“ข้าตั้งใจจะแต่งบุรุษเข้าจวน”
“........”
“เรื่องของท่านและข้าขอให้จบเพียงเท่านี้เถิด....”
“ทำไมเจ้าถึงได้....”
“ข้าเองก็มีเหตุผลของข้า ข้าขอให้ท่านใช้ชีวิตให้มีความสุข ข้าอยากให้ท่านและข้าเป็นสหายที่ดีต่อกัน”
ลู่เสียนพูดจบก็เดินออกไปแต่ก็โดนดึงมือไว้ นางหันไปสบตากับองค์ชายสอง ที่ตอนนี้มองมาที่นางเหมือนผิดหวัง หากข้าเป็นฟางเซียนจะรู้สึกเช่นไรกันนะ
“หากท่านยังดึงดันจะอยู่กับข้า เห็นทีต้องแต่งเข้าสกุลจางแล้วเพคะ ท่านจงคิดดี ๆ หากเป็นเช่นนั้นท่านจะไม่อาจ เป็นรัชทายาทได้....ขอทรงไตร่ตรองดีดีเพคะ”
ลู่เสียนยิ้มจาง ๆ ให้องค์ชายสอง องค์ชายสองปล่อยมือของลู่เสียนเป็นอิสระ พร้อมมองลู่เสียนที่เดินออกจากห้องด้วยความรู้สึกมากมาย ข้าควรทำเช่นไรดี......
ตำหนักองค์ชายสาม
ลู่เสียนเดินเข้ามาในตำหนักที่เงียบสงบ ไม่มีแม้แต่นางกำนัล ด้านในทรุดโทรม มีใบไหม้และกิ่งไม้แห้งมากมายตามพื้นบ่งบอกว่าไม่มีผู้ทำค
