ตอนที่ 2 ที่ปรึกษาคนใหม่
1366 Words
พอกลับมาถึงห้องเธอก็เปิดห้องเข้ามาพร้อมกับของพะรุงพะรัง ซึ่งก็คือของขวัญจากทุกคนที่ได้มาวันนี้ เมื่อวางของลงที่โต๊ะเสร็จก็เดินตรงไปที่ห้องนอน พอเปิดห้องนอนเธอก็ไดยินเสียงร้องขึ้น
" แง้ว เหมี้ยว ! " เธอจึงมองลงมาและก็พบกับก้อนสีขาวขนฟูน่ารัก
" ฮือ น่ารักจังเลย " เธอซ้อนอุ้มขึ้นมาแนบอกทันที และก็ไม่ลืมถ่ายรูปส่งไปให้พี่ชายคนรอง และกล่าวขอบคุณเขาอีกครั้งที่อนุญาตให้เธอเลี้ยงแมว
ห้องแชทพี่คิริน
ควีน : ส่งรูปภาพ
ควีน : ขอบคุณนะคะพี่คิริน ควีนจะดูแลน้องอย่างดีเลยค่ะ
คิริน : ส่งสติกเกอร์
คิริน : ไปนอนได้แล้วพรุ่งนี้น้องต้องไปมหาวิทยาลัยแต่เช้านะ ฝันดียัยตัวแสบ
ควีน : รับทราบค้าพี่ชาย ฝันดีนะคะ
" ต่อไปนี้น้องชื่อมู่ไป๋นะ มู่ไป๋ " เธอเอ่ยบอกแมวน้อย เจ้าก้อนสีขาว
" เหมี้ยว " มันร้องตอบ เธอจึงหัวเราะเบาๆ และปล่อยมันลงจึงเข้าไปอาบน้ำแล้วกลับมานอนกอดเจ้าก้อนขนฟูสีขาว และก็ทำแบบนี้ซ้ำๆ ทุกวันจนเวลาผ่านไปหลายสัปดาห์แล้ว
1 เดือนต่อมา
หลังจากตื่นนอนเธอก็เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนักศึกษาถูกระเบียบ วันนี้สอบวันสุดท้ายแล้ว ถึงเมื่อคืนจะนอนดึกต้องตื่นแต่เช้าเพื่อขับรถไปสอบที่มหาวิทยาลัย
" มู่ไป๋ พี่ไปสอบก่อนนะ อาหารอยู่ตรงนี้นะ ไว้เจอกันตอนเย็น " พอทานข้าวเช้าเสร็จก็เตรียมอาหารให้แมวแล้วก็เอ่ยลา ก่อนจะออกจากห้องไปขึ้นรถแล้วขับออกไป
มหาวิทยาลัยชื่อดัง
พอมาถึงมหาวิทยาลัยเธอก็ขับรถเข้าไปจอดที่ลานจอดรถของคณะบริหาร ก่อนจะลงจากรถแล้วเดินไปหาเพื่อนที่นั่งเล่นใต้ตึกคณะ
" ริน แล้วสองคนนั้นล่ะ " พอเห็นเพื่อนนั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียวก็เอ่ยถามออกไป
" ซัน ซีซี ไปกินข้าวที่โรงอาหาร " รันนรินทร์ หรือรินเอ่ยบอกเพื่อน
" อ๋อ " นั่งรอสักพักสองคนนั้นก็มาพอดี จึงพากันขึ้นห้องไปสอบ
" สวัสดีนักศึกษาทุกคนค่ะ อาจารย์ชื่อ วรรณนิภา หรือเรียกว่าอาจารย์นิ ก็ได้ วันนี้อาจารย์ไม่ได้มาคุมสอบพวกเราจะมีอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเราที่เข้ามาใหม่เป็นคนคุมสอบ เชิญค่ะอาจารย์อี้หยาง " ทั้งสี่คนตะลึงงั้นไปทันทีที่เห็นหน้าคนที่คุมสอบ
" สวัสดีครับ ผมชื่อ เฉินอี้หยาง ฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยครับ " เขาพด้วยน้
" สวัสดีค่ะ / ครับ " นักศึกษาทุกคนสวัสดีอาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่ทันที แต่ก็มีนักศึกษาสาวหลายคนที่มองหน้าของอาจารย์ที่ปรึกษาตาเป็นประกายแล้วกระซิบกระซาบจนอาจารย์นิแจกข้อสอบเสร็จ ก็เดินออกไปเหลือเพียงแค่ อาจารย์คนใหม่ ทุกคนเริ่มตั้งหน้าตั้งตาสอบกันพร้อมเพรียง ' ไม่ยักรู้ว่าเขาเป็นอาจารย์ด้วย ' เธอคิดในใจ พวกเธอใช้เวลาสอบ 3 ชม. ครึ่ง เธอใช้เวลาจนคุ้มค่า เสร็จเกือบคนสุดท้าย
" เอาล่ะ หมดเวลาแล้วครับนักศึกษา โปรดเก็บปากกา อุปกรณ์การเรียนทุกอย่างแล้วให้หัวหน้าชั้นเก็บข้อสอบมาส่งครับ " เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ สุขุม ซึ่งหัวหน้าชั้นของห้องเรียนเธอ ก็คือตัวเธอเอง พอเธอเก็บข้อสอบเพื่อนเสร็จ ก็นำไปส่งที่หน้าห้อง เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเงยหน้าขึ้นจากจอโน๊ตบุ๊คพอดี
" เจอกันอีกทีบ่ายโมงครึ่งครับ ส่วนคนที่มีรายชื่อคณินภัทร รันนรินทร์ ชลภัคสรณ์ ชญาณ์นินท์ตามไปที่ห้องด้วยครับ " พูดจบเขาก็เดินตรงไปชั้นผู้บริหารทันที ทั้งสี่สาวจึงรีบเก็บของแล้วตามไปเพราะกลัวไม่ทัน
ชั้นบริการมหาวิทยาลัย
พอมาถึงชั้นบนสุดของอาคารที่พักอาจารย์เธอก็ได้แต่แปลกใจว่าเหตุใดคนของเขาจึงพามาที่นี่
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
" เชิญครับ " เขาเอ่ยอนุญาต
" ขออนุญาตค่ะอาจารย์ " สี่สาวเข้ามาพร้อมกัน
" รันนรินทร์ ชลภัคสรณ์ ชญาณ์นินท์ ออกไปรอข้างนอกก่อนครับ อาจารย์มีเรื่องจะคุยกับหัวหน้าชั้นพวกเราหน่อย " เขาเอ่ยบอกสามคนที่เหลือ พวกเธอจึงมองหน้าเพื่อนพอเพื่อนพยักหน้าจึงเดินออกไปรอข้างนอก พอสามสาวออกไปแล้วเขาจึงเอ่ยว่า
" นั่งลงสิควีน " เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอ ตลอดกว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมาตั้งแต่รู้จักกันวันนั้นในวันเกิดเธอ เธอก็พบเขาทุกที่ที่เธอไปกับเพื่อนและครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นห้าง ร้านอาหาร มหาวิทยาลัย
" อะ... อาจารย์ " เธอนั่งลงอย่างว่าง่าย ถามว่าเธอกลัวเขาไหม ก็กลัว เขานิ่งเกินไป แต่เวลาอยู่กับเธอเขาอ่อนโยน เขาตามใจเธอเหมือนพี่ชายทั้งสองมาก
" ตอนนี้ไม่มีคนอื่น เรียกพี่อี้หยางค่ะ " เขาเอ่ยบอก เรื่องนี้ที่เขาตามตื้อเธอ ดูแลเธอทุกครั้งที่เจอพี่ชายไม่เคยรู้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอปิดบังเรื่องนี้กับพี่ชายทั้งสอง เพราะรู้จักนิสัยพี่ชายดีว่าไม่ชอบให้เธอยุ่งเกี่ยวกับคนแบบนี้ ก็คือพวกมาเฟีย เธอรู้ว่าเขาเป็นมาเฟีย ที่มีสาวๆ มากมายที่พร้อมเข้าหาอยู่เสมอ พี่ชายไม่อยากให้เธอเป็นเหมือนหม่ามี๊ที่ต้องสูญเสียคนรักเพราะพ่อเธอเสียชีวิตจากการปะทะกันระหว่างไปทำงานที่อิตาลีตั้งแต่เธออายุ 7 ขวบ
" เป็นอะไรค่ะ ไม่ดีใจหรอที่เจอพี่ " พอเห็นเธอเงียบไม่ยอมตอบ เขาก็เอ่ยถาม เพราะปกติเวลาที่เจอเธอ เธอสดใสร่าเริง ชอบพูด
" ด...ดีใจค่ะ หนูไม่เห็นรู้เลยว่าพี่เป็นอาจารย์ ทำไมไม่บอกล่ะค่ะ " ประโยคหลังเธอพูดเสียงเบา แต่เขาก็ได้ยินอยู่ดี
" ยังมีอีกหลายเรื่องที่หนูไม่รู้ แล้วรู้รึเปล่าที่ๆ หนูไปฝึกงานก็บริษัทพี่น่ะ " ใช้เขารู้จักเธอตั้งแต่ปี 4 เทอมแรกที่เธอไปฝึกงาน
" Yicheng Technology International Co., Ltd. เป็นบริษัทพี่หรอค่ะ " พอได้ยินแบบนั้นเธอยิ่งตกใจใหญ่ ใครไม่รู้บอกว่าบริษัทนี้ เป็นหนึ่งในบริษัทชั้นนำของประเทศ ว่ากันว่าบริษัทนี้ผู้บริหารก่อตั้งในวัยเพียง21 ปีเพียงเท่านั้นและใช้เวลาเพียงไม่กี่ปีในการทำให้บริษัทเติบโตมาจนถึงปัจจุบัน เธอไม่เคยรู้เลยว่าเขาเป็นผู้บริหาร ก็ว่าทำไมพวกเธอผ่านการฝึกงานไม่สิ กว่าจะผ่านมาได้เลือดตาแทบกระเด็น
" พี่เก่งจัง " เธอชอบด้านไอทีมาตลอด แต่ที่เรียนบริหาร ก็เพื่อต้องไปดูแลบริษัทต่อ เมื่อมีโอกาสที่จึงเลือกฝึกงานที่นั่น
" ที่ไทยเป็นเพียงบริษัทลูก ศูนย์ใหญ่อยู่ที่ประเทศจีนค่ะ ไว้หนูเรียนจบพี่พาไปที่ศูนย์ใหญ่เอารึเปล่าค่ะ ? " ที่เขาถามเธอ เพราะเห็นเธอชอบไอที ชอบการเขียนโปรแกรม
" คงไม่ได้หรอกค่ะ เรียนจบหนูต้องเข้ารับตำแหน่งที่บริษัทหม่ามี๊ค่ะ หม่ามี๊จะวางมือแล้วค่ะ รอแต่หนูเรียนจบเท่านั้น " เพราะช่วงนี้เธอก็เข้าไปเรียนรู้งานกับพี่เลี้ยงที่เป็นเลขานุการหม่ามี๊อยู่เป็นประจำ
" เอาเถอะ ถ้าอยากไปก็บอกพี่แล้วกัน เข้าใจรึเปล่า ? " เขากลัวเธอจะไม่บอกอะไรเขาเลยนี่สิ
" ค่ะ งั้นหนูไปทานข้าวแล้วนะคะ เพื่อนรอนานแล้วค่ะ " เธอเอ่ยบอกเขา ก่อนจะลุกขึ้น
" เดี๋ยวสิ นี่ของขวัญวันเกิดย้อนหลัง " เขายื่นของให้ไม่สิ ต้องบอกว่าใส่ให้ซะยังดีกว่า เป็นสร้อยคอเล็กๆ
" ขอบคุณนะคะ บ๊ายบายหนูจะไปทานข้าวที่โรงอาหารแล้วค่ะ อย่าลืมทานข้าวนะคะ " เธอเอ่ยบอกเขาด้วยความเป็นห่วง จึงเดินออกไป
- Writer
