ปกรณ์หันไปมองหน้ามิ้นท์ เขาขมวดคิ้วขึ้นมา ไม่คาดหวังที่จะเห็นสองคนนี้ที่นี่อีก
“ทั้งสองคนมาด้วยกันเหรอ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามไปที่ผู้ช่วยหนุ่มของตัวเอง
“ครับ” เจมส์ตอบกลับด้วยหน้านิ่งเรียบโดยยืนอยู่ข้างมิ้นท์ไม่ห่าง ปกรณ์เหลือบมองเล็กน้อย แล้วก็พยักหน้าพร้อมกับเดินไปทางห้องรับรอง
ด้านในห้องรับรอง
ผู้ชายวัยกลางคนกำลังนั่งก้มหน้าอยู่ด้วยสภาพเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืน ขอบตาดำคล้ำ ข้างกายเป็นหญิงสาวที่หน้าตาหมองคล้ำไม่ต่างกันก้มหน้ามองมือที่วางอยู่บนโต๊ะ
“ทวีค่ะ คิดว่ากรณ์เขาจะช่วยเราได้มั้ย ฉันโดนออกจากงาน คุณก็ไม่มีงานทำ หากเมียคุณฟ้องหย่าเราสองคนจริงๆ เราแย่แน่ แค่ทุกวันนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะเอาเงินที่ไหนใช้แล้ว”
ทวีเงยหน้าขึ้นดวงตาฉายแววอาฆาต เม้มปากจนเป็นเส้นตรง
“หากเขาไม่ช่วย แล้วเราต้องตาย มันก็ต้องตายด้วย”
นีน่าตกใจเมื่อได้ยินคำพูดนั้น มองซ้ายมองขวา แล้วรีบยกมือขึ้นไปปิดปากทวี
“เฮ้ย
