ปกรณ์เมื่อได้ฟังก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องไปที่บ้านแม่
“เอ่อ มีอะไรหรือครับคุณน้า” เสียงแหบแห้งของชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างสังหรณ์ใจไม่ดี
“ไว้เราไปคุยกันที่บ้านแม่เรานะ แล้วเจอกันจ๊ะ”
คุณแม่อัญวางหูไปแล้ว แต่ปกรณ์กลับยังถือโทรศัพท์ไว้กับหู ใจของชายหนุ่มกำลังเต้นโครมครามอย่างหวาดกลัว อย่านะ อย่าเป็นเหมือนที่เขาคิด แล้วถ้าเป็นเขาจะทำยังไงดี
ชายหนุ่มรีบบึ่งรถไปที่บ้านทันที ตอนนี้เขารู้สึกว่าใจตัวเองไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย เขาภาวนาว่าอย่าเป็นแบบที่เขาคิด เขาไม่สามารถสูญเสียหญิงสาวไปได้ในตอนนี้
เมื่อนึกถึงว่าต่อไปหญิงสาวจะไม่ได้อยู่กับเขา เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบไปที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก มันโหวงเหวงอย่างมาก
“อย่าเพิ่งตัดสินใจเลยนะ ฟ้า ผมผิดเอง ต่อไปผมจะบอกคุณทุกเรื่อง ผมผิดเอง”
ร่างหนาพึมพำตลอดทางขับรถ
เมื่อถึงที่บ้าน เขาจอดรถอยู่ครู่ใหญ่ แต่ยังไม่ยอมลงจากรถ
ร่างสูงพยายามสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ
