บทที่10 ลองกินดูสิครับ

1656 Words

บทที่10 ลองกินดูสิครับ สี่วันหลังจากเหตุการณ์ที่คลินิก มิลากลับมาทำงานอีกครั้ง ในคอนเซ็ปต์ ‘ชุดแต่งงานฉบับน้อยนิด’ เธอยืนอยู่ท่ามกลางฉากที่ประดับด้วยดอกกุหลาบสีขาวนับร้อย ภายใต้แสงไฟสีแดงก่ำที่สาดกระทบผิวขาวเนียนจนดูเปล่งประกาย ชุดที่เธอสวมคือ ‘สวีทบลูม’ บิกินี่ลูกไม้สีขาวท่อนบน เข้าคู่กับบิกินี่กระโปรงสั้นเพียงคืบที่เผยเรียวขางดงามอย่างไร้ที่ติ ทำให้สัดส่วนทุกส่วนของเธอโดดเด่นและเย้ายวนจนยากจะละสายตา เมื่อการถ่ายสิ้นสุด มิลาเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์เรียบง่าย เซเรนเดินเข้ามาหาพร้อมมองข้อมือของเธอด้วยสายตาเป็นห่วง “มิลา… ทำไมข้อมือแกมันดูหนักกว่าเดิม” มินที่ยืนข้าง ๆ เอ่ยเสริมเสียงเบา “ดีนะที่แกใส่ถุงมือลูกไม้ปิดรอยแดงรอยม่วงไว้” “ฉันไม่ระวัง… เอามือไปฟาดเตียงซ้ำน่ะ”มิลาเพียงยิ้มจาง ๆ “ระวังตัวหน่อยนะ เป็นห่วง” เซเรนพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ แต่บรรยากาศที่อบอุ่นกลับถูกตัดขาดด้วยเสียงที่ไม่ได้รับเชิญ “ดูสิว่าใครมา… อ๋อ กราเวียร์ไอดอลผู้ใช้ร่างกายหาเงิน” น้ำเสียงเย้ยหยันของเอสดังชัด พร้อมเสียงหัวเราะสะใจ ก่อนเหล่านางแบบที่รอถ่ายต่อจะหัวเราะตาม มิลาไม่ได้หันไปตอบโต้อะไร เพียงยืนนิ่ง ปล่อยให้คำพูดนั้นบาดลึกลงในใจ ความเจ็บปวดเก่าพุ่งกลับมาเหมือนบาดแผลที่ถูกกรีดซ้ำ และสิ่งที่ชัดเจนในหัวตอนนี้… คือความขยะแขยงตัวเอง ที่ครั้งหนึ่งเคยมอบหัวใจให้คนอย่างไอ้บ้าคนนี้ ในขณะที่มิลาเดินออกจากสตูดิโอด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด ก็มีมือที่เคยคุ้นดึงรั้งแขนเธอไว้ “มิลาน่า...รถที่เธอใช้ขับไปเป็นชื่อเธอตอนไหน ไปเปลี่ยนชื่อเป็นชื่อฉันเดี๋ยวนี้” เอสพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ มิลาหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน “ฮ่าๆ...เอส...นั่นมันรถฉัน ก็ต้องเป็นชื่อฉันสิ ห้องที่นายอยู่ รถที่นายขับ ล้วนฉันที่เป็นคนซื้อ...คนอย่างนายมันไม่มีปัญญาซื้อได้หรอก...เตรียมรับหมายศาลได้เลยข้อหาขโมยรถฉันไปขับนะจ๊ะ” มิลายิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเดินชนไหล่เอสออกไปอย่างไม่ใยดี เธอรู้สึกเหมือนลืมผู้ชายคนนี้ไปจากชีวิตแล้วจริงๆ เอสที่ถูกดูหมิ่นอย่างรุนแรงถึงกับโมโหจนตัวสั่น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากมองตามหลังเธอไป ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง มินส่งเอกสารสำคัญเกี่ยวกับงานที่มิลาจะต้องทำ “อะไรเหรอมิน” มิลาถามอย่างสงสัย “พอดีบอสให้แกเป็นตัวแทนไปเป็นพรีเซนเตอร์โครงการ ‘ฮาร์ท แอนด์ โบน’ ทางโรงพยาบาลอยากได้คนที่รู้ลึกถึงร่างกายและมีกระแสอย่างแก” มินอธิบาย “แกสนใจไหม” มิลาพยักหน้ารับคำอย่างตื่นเต้น “เอาสิ...แล้วงานถ่ายเมื่อไหร่” “อาทิตย์หน้า...แต่สองสามวันนี้แกจะต้องเข้าไปคลุกคลีที่โรงพยาบาลเพื่อทำความเข้าใจการเคลื่อนไหวของคนไข้ก่อน” มินพูดเสริม “มีหมอคอยแนะนำ ซึ่งแกก็ต้องแนะนำเขาด้วยนะ” มิลาเดินเข้ามาในแผนกศัลยกรรมตามนัดหมาย เพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับร่างกายและการเคลื่อนไหวของผู้ป่วยก่อนจะเริ่มงานพรีเซนเตอร์ เธอเดินเข้ามาในห้องพักของหมอและพยาบาล ซึ่งมีการแบ่งโซนเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน มิลาเข้าไปนั่งรอคนที่นัดไว้สักครู่ ไม่นานนักพยาบาลสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องเอกสารในมือ “คุณมิลาน่าใช่ไหมคะ” พยาบาลทักทายด้วยรอยยิ้ม “รอผู้อำนวยการสักครู่นะคะ ท่านกำลังลงมา” “ค่ะ” มิลาตอบรับด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก เวลาผ่านไปประมาณ 10 นาที พยาบาลคนสวยคนเดิมก็เดินเข้ามาในห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอไม่ได้มาคนเดียว คนที่เดินตามหลังมานั้นคือหมอศัลยกรรมคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนที่มิลาคุ้นเคยเป็นอย่างดี นั่นคือนที “คุณ...” นทีทักเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจ แต่เขาก็รีบควบคุมสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติในทันที พยาบาลสาวคนสวยยิ้มให้มิลา ก่อนจะแนะนำหมอนทีให้เธอรู้จัก “คุณมิลาน่าคะ...นี่คือคุณหมอนทีค่ะ ท่านผู้อำนวยการให้คุณหมอเป็นคนดูแลและให้คำแนะนำคุณมิลาน่าค่ะ” “คุณหมอนทีคือหมอที่เก่งมากค่ะ” พยาบาลเสริมด้วยน้ำเสียงชื่นชม นทีหันมามองพยาบาลสาวพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ “คุณพยาบาล...ไปดูคนไข้เถอะครับ...ทางนี้ผมจะจัดการต่อเอง” พยาบาลสาวรับคำด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ ปล่อยให้นทีและมิลาอยู่ในห้องกันเพียงสองคน นทีจ้องมองสาวสวยที่อยู่ตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา ดวงตาของเขาดูราวกับกำลังสแกนทุกส่วนบนร่างกายของเธออีกครั้ง “คุณมิลาน่ามาหาผม...เหรอครับ” นทีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง “เปล่านะคะ...ฉันมาเพราะงาน” มิลาตอบกลับด้วยท่าทีที่ดูเป็นมืออาชีพ “อ๋อ...ครับ” นทีพยักหน้ารับคำ “ถ้าอย่างนั้นมีอะไรถามผมได้เลยนะครับ โปรเจกวิจัยนี้ผมคือคนรับผิดชอบโดยตรง” “ค่ะ” มิลารับคำขณะที่นทียังคงจ้องมองเธอไม่เลิก ราวกับกำลังจับผิดอะไรบางอย่างในตัวเธอ “มีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมคุณหมอจ้องฉันไม่หยุดเลย” มิลาถามด้วยความไม่พอใจ “เปล่าครับ...แค่คิดว่าคุณมิลาน่าเหมาะกับงานนี้จริงๆ”นทียิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาพูดพร้อมกับชี้ไปที่กล่องเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน “เอกสารในนั้นเป็นแค่บางส่วน ผมร่างแผนงานคร่าวๆ ไว้แล้ว อยู่ในห้อง เชิญทางนี้ครับ” มิลาเดินตามชายหนุ่มเข้าไปในห้องพัก ที่แบ่งโซนสำหรับหมอแต่ละคน เมื่อก้าวเข้ามาด้านใน เธอก็ต้องประหลาดใจกับความหรูหรา ภายในห้องมีโซฟาขนาดใหญ่สำหรับพักผ่อน ทีวีจอแบนติดผนัง แม้กระทั่งตู้เย็นส่วนตัวก็มีครบครัน เหมือนกับว่านี่ไม่ใช่แค่ห้องทำงานธรรมดา แต่เป็นพื้นที่พักผ่อนส่วนตัวที่ครบครันสำหรับหมอโดยเฉพาะ มิลานั่งลงบนโซฟาอย่างระมัดระวัง นทีนำเอกสารมาให้เธอดู ก่อนจะนั่งลงข้างๆ จนตัวเธอเองถึงกับต้องขยับห่างออกไปเล็กน้อย “คุณหมอคะ...ช่วงนี้ใช่ไหมคะที่ฉันจะต้องสื่อสารออกมา” มิลายื่นเอกสารให้เขาดู หมอ..นทีหันมาดูเอกสารในมือของเธอ ทำให้สายตาของคนทั้งคู่สบกันโดยบังเอิญ หัวใจของมิลาเต้นแรงอย่างผิดปกติ เธอพยายามขยับตัวออกห่างอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ปล่อยให้เธอทำอย่างนั้น นทีช้อนร่างของเธอขึ้นมานั่งบนตักอย่างง่ายดาย มิลาใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก “ทำอะไรคะ” “วันนี้ใส่กระโปรงสีดำมาด้วย...ดูแล้วเซ็กซี่มาก” นทีพูดเสียงกระซิบพลางใช้มือลูบไล้ไปตามต้นขาของเธออย่างคนหื่นกาม “ปล่อยฉันนะคะ...เดี๋ยวใครมาเห็น” นทีไม่พูดอะไร เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะค่อยๆ สอดมือใหญ่เข้าไปในกระโปรงทรงเอของมิลา “เปียกแล้ว...แฉะตั้งแต่เห็นผมสินะ” นทีพูดด้วยน้ำเสียงที่เย้ายวน ‘ร่างกายฉันมันเป็นอะไรเนี้ย…ควบคุมไม่ได้เลยหรือไง’มิลานึกในใจเพราะเธอเห็นเขาก็ดันเกิดอารมณ์ตลอด มิลาแทบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย เธอไม่สามารถปฏิเสธคำพูดของเขาได้เลย เพราะร่างกายของเธอมีปฏิกิริยาต่อเขาโดยอัตโนมัติ ภาพแก่นกายขนาดใหญ่ที่กระแทกจนจุกในวันนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเธอ แม้จะเจ็บปวดแต่ก็เร้าอารมณ์ให้เธอปรารถนาเขาอย่างห้ามไม่ได้ นทีกระซิบชิดใบหู ก่อนจะขบลงที่กกหูเธอเบาๆ “มาสร้างความท้าทายหน่อยดีไหม” เขาไม่รอคำตอบจากมิลา ก่อนจะยกร่างของเธอไปที่โต๊ะทำงานแล้ววางลงอย่างแผ่วเบา “คุณหมอ...เดี๋ยวใครมาเห็น” มิลาพยายามทักท้วงเสียงแผ่ว “ท้าทายดี” นทียิ้มร้าย ก่อนจะใช้มือขวาของเธอกำลงไปที่แก่นกายที่ตั้งผงาดอยู่ใต้กางเกง “ลองจับดูสิ” “ใหญ่...มาก” มิลากล่าวออกมาอย่างตกใจ “ลองกินดูสิ” เขาพูดพร้อมกับดึงตัวเธอให้ชิดลำตัวขึ้น มิลากลืนน้ำลายลงคออย่างสนใจ เธอไม่สามารถปฏิเสธเขาได้เลย เพราะร่างกายของเธอมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อเขาโคยไม่ปฎิเสธแต่อย่างใด "หรือให้ผมกิน....ของคุณดี" คำพูดเช่นนั้น มันมีแรงดึงดูดให้มิลาตกลงไปในห้วงลึกถึงราคะอย่างมาก ถึงรู้ว่าไม่ควรแต่จะให้ทำอย่างไร เพราะที่เธอเคยลองมามันอร่อยจนลืมไม่ได้ นทีไม่ล่มเลิกความพยายาม มือเขาลากไปในกระโปง สัมผัสกลีบรักที่เต้นกระตุก นิ้วใหญ่เกี่ยวซับในตัวเล็กเลื่อนลงมาอย่างช้าๆ "คุณจะอดทนไหวหรอ..." มิลาไม่ได้โต้ตอบเพราะ ด้านในของเธอร้อนรุ่มไปหมด ในสมองสั่งว่าพอแต่ใจกับร่างกายนั้นขัดกัน อยากสุขสมกับเขาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ แค่เขาใช้คำพูดหว่านล้อมก็แทบเสร็จออกมาแล้ว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more