนจะเปิดประตู

“มีอะไรเหรอคะ” ฉันมองแนนอย่างเป็นคำถาม เพราะเวลานี้อีกฝ่ายควรพักผ่อนแล้ว แต่ทว่าตอนนี้กลับมาหาฉันที่ห้องแบบนี้

“นายน้อยบอกให้ฉันเอาเครื่องหอมมาให้ค่ะ”

“เวลานี้เนี่ยนะ” ฉันถามอย่างตกใจ เพราะไม่คิดว่าคุณอีธานจะใช้แนนในเวลานี้

“ใช่ค่ะ”

“เอาเข้าไปไว้ด้านในเลยก็ได้ค่ะ” ฉันเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มในขณะที่แนนได้แต่พยักหน้ารับก่อนเดินนำเครื่องหอมที่พูดถึงเข้าไปไว้ด้านใน ซึ่งทันทีที่เสร็จหน้าที่ของตัวเองแนนก็เดินออกไปจากห้องนอนฉันทันที ทิ้งให้ฉันมองตามอย่างแปลกใจในท่าทีของเธอไม่น้อย

ฉันเดินเข้ามาภายในห้องก็พบว่าเครื่องหอมที่แนนเอามาให้เมื่อครู่ได้เปิดใช้งานแล้ว แต่เอาจริง ๆ กลิ่นก็หอมอยู่นะ ไม่ได้แย่ขนาดนั้น

หลังจากยืนให้ความสนใจเครื่องหอมอยู่นานฉันก็ตัดสินใจเดินเข้าไปล้างตัวในห้องน้ำอาบอีกครั้ง ก่อนจะพาตัวเองมาลงนอนบนเตียง

.

.

.

พาร์ทไรท์

หลังจากน้ำผึ้งชำระร่างกายเสร็จ หญิงสาวก็กลับมานอนที่เตียงอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้หญิงสาวกลับหลับไหลอย่างง่ายดาย ด้วยเพราะตอนนี้กลิ่นหอมของเครื่องหอมที่คละคลุ้งไปทั่วทั้งห้องนอน

แต่หลังจากน้ำผึ้งหลับไปได้เพียงไม่นาน ประตูห้องของหญิงสาวก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง เจ้าของร่างสูงโปร่งที่ทรงสง่างามของใครบางคนเดินเข้ามาหาร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงอีกครั้ง

มือหนาลูบลงบนใบหน้าของคนที่กำลังหลับใหลอยู่ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปจูบบนเรียวปากของอีกฝ่าย ริมฝีปากหนาขบเม้มเรียวปากบางอย่าดุเดือด มือหนาลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของคนตัวเล็กอย่างต้องการสำรวจ

การกระทำของชายหนุ่มในเวลานี้สร้างความรู้สึกดีให้กับเจ้าของร่างบางได้เป็นอย่างดี แต่ทว่าการจูบของชายหนุ่มกลับเกิดขึ้นเพียงไม่นานเท่านั้น

“หึ...เธอเนี่ยมันดื้อจริง ๆ” สายตาคู่คมยังคงมองจับจ้องไปยังใบหน้าสวยของหญิงสาวที่ยังคงหลับตาพริม แต่กลับตอบสนองสัมผัสของชายหนุ่ม

.

.

.

พาร์ทน้ำผึ้ง

เช้าวันต่อมา

วันนี้ฉันตื่นขึ้นมาเช้ากว่าปกติอีกอย่างตอนนี้รู้สึกเหมือนจะสบายเนื้อสบายตัวมากกว่าปกติ อาจจะเป็นเพราะเครื่องหอมที่คุณอีธานให้แนนเอามาไว้ให้เมื่อวาน

เอาจริง ๆ เช้าวันนี้ของฉันดูสดใสมาก แต่พอคิดถึงความฝันเมื่อคืนนี้ฉันกลับใช่มือจับลงที่ริมฝีปากของตัวเอง คนบ้าอะไรแต่งงานมีสามีแล้วแท้ ๆ แต่กลับคิดถึงพี่ชายของสามีตัวเอง

แถมยังฝันว่าตัวเองได้จูบกับเขาอีก เอาจริง ๆ นะ ฉันกลัวตัวเองโดนฟ้าผ่าตายมากกว่ารู้สึกเป็นอย่างอื่น ฉันนั่งสงบสติอารมณ์อยู่บนเตียงสักพัก ก่อนจะตัดสินใจลุกจากเตียงนอน เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนเดินลงมายังชั้นล่างของบ้าน

“มีอะไรกันเหรอ” ฉันเอ่ยถามแนนที่ตอนนี้ยืนรอฉันอยู่หน้าบันไดบ้านเหมือนอย่างเช่นทุกวันอย่างสงสัย

“นายท่านอารวาดค่ะ”

“อารวาด...อารวาดเรื่องอะไร” ฉันถามอย่างตกใจ ต่างจากแนนที่แสดงท่าทีออกมาอย่างชัดเจนว่ากลัวเจ้านายของตัวเอง

“นายท่านไม่ยอมให้หมอแตะต้องตัว ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานบาดเจ็บมา” แนนเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ สีหน้าเธอดูเครียดกว่าที่เคยเป็น ทำเอาฉันพาลไม่สบายใจไปด้วยเลย

“เดี๋ยวฉันมา” ฉันพูดก่อนเดินตรงไปที่ห้องรับรอง ตอนนี้ภายในห้องรับรองค่อนข้างเละเทะมากกว่าที่ผ่าน ๆ มา

ภายในห้องที่มีแต่ขาดไวน์กลับเหล้า แถมกลิ่นเหล้าที่ส่งออกมาทำเอาฉันถึงกับเวียนหัว อีกอย่างตอนนี้คนตนเรื่องทั้งหมดอย่างคุณโอมานกลับนั่งดูดบุหรี่อยู่อย่างสบายใจ

“ไม่เข้าใจที่พูดหรือไง ออกไป!” เสียงตวาดที่ดังออกมาทำเอาฉันแทบจะวิ่งหนีแล้วยังไงในเมื่อขามันก้าวไม่ออก ได้แต่มองอย่างทำอะไรไม่ได้

“เอ่อคือว่า...”

“มาทำอะไร” อย่างน้อยพอรู้ว่าฉันเขาก็เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเบาลง ทำให้ฉันหายใจทั่วท้องมากกว่าเดิม

“แผลคุณ...น้ำผึ้งของทำได้ไหม”

“ไม่ได้”

“ทำไมละคะ” ฉันถามอย่างไม่เข้าใจ ซึ่งตอนนี้คุณโอมานก็ทำเหมือนไม่สนใจฉันเลย

“เธอไม่ใช่เมียฉัน จะมานั่งทำแผลให้ฉันเธอคิดได้ยังไง” ท่าทีเซ็ง ๆ ของเขาทำให้ฉันคิดไปไกลเลยที่นี่ ตกลงที่ฉันแต่งงานกับน้องชายเขาเป็นเรื่องที่ถูกหรือผิดกันแน่

ฉันแสย้งยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนเดินเข้าไปหาคุณโอมาน ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาะจะไล่ตะเพลิดฉันหรือเปล่า แต่รู้แค่ว่าฉันต้องทำให้เขายอมทำแผลให้ได้

“ให้น้ำผึ้งทำแผลให้เถอะนะคะ” ฉันเอ่ยออกมาอย่างอ้อน ๆ

“อย่ามาทำหน้าแบบนั้น เห็นแล้วมันทุเรศ” น้ำผึ้งเอ๋ย! น้ำผึ้ง! เขาพูดขนาดนี้แกยังไม่ยอมเดินออกมาอีกเนาะ

เอาจริง ๆ ตอนนี้โคตรน้อยใจเลย ฉันเม้มเรียวปากเข้าหากัน ก่อนหันหลังเตรียมเดินออกมาจากห้องรับรอง

“จะทำก็ทำ แต่เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อน” คุณโอมานพูดจบก็เดินออกไปจากห้องรับรอง ซึ่งเอาจริง ๆ นะตอนนี้คือดีใจยิ่งกว่าถูกหวยอีกก็ว่าได้

แต่เวลาผ่านไปได้เกือบครึ่งชั่วโมง ฉันที่นั่งรอในห้องรับรองอย่างอารมณ์เสีย เพราะตอนนี้คุณโอมานหายไปเลย เริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกเขาหลอกยังไงอย่างนั้นเลย

“คุณผู้หญิงครับ นายท่านบอกให้ขึ้นไปหาที่ห้องครับ” ฟิลิกซ์ลูกน้องคนสนิทของคุณโอมานเดินเข้ามาหาฉันก่อนเอ่ยออกมา ทำให้ฉันได้แต่พยักหน้ารับและเดินออกไปจากห้องรับร้องเพื่อไปยังห้องนอนของอีกฝ่าย

ฉันเดินขึ้นมายังชั้นบนของบ้านด้วยใบหน้าแบบบูด ๆ คนอะไรทิ้งให้คนอื่นรอตั้งนานนึกอยากจะขึ้นมาก็ขึ้นมาเลย แบบนี้ใช้ได้ที่ไหน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ฉันเคาะประตูห้องนอนของคุณโอมานอย่างเป็นมารยาทก่อนจะเปิดเข้าไป สายตาฉันมองหาร่างสูงของเขาทันที แต่ก็ไม่เจอใครในห้อง หรือว่าเป็นห้องทำงาน แต่ไม่สิ เมื่อกี้ลูกน้องเขาพามาที่นี่นะ

ฉันเริ่มเถียงกับตัวเองไปมาเมื่อไม่เห็นคุณโอมานอยู่ในห้องนอน แต่ยังไม่ทันทีฉันจะได้เดินออกไปจากห้องนอนเพื่อไปถามให้แน่ใจ คนที่ฉันตามหาอยู่ก็เดินเข้ามาภายในห้อง เขายืนอยู่ที่ระเบียงตลอดเลยเหรอ แล้วทำไมฉันไม่เห็น

“ยืนอยู่ทำไม ไหนบอกว่าจะมาทำแผล”