EP.11ชิงโกรธก่อน
1376 Words
So Honey น้ำผึ้งมาเฟีย
EP.11
ชิงโกรธก่อน
เขียนโดย โนคาเฟียร์
“ยืนอยู่ทำไม ไหนบอกว่าจะมาทำแผล”
“อ๋อค่ะ” ฉันรีบเดินเข้าไปหาพ่อคนอารมณ์ร้อนทันที ที่ยืนนี้คือฉันตกใจที่เขามีรอยสักเหมือนน้องชายอย่างคุณอีธาน เป็นรอยสักแบบเดียวกันเลย มันเหมือนกันจนฉันรู้สึกตกใจไม่น้อย
แถมรูปร่างของเขาเหมือนกับน้องชายตัวเองไม่มีผิดเพี้ยนไปเลยแม้แต่น้อย ทั้งกล้ามหน้าท้อง โครงสร้าง เอาจริง ๆ นะถ้าตัดเรื่องปากที่หมาเนี่ย บอกเลยฉันไม่มีทางแยกเขาสองคนออกแน่นอน
“ทำไมหุ่นฉันดีกว่าอีธานหรือไง”
“เปล่าสักหน่อย” ฉันตอบแบบส่ง ๆ ถ้าจะเอาคำตอบจริง ๆ ก็หุ่นมันเหมือนกัน ดีทั้งคู่เลย
“เปล่าเนี่ย หมายความว่าไง”
“คุณจะมาถามน้ำผึ้งทำไมเนี่ย”
“ก็อยากรู้ ระหว่างฉันกับอีธานใครดีกว่ากัน” คุณโอมานไม่ได้เอ่ยถามเท่านั้น เขายังขยับใบหน้าเข้ามาหาฉันทำให้ฉันเริ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง คำพูดที่มันสองแง่สองง่ามของเขาทำเอาฉันถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลยตอนนี้
“คุณอีธานดีกว่า” ฉันตอบออกไปแบบส่ง ๆ ก่อนจะเริ่มทำแผลให้กับเขา ซึ่งพอคุณโอมานได้ยินคำตอบเขาก็ทำเป็นไม่สนใจฉันอีกเลย
ส่วนฉันก็ไม่อยากจะไปปลุกอารมร์เขาให้มันลุกขึ้นมาอีกครั้ง เลยทำได้แต่นั่งทำแผลไปเงียบ ๆ เอาจริงแผลของคุณโอมานไม่ได้ใหญ่มาก ซึ่งที่เขาไม่ยอมทำแผลก็คงเพราะไม่อยากเสียเวลา แต่ว่าเลือดที่เต็มไปหมดแบบนั้นมันเหมือนแผลใหญ่มากเลยนะ แสดงว่าเลือดนั้นไม่ใช่ของเขาหรอกเหรอ
“วันนี้อีธานจะกลับมาช่วงดึก ๆ”
“ค่ะ”
“ไม่ดีใจเลยหรือไง สามีตัวเองกลับมาแท้ ๆ” ดูพูดประชดและประชดฉันอีก ทำเหมือนฉันไปทำอะไรผิดนักหนายังไงก็ไม่รู้
“ดีใจสิคะ ดีใจมาก ๆ เลย” ฉันยิ้มแบบประชดให้เขา ก่อนจะพันแผลให้กับคุณโอมาน
“หึ...มีเมียแบบนี้ ฉันให้อีธานหาเมียเพิ่มดีกว่า”
“ห๊ะ” ฉันมองคุณโอมานอย่างตกใจ เขาทำตัวน่าเกลียดมากเลยอ้ะ อยู่ ๆ ก็มายุให้ครอบครัวคนอื่นแตกแยก แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน
แถมตอนนี้ยังเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่สนใจฉันอีก แต่ฉันทำอะไรได้นอกจากทำได้เพียงแต่ด่าเขาในใจ ก่อนจะหันกลับมาเก็บของต่อ พอฉันเก็บของเสร็จก็เดินออกมาจากห้องของคุณโอมานโดยไม่คิดจะลาเจ้าของหน้าเนื้อใจเสือนั้น
ฉันลงมาจากชั้นบนของบ้านเพื่อจะไปหาอะไรทานต่อ แต่พอเดินลงมาถึงโถ่งกลางบ้าน แนนก็รีบเดินเข้ามาหาฉันหน้าตาตื่น
“เกิดอะไรขึ้น” ฉันถามคนที่ยืนหอบอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
“คือว่ามีคนมาขอพบคุณผู้หญิง เธอบอกว่าเป็นพี่สาวค่ะ” คำพูดของแนนทำเอาฉันนิ่งลงเลย นี่ฉันอยู่สเปนนะ! ยังจะมาหาฉันที่นี่อีกเหรอ
“ตอนนี้อยู่ที่ไหน”
“เรือนรับรอง” ฉันขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเป็นคำถามเมื่อได้ยินคำพูดของแนน ทำไมต้องเรือนรับรอง
“นายท่านไม่อนุญาตให้แขกเข้ามาภายในบ้านค่ะ” แนนเหมือนจะรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่เลยเอ่ยแทรกออกมา ซึ่งฉันได้แต่พยักหน้ารับอย่างเลี่ยงไม่ได้
“คุณผู้หญิงจะให้ส่งแขกกลับเลยหรือว่า...”
“เดี๋ยวฉันไปเจอ” พอแนนได้ยินคำพูดของฉันแล้ว เธอก็เดินนำฉันไปยังเรือนรับรองที่อู่ด้านข้างของบ้าน บอกเลยนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เดินไปมาที่บ้านหลังนี้ ทั้ง ๆ ที่มาอยู่นานพอสมควร
“คุณผู้หญิงมาแล้วค่ะ” แนนเอ่ยออกมา ทำให้คนที่นั่งอยู่อย่างกับเจ้าของบ้าน หันมามองหน้าฉัน
เอาจริง ๆ นะ คงไม่พ้นเรื่องเงินหรอกที่เดินทางมาที่นี่
“ไม่คิดจะติดต่อกลับไปที่บ้านบ้างหรือไง” คำถามแรกของพี่สาวอย่างหวานหวาน ทำเอาฉันถึงกลับหัวเราะออกมาเบา ๆ บ้านเหรอ มันไม่เคยเป็นมานานแล้วไหม ที่เห็นฉันเป็นครอบครัวก็เพราะฉันยังมีประโยชน์ไง
“ก็เป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือไง ว่าไม่จำเป็นอย่างติดต่อไป” ฉันเดินเข้าไปนั่งลงตรงโซฟาด้านหน้าของพี่สาวต่างแม่พร้อมพูดออกมาอย่างไม่ชอบบ
“หึ แกอย่าคิดว่าได้ดีแล้วจะมาทำสันดานแบบนี้ได้นะ”
“ทำไมจะทำไมได้ ในเมื่อเป็นคนหยิบยื่นมาเองไม่ใช่หรือไง ที่มาเนี่ยมีอะไร” ฉันถามอย่างเซ็ง ๆ ตอนนี้ไม่อยากจะคุยด้วยเลยก็ว่าได้
“เอาเงินมา 10 ล้าน”
“อะไรนะ?” ฉันถามอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าจะพูดออกมาแบบนั้น
“ฉันบอกให้เอาเงินมาให้ฉัน 10 ล้าน”
“เธอเป็นใครทำไมน้ำผึ้งต้องเอาเงินให้” เสียงที่โคตรของโคตรคุ้นเดินเข้ามาภายในเรือนรับรองก่อนเอ่ยออกมา
“ฉันเป็นพี่สามมัน นายเถอะเป็นใครทำไมชอบมายุ่งเรื่องคนอื่น” หวานหวานนะหวานหวาน นั่นคุณโอมานเลยนะ
“สามีของน้ำผึ้ง เธอคิดว่าเรื่องนี้ฉันควรยุ่งไหม อีกอย่างที่บ้านของเธอเอาเงินไปเยอะเกินกว่าจะหน้าด้านมาขอเพิ่ม” โอ้โห้สะใจฉันจริง ๆ แต่เดี๋ยวนะเขาเป็นพี่สามีไม่ใช่เหรอ
“แต่ว่า...”
“ส่งแขก ถ้ากลับมาอีกไม่ต้องให้เข้ามา”
“ค่ะนายท่าน” คนของคุณโอมานเดินเข้ามาก่อนจะมาพาหวาน ๆ ออกไป เอาจริง ๆ นะเขาน่ากลัวมาก
“ทำไม อยากจะเอาเงินให้หรือไง” ที่คุณโอมานพูดก็คงเป็นเพราะฉันมองหน้าเขานานไป
“จะบ้าเหรอ เงินเยอะขนาดนั้นน้ำผึ้งไม่ให้พวกเขาหรอก สำหรับพวกเขานะ เงินแค่ หมื่นเดียวยังไม่เคยให้น้ำผึ้งเลยคู่ควรจะได้เงินเยอะแบบนั้นด้วยเหรอ”
“ลุกไปกินข้าว” ไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันพูดมากไปหรือเปล่า เพราะดูสีหน้าของคุณโอมานคงรำคาญฉันน่าดู
“ลุก!”
“โอ๋...ไปก็ได้” ฉันลุกเดินตามคุณโอมานกลับไปที่ตัวคฤหาสน์ แต่ว่า....
“โอ้ย...เจ็บจัง” ฉันเอามือลูปหน้าผากเบา ๆ เพราะความเจ็บที่เกิดขึ้น คนอะไรนึกจะเดินก็เดิน นึกจะหยุดก็หยุดไม่ดูฉันบางเลยหรือไง
“เดินไม่ดูทางเลยหรือไง”
“ใครเข้าใช้ให้คุณหยุดแล้วไม่คิดจะบอกละ”
“เธอไม่มองทางเอง แล้วมาโทษฉัน”
“คุณผิด”
“น้ำผึ้ง!” เขาถึงจะโกรธฉันมากเลยดูจากสีหน้าตอนนี้ก็บอกได้แล้วว่าโกรธ
“ไม่สนอ่ะ คุณผิด”
“ดีจริง ๆ มีน้องสะใภ้ที่ไหนเขาทำตัวแบบเธอ”
“ดีค่ะ จะได้ไม่มีใครเหมือนน้ำผึ้ง”ฉันไม่สนยังไงก็โมโหแล้วงั้นก็โมโหต่อไป
ฉันมองหน้าของคุณโอมานอย่างงอน ๆ เขาก่อนเดินตรงไปที่ห้องอาหารทิ้งให้เขาได้แต่มองตาม เขาจะคิดยังไงก็แล้วแต่เขา เพราะยังไงวันนี้เขาก็ทำอะไรฉันไม่ได้ เดี๋ยวไม่นานคุณอีธานก็น่าจะมาถึงแล้ว ต่อให้อยากทำอะไรก็ทำไม่ได้อยู่ดี แค่คิดก็สะใจ
ฉันนั่งในห้องอาหารได้เพียงไม่นาน คุณโอมานก็เดินเข้ามาภายในห้องอาหาร แต่เขาทิ้งเวลาพอสมควรเลยไม่รู้เดินไปไหนมา
เดี๋ยวนะ! ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ยนั้นพี่ชายสามีนะ
“วันนี้ฉันออกไปหาเพื่อนนะคะ กลับเย็น ๆ”
“อืม ให้คนไปด้วย”
“ไม่เป็นไรคะ ฉันให้เพื่อนมารับ”
“....” เขาไม่พูดอะไรแสดงว่ายินยอม ดีจริง ๆ
- Writer
