“Wow naman… ang gandang umaga; walang demonyong nag-aabang,” nakangiting sabi ni Myra nang makarating kami sa classroom.
Sandali ko lang siyang nilingon, pero hindi na muna ako nagsalita. Pero ang totoo, lihim din akong natuwa. Medyo naiilang din, kasi nga nasanay na ako sa pambubully na bungad sa akin ng mga demonyo, at ngayon, wala na ni isang demonyo na lumapit sa amin.
At kung dati ay nakakabinging tawanan at biruan ang naririnig namin, hindi pa man kami nakapasok sa classroom, ngayon ay nakabibinging katahimikan naman.
Nakapanibago rin pala. Pero aminado ako na masaya ako—masaya kasi ramdam ko na ang kapayapaan; ramdam ko na ang katahimikan. Ang sarap pala sa pakiramdam kapag ganito ka peaceful ang paligid ko.
Umakbay sa akin si Myra, sabay sabi, “I really hope, magtuloy-tuloy
