EP.4 พาไปเที่ยว
1317 Words
So honey น้ำผึ้งมาเฟีย
EP.4 พาไปเที่ยว
เขียนโดย โนคาเฟียร์
หลังจากออกมาจากบ้านคุณโอมานก็พาฉันมาที่ห้องแห่งหนึ่ง น่าจะเป้นห้างประจำเมืองของที่นี่ แต่เอาจริง ๆ เรื่องมาห้างฉันไม่ติดขัดเลยนะ แต่ตอนนี้เขาไม่ได้มาแค่กับฉันคนเดียว มีการ์ดชุดดำเดินตามอีกหลายชีวิตเลย เดินผ่านตรงไหนก็เหมือนจะเรียกสายตาของคนอื่น ๆ ได้เป็นอย่างดี
“เป็นอะไร”
“คะ?” ฉันหันไปมองคุณโอมานอย่างไมเข้าใจในสิ่งที่เขาพยายามสื่อออกมา
“ฉันถามว่าเป็นอะไร”
“อ๋อ เปล่าค่ะ”
“ถ้าอยากได้อะไรก็บอกฉันแล้วกัน” เขาพูดจบก็เดินนำฉันไปทันที ทิ้งให้ฉันมองตามหลังและเดินตามอย่างไม่มีท่าทีเลือก
“เดินเร็ว ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง” อึ้ง! อึ้งไปเลย อยู่ ๆ ก็มาอารมณ์เสียใส่ฉันแถมยังเอื้อมมือมาจับที่ข้อมือของฉันอีก เขาคิดจะทำอะไรของเขาเนี่ย ฉันเป็นน้องสะใภ้เขานะ
“คุณโอมานคะ ฉันว่าฉันเดินเองก็ได้นะคะ”
“เดินเอง แล้วเดินช้าอย่างกับเต่าเนี่ยนะ” พูดจบก็ลากฉันเข้าไปภายในรอนเสื้อผ้าแบนด์ดังทันที
“เอาเสื้อผ้าที่เข้ากับผู้หญิงคนนี้มาให้หมด”
“ได้ค่ะ คุณโอมาน” พนักงานสาวเอ่ยรับก่อนเดินเลี่ยงไปอีกทาง ส่วนคุณโอมานก็พาฉันเดินเข้าไปที่ห้องรับรอง
เขาทำเหมือนกับว่าพาผู้หญิงมาที่นี่บ่อยมาก มากจนพนักงานรู้จักเขาเป็นอย่างดี
“เสื้อผ้าที่ต้องการได้แล้วนะคะ” พนักงานของร้านเดินเข้ามาแจ้งด้วยท่าทีนอบน้อม แต่สีหน้าของลูกค้าอย่างคุณโอมานยังคงนิ่งเรียบเหมือนเดิม ท่าทีเขาตอนนี้เหมือนถูกฉันบังคัญให้มาด้วยมากกว่ามาเพราะอยากพาฉันมาเสียอีก
“ลงไปลองสิ หรือต้องให็ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วย”
อีตาบ้า! พูดออกมาหน้าตาเฉยแบบนี้เลยเหรอ ฉันเป็นน้องสะใภ้คุณนะ ฉันมองคุณโอมานอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะพูดออกมาแบบนี้
“คุณโอมานอย่าลืมนะคะ ว่าฉันเป็นน้องสะใภ้คุณ” ฉันมองเขาอย่างไม่ชอบใจ แต่ก็ทำได้แค่มองเท่านั้นแหละ ทำมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว
“แล้วยังไง”
“ฉันละไม่อยากจะพูดกับคนอย่างคุณเลยจริง ๆ” ฉันพูดอย่างหัวเสียก่อนจะเดินไปลองชุด
เอาจริงชุดที่ให้มาลองคือสวยมาก สวยจนฉันแทบอยากได้เลย แต่ราคาเนี่ยสิ โคตรแพงเลย
“อยากได้ชุดไหนก็บอก”
“เอ่อคือว่า น้ำผึ้งว่า…”
“เอาทุกชุดที่เธอลอง” คุณโอมานพูดก่อนส่งบัตรให้กับพนักงาน ฉันก็ได้แต่มองอย่างพูดอะไรไม่ได้
“วันหลังถ้าอยากได้อะไรก็ซื้อเลย ไม่ต้องเกรงใจ เรื่องเงินไม่ต้องมอง”
“ค่ะ”
หลังจากออกมาจากร้านเสื้อผ้าคุณโอมานยังพาฉันไปยังร้านกระเป๋าและร้านรองเท้า แถมยังจ่ายไม่อันเพื่อซื้อของให้ฉันจนตอนนี้ฉันรู้สึเหมือนมากเกินไปแล้วจริง ๆ
“คุณโอมานคะ น้ำผึ้งว่าพอเถอะค่ะ มันเยอะไปแล้วน้ำผึ้งคืนเงินคุณไม่ไหวหรอกนะคะ”
“ฉันไม่เคยบอกว่าออกให้ก่อน” พูดจบพ่อคุณก็เดินตรงไปยังร้านเครื่องประดับทันที เอาที่สบายใจเลย พอใจตอนไหนก็คงจะหยุดเองแหละ
คุณโอมานใช้เวลาในการพาฉันเดินเที่ยวซื้อของนานถึง 3 ชั่วโมงเขาก็มาฉันที่บ้านก่อนจะขับรถออกไป
บ้าจริง! ทำไมต้องซื้อเยอะแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้ ฉันได้แต่มองดูถูงผ้าที่เหล่าแม่บ้านพากันขนเข้าไปภายในบ้าน
“คุณผู้หญิงเข้าไปพักก่อนไหมคะ” หญิงสาวที่คุณอีธานให้ดูแลฉันเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง ท่าทีของเธอทำเหมือนฉันเป็นเจ้านายของเธอก็ไม่ปาน
“ค่ะ ว่าแต่ชื่ออะไรเหรอคะ น้ำผึ้งจะได้เรียกถูก”
“อ๋อ ฉันชื่อแนนค่ะ”
ฉันพยัหน้ารับก่อนเดินเข้าไปภายในบ้าน โดยที่แนนคอยเดินตามเพื่อคอยดูแลอยู่ตลอดไม่ทิ้งให้ห่างเลย
“คุณอีธานจะหลับมาตอนไหนเหรอคะ”
“ไม่ทราบนะคะ ปกติเวลานเข้าออกของนายท่านกับนายน้อยไม่มีใครรู้เลยค่ะ”
“หมายความว่าแล้วแต่อารมณ์เลยใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ บางวันก็กลับเข้ามา บางวันก็ไม่กลับเข้ามาค่ะ” คำพูดของแนนทำให้ฉันรู้สึกหนักใจและโล่งใจไปพร้อม ๆ กันอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมันจะดีนะที่ไม่เข้ามา แต่มันก็เหมือนจะไม่ดีนะ เพราะไม่รู้ว่าจะเข้ามาตอนไหน
“ถ้าไม่มีอะไรก็ไปพักเถอะ น้ำผึ้งจะขึ้นไปพักเหมือนกัน”
“ค่ะ ถ้าคุณผู้หญิงมีอะไรก็เรียกได้ตลอดเลยนะคะ” ฉันพยักหน้ารับก่อนเดินขึ้นไปยังห้องนอน
.
.
.
ช่วงค่ำของวัน
ฉันลงมาจากชั้นบนของบ้านหลังจากไปแอบนอนมา แม้ว่าจะนอนไปเยอะแค่ไหนก็เถอะ แต่ร่างกายของฉันยังเหมือนพักผ่อนไม่พออยู่ดี ไม่ต้องถามหาสาเหตุที่เป็นแบบนี้เลย มันไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคุณอีธานนั้นแหละ เมื่อคืนก็เล่นจนฉันสลบ เช้ามายังจะมาต่ออีก
“คุณนายหญิงจะทานอะไรดีคะ” แนนแม่บ้านของบ้านที่คอยดูแลฉัน เดินเข้ามาถามฉัน หลังจากเธอเห็นว่าฉันเดินลงมาจากชั้นบนของบ้าน
ฉันยิ้มแห้ง ๆ อย่างไม่รู้ว่าจะตอบออกไปยังไงดี ที่นี่อาหารไม่เหมือนกับที่ฉันเคยทานที่ไทย พอมาถามหาเมนูกับฉัน ฉันจะต้องตอบออกไปยังไงดีละที่นี่
“ในครัวมีอาหารสดไหมคะ” ฉันเอ่ยถามแทนการตอบ ให้ฉันทำอาหารทานเองยังง่ายกว่า อีกอย่างเมื่อเช้าอาหารที่ทานไม่ค่อยถูกใจถ้าให้ฉันทำทานเองคงจะดีกว่า
“มีค่ะ”
“งั้นเธอไปพักเถอะเดี๋ยวฉันเข้าไปทำอาหารทานเองค่ะ” ฉันเอ่ยออกมาก่อนยิ้มออกมาเล็กน้อย
“ไม่ได้นะคะ ถ้านายท่านรู้ นายท่านไม่ปล่อยฉันไว้แน่ๆ” ท่าทางของเธอดูกลัวเจ้านายตัวเองมากจนฉันอดคิดไม่ได้ว่าจริง ๆ แล้วคุณอีธานเป็นคนแบบไหนกันแน่
“เดี๋ยวฉันบอกเอง ไปพักเถอะ” เธอยังช่างใจอย่างไม่เชื่อ แต่สุดท้ายก็ยอมไป
“ค่ะ”
ฉันเดินเข้าไปเตรียมของออกมาทำอาหาร โดยที่ฉันหาอะไรทานแบบง่าย ๆ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าคุณอีธานกับคุณโอมานจะทานอะไรแล้วหรือยัง
เดี๋ยวนะ! เธอคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงไปถามหาคนอย่างโอมาน ผู้ชายแบบนั้นน่าจะปล่อยให้อดตาย
“ทำอะไรอยู่เหรอ” บ้าจริง! คุณอีธานมาไม่ให้สุมให้เสียเอาซะฉันตกใจหมด แถมตอนนี้เขายังโอบกอดฉันมาจากทางด้านหลังอีกต่างหาก
“ทำอาหารอยู่ค่ะ ว่าแต่ทานอะไรหรือยังคะ” ฉันถามทั้งๆ ที่ตอนนี้ฉันยังคงสนใจอยู่กับอาหารที่กำลังทำ
“ยัง” คุณอีธานเขาซุกใบหน้าของตัวเองอยู่ที่ซอกคอของฉัน โดยที่เขาไม่คิดจะสนใจเลยว่าตอนนี้ฉันกลับเขาอยู่ตรงไหนของบ้าน
“งั้นทานอะไรดีคะเดี๋ยวฉันทำให้”
“ฉันไม่อยากกินข้าว” คุณอีธานเอื้อมมือไปปิดไฟก่อนจับให้ฉันหันกลับมามองหน้าเขา
“แล้วอยากทานอะไรคะ”
“อยากกินเธอ”
- Writer
