So Honey น้ำผึ้งมาเฟีย (3P)

EP.16 ไม่ถูกชะตา

So Honey น้ำผึ้งมาเฟีย

เขียนโดย DESERT ROSE

EP.16 ไม่ถูกชะตา

สายตาที่คุณอีธานและโอมานมองฉันอย่างไม่ละสายตาในเวลานี้ทำให้ฉันหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่รู้ว่าพวกเขาคิดอะไรกันอยู่ แต่มองไม่ละสายตาแบบนี้ทำฉันเริ่มรู้สึกหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก

“ทำไมคะ มันไม่สวยเหรอ” ฉันถามอย่างประหม่า ก้มหน้ามองสำรวจตัวเอง

“สวย”

“สวยมากเลยแหละ” คำชมแรกทำเอาฉันอึ้งเล็กน้อย เพราะมาจากปากของคุณโอมาน หากแต่คำที่สองมาจากคุณอีธานทำให้ฉันยิ้มได้อย่างสบายใจ

“ไปได้แล้ว เดี๋ยวจะสาย” อะไรของเขา ก่อนหน้ายังดี ๆ อยู่เลย ทำไมตอนนี้มาชักสีหน้าใส่แบบนี้ล่ะ

“ไปกันค่ะ” ฉันเดินเข้าไปควงแขนของคุณอีธาน ก่อนเดินไปพร้อมกับเขา ส่วนคนเอาแต่ใจอย่างคุณโอมานปล่อยเขาไป พี่สามีไม่ใช่สามีไม่จำเป็นต้องไปง้อ

20 นาทีต่อมา

รถตู้คันหรูเคลื่อนตัวมุ่งหน้าตรงมาที่ตัวเมือง ซึ่งตอนนี้เป็นเวลาหัวค่ำทำให้รถค่อนข้างติด แต่ไม่ได้ติดมาอย่างเมืองไทย

รถที่ฉันนั่งเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าโรงแรมแห่งหนึ่ง โดยตอนนี้บริเวณหน้าโรงแรมถูกจัดสถานที่สำหรับต้อนรับเอาไว้อย่างดี แถมทั่วทั้งบริเวณก็มีเหล่านักข่าวยืนกันเต็ม

“เป็นอะไร” คุณอีธานไม่เพียงแต่เอ่ยถามออกมาเท่านั้น เขายังเอื้อมมือมาจับลงบนมือของฉัน ความอบอุ่นและแรงบีบเบา ๆ นี้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาทันที

“แค่ตื่นเต้นค่ะ”

“ไม่เป็นไร ฉันอยู่ตรงนี้” เอาจริงคำพูดของคุณอีธานทำเอาฉันนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะเอ่ยออกมาแบบนี้

เอาจริง ๆ ตั้งแต่แต่งงานมา ฉันรู้สึกว่าฉันโชคดีมากเลย คุณอีธานกับคุณโอมานดีกับฉันมา แม้ว่าคุณโอมานจะดุหน่อยก็ตาม

“ค่ะ”

ซึ่งทันทีที่ฉันขานรับคำของคุณอีธาน ประตูรถเปิดออกอย่างช้า ๆ คุณโอมานก้าวลงจากรถอย่างสง่า เขาดูหล่อมาก หล่อจนทำเอาฉันใจสั่นเลย

แต่เอาจริง ๆ สองพี่น้องเนี่ยเหมือนกันแทบทุกตรง ยกเว้นนิสัยที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว

ส่วนคุณอีธานก็ขยับตัวเองลงจากรถอย่างสง่าไม่ต่างจากพี่ชายของตนเอง หากแต่เขาไม่ลืมที่จะหันกลับมาสนใจฉัน เอื้อมมือมาให้ฉันจับเพื่อลงจากรถ

เสียงฮือฮาในตอนแรกที่ดังอยู่แล้ว ตอนนี้ดังขึ้นเป็นเท่าตัว เมื่อฉันปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน พูดตรง ๆ น่ะ จากที่สังเกตดูก็พอจะเดาออกว่าคุณโอมานกับคุณอีธาน น่าจะเป็นคนดังที่มีอิทธิพลมาก ๆ

“คุณโอมานครับ ตกลงผู้หญิงข้างกายคนนี้เป็นภรรยาของคุณหรือคุณอีธานครับ” ฉันนิ่งลงทันทีเมื่อได้ยินคำถามของนักข่าว ฉันเป็นภรรยาของคุณอีธานไม่ใช่เหรอ วันจัดงานก็จัดซะใหญ่โตขนาดนั้น

“เป็นภรรยาของอีธาน”

“เรื่องเปลี่ยนตัวคนแต่งงานเรื่องจริงไหมคะ” ตอนนี้ฉันเริ่มอยากรู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อย่าบอกนะว่าเจ้าบ่าวเป็นคุณโอมาน ไม่เอานะ ฉันไม่เอาเจ้าชายน้ำแข็งคนนี้แน่ ๆ

“ใช่ มีการเปลี่ยนตัว ที่จริงเธอต้องแต่งกับฉัน แต่เพราะมีเรื่องเข้ามา คนที่แต่งเลยเป็นอีธาน” คำตอบที่ฉะฉานของเขาตอนนี้ทำให้ฉันหุบยิ้มลงอย่างลืมตัว

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัว" คุณอีธานเอื้อมมือที่แตะมือของฉันที่ควงแขนของเขา ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าเริ่มแยกสองพี่น้องนี้ไม่ออกแล้ว ยิ่งจังหวะการพูดและการว่าตัวมันคลายกันในเวลานี้ มันยิ่งยากในการแยกสองคนนี้ แล้วยิ่งแต่งตัวเหมือนกันอีก บอกเลยว่าถ้าควงผิดคนอย่ามาโทษฉันนะ

“หิวหรือยัง” คุณอีธานพาฉันเดินเข้ามาภายในงานได้สักพักเขาก็เอ่ยถามขึ้น ส่วนพี่ชายเขาตอนนี้ไม่รู้ไปไหนแล้ว

“หิวค่ะ”

“ไปหาอะไรทานกัน”

“เดี๋ยวฉันไปเองก็ได้ค่ะ” ฉันพูดพร้อมยิ้มให้เขา ตอนนี้ฉันไม่อยากเป็นภาระเขา เอาจริงตอนนี้เหมือนภาระมากกว่าภรรยาอีก

“ก็ได้ แต่ถ้ามีอะไรรีบบอกฉัน”

“รับทราบค่ะ” ฉันตอบออกไปพร้อมรอยยิ้ม ซึ่งตอนที่ฉันเดินเลี่ยงออกไป คุณอีธานยังคงส่งให้คนเดินตามฉัน

หน้าตาอาหารที่นี่น่าทานอยู่นะ แต่ก็เป็นอาหารที่ไม่รู้จักเลย ฉันยืนเลือกอาหารมาได้สองสามอย่างก่อนจะมายืนกินตรงมุมหนึ่งของงาน

ตอนนี้ฉันไม่สนใจอะไรเลยแม้แต่สามี เพราะอาหารในมือคืออร่อยมาก มากจนหยุดกินไม่ได้

“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงมากับใครเหรอครับ” ฉันหันไปมองเจ้าของใบหน้าหล่อข้าง ๆ ตัวเองด้วยสายตาเป็นคำถาม

เขาดูหล่อนะ แต่น้อยกว่าคุณอีธาน ไม่ได้ครึ่งของคุณโอมานเลยสักนิด ฉันยกยิ้มให้เขาเล็กน้อยอย่างเป็นมารยาท

“มากับคุณอีธานค่ะ”

“เป็นอะไรกับเขาเหรอครับ”

“ภรรยาค่ะ” ฉันตอบแบบมั่นใจ พร้อมรอยยิ้มที่ปั้นส่งไปให้ ฉันเริ่มไม่ชอบคนคนนี้เลย เขาไม่ได้ดูเหมือนเป็นคนดีเลย

“ผมเวกเตอร์นะครับ”

“น้ำผึ้งค่ะ” ฉันตอบแบบไม่มองหน้าเขา หันมาสนใจที่อาหารในจานของตัวเองต่อ

“ดื่มไหมครับ”

“ค่ะ”

ฉันหันไปหยิบแก้วไวน์มาดื่มอย่างไม่ใส่ใจมากนัก แต่ยังไม่ทันได้พูดคุยอะไรมากเลย ฉันก็เห็นว่าคุณอีธานเดินเข้ามาหาฉัน

“คุณอีธาน” ฉันวางจานแล้วรีบเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย ซึ่งเขาก็มองหน้าฉันอย่างเป็นคำถาม สายตาเขาดูแปลก ๆ แต่ฉันก็ไม่มีเวลาใส่ใจมากนัก

“ไง สบายดีไหม” เสียงทุ้มต่ำที่ดังออกมาทำเอาฉันรู้สึกเสียววาบไปทั้งตัว เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ คนที่ชื่อเวกเตอร์อะไรนั้นเหมือนไม่ถูกกับคุณอีธานเลย

“กูไม่ตายง่าย ๆ ไม่ต้องแสร้งหวังดี”

“คนก็อุตส่าห์เป็นห่วง แต่เอาจริง ๆ ผู้หญิงของมึงเนี่ยน่ามองฉิบหาย”

ใช่! ตอนนี้ฉิบหายแล้ว ทำไมฉันถึงกล้าไปรับของของเขามาดื่มนะ

“เป็นอะไร”

“เปล่าค่ะ” ฉันตอบด้วยรอยยิ้ม หวังให้คุณอีธานไม่ห่วงมาก

“เก็บตาไว้เถอะ ถ้าไม่อยากได้แล้ว มาบอกกูแล้วกัน” คุณอีธานพูดจบก็จับมือให้ฉันเดินตามตัวเองออกมานอกงานเลี้ยง

“ทำไมถึงไปยืนตรงนั้น” คุณอีธานพาฉันมายืนอยู่ตรงทางเข้าโรงแรม ก่อนหันกลับมาถาม

ฉันฟังสิ่งที่เขาพูดไม่รู้เรื่องเลย รู้เพียงแค่ว่าตอนนี้ตัวฉันร้อนมาก มันร้อนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ร้อนไปทั้งตัว

ฉันลูบไปตามผิวของตัวเองเพื่อระบายความร้อนที่เกิดขึ้น อยากจะถอดเสื้อผ้าออกให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่ทำไม่ได้

“เป็นอะไรไป”

“ร้อนมันร้อนมากเลย คุณอีธานช่วยหน่อย” ฉันส่งมือไปจับลงที่มือของเขา เพื่อใช้มันมาจับลงที่ไหล่ของตัวเอง

สายตาที่คุณอีธานมองฉันตอนนี้ทำให้ฉันหายใจไม่ทั่วท้องเลยสักนิด ฉันเขย่งด้วยปลายเท้า โน้มใบหน้าเข้าไปหาเขา ใช้มือทั้งสองดึงให้คุณอีธานโน้มใบหน้าเข้ามาหาตัวเอง

ซึ่งคุณอีธานเขาดูตกใจในสิ่งที่ฉันทำ แต่แล้วยังไงตอนนี้ฉันต้องการเขา ไม่อยากสนใจอย่างอื่นแล้ว