บทที่7 อีกครั้งที่คลีนิก

1668 Words

บทที่7 อีกครั้งที่คลีนิก มิลาเดินทางมาถึงคลินิกพร้อมกับเซเรนตามเวลานัดหมาย บรรยากาศเงียบสงบเหมือนเช่นเคย ไฟด้านหน้าปิดสนิท เหลือเพียงแสงสลัวๆ จากด้านข้างของคลินิกที่ยังคงสว่างอยู่ ทั้งสองคนเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของนที และเมื่อเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้มิลาชะงักไปชั่วขณะ เธอไม่ได้เจอนทีอย่างที่คิด แต่กลับเป็นหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักในชุดกาวน์สีขาวและสวมแว่นตากลมโต “คุณมิลาน่าใช่ไหมคะ” หญิงสาวคนนั้นทักขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส “เชิญนั่งก่อนนะคะ ฉัน หมอธาริน ค่ะ หมอนทีมีผ่าตัดฉุกเฉินที่โรงพยาบาลเลยให้ฉันมาดูแลคุณมิลาแทนค่ะ” มิลาพยักหน้ารับคำ แต่ในใจกลับมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้น ‘คนนี้ต้องเป็นแฟนของเขาแน่ๆ เลย’ เธอคิดอย่างหึงหวง “ค่ะ...” มิลาตอบรับเสียงแผ่ว แต่สายตาของเธอก็ยังคงจับจ้องไปที่หมอธารินอย่างไม่วางตา หมอธารินทร์ขอดูข้อมือของมิลา หมอสาวค่อย ๆ จับข้อมือของมิลาเหมือนที่นทีเคยทำ ก่อนจะพาไปที่ห้องเอกซเรย์เพื่อดูอาการอีกครั้ง ในขณะที่รอดูแผ่นฟิล์ม เซเรนก็ได้รับสายจากแฟนหนุ่มที่เพิ่งเดินทางกลับจากต่างประเทศ จึงหันมาบอกมิลา “มิลา...ฉันต้องไปแล้วนะ แกกลับคนเดียวได้ใช่ไหม” เซเรนถามด้วยความเป็นห่วง “ได้สิแก...ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน”มิลาตอบพลางยิ้มให้เซเรน หลังจากที่เซเรนกลับไปแล้ว ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง นทีเดินเข้ามาอย่างเร่งด่วน เขาก้าวฉับ ๆ ตรงไปหาธารินทร์ทันที “น้องธารินทร์...กลัวไหมที่อยู่คนเดียว” นทีถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ธารินทร์ยิ้มหวานก่อนจะตอบกลับ “ไม่กลัวเลยค่ะ...ก็พี่นทีบอกว่าจะรีบมานี่คะ” เธอมองไปที่มิลา “คนไข้ของพี่ก็เหมือนคนไข้ของฉัน ฉันต้องช่วยดูแลสิคะ” ทั้งคู่คุยกันราวกับว่ามิลาไม่ได้อยู่ในห้องนั้นด้วย มิลาได้แต่นั่งนิ่ง ๆ อยู่บนเก้าอี้ ความรู้สึกหนักอึ้งในอกของเธอก่อตัวขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงรู้สึกแปลก ๆ กับความสัมพันธ์ของคนทั้งสองคนนี้ ในขณะที่นทีกำลังคุยกับมิลาอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของหมอธารินทร์ก็ดังขึ้น จึงขอตัวออกไปรับสาย ทำให้ในห้องเหลือเพียงนทีกับมิลาแค่สองคน “ขอดูข้อมือหน่อยครับ” นทีเอ่ยเสียงเรียบ “จะตรวจอีกทำไมคะ ก็ตรวจไปแล้วนี่” มิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ประชดประชัน สายตาที่ดูอบอุ่นซึ่งเขาใช้มองหมอธารินทร์เมื่อครู่ หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาที่เย็นเฉียบและดุดันที่กำลังส่งมาให้เธอ “เช่นนั้นก็มาดูแผ่นฟิล์มครับ” เขาพูดพร้อมกับเชิญให้เธอเดินไปที่จอฉายแสง แล้วใช้ไม้ชี้ไปที่รอยร้าวเล็กๆ บนแผ่นฟิล์ม “กระดูกร้าวยังไม่ติดกันนะครับ อาจจะรู้สึกปวดสักระยะ” นทีพูดพร้อมกับหันมาสบตาเธอ “ผมจะสั่งยาและใบนัดอีกนะครับ” มิลาไม่พูดอะไร เธอพยักหน้ารับคำ ก่อนจะรีบลุกขึ้น แต่ด้วยความรีบร้อน เธอจึงสะดุดกับขาเตียงตรวจจนล้มลงไปในท่านั่ง มือข้างที่เจ็บก็ฟาดเข้ากับเตียงอย่างแรงซ้ำอีกครั้ง “เจ็บ” มิลาอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด นทีจึงรีบเข้ามาประคองเธอ “คุณมิลา นั่งก่อนครับ...หมอขอดูอีกที” คราวนี้เขาเดินมาจับข้อมือของเธออีกครั้ง ในใจของมิลาเฝ้านึกถึงแต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นในรถเมื่อคืนนั้น แต่เขากลับนิ่งเฉยราวกับว่าเรื่องนั้นไม่เคยเกิดขึ้น หรือเขาเมาจนจำไม่ได้นะ นทีค่อย ๆ กดลงไปที่ข้อมือของเธออย่างแผ่วเบา อาการปวดที่ดูเหมือนจะดีขึ้นกลับเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง “แผลเดิมครับ...แต่ถูกกระแทกซ้ำ เลยทำให้อักเสบอีกครั้ง” “ค่ะ...” มิลารับคำเสียงเบา “คุณขึ้นไปนอน” นทีพูดพร้อมกับชี้ไปที่เตียงตรวจ “นอนเหรอคะ...” มิลาถามอย่างสับสน “ผมจะฉีดยาแก้อักเสบให้ครับ...กำลังคิดอะไรอยู่เหรอครับ” นทีถามพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก เมื่อมิลาขึ้นไปนอนบนเตียง เขาก็เริ่มจัดการกับเสื้อผ้าของเธอ นทีสั่งให้เธอตะแคงข้าง ก่อนจะเลิกเสื้อขึ้นและเลื่อนกางเกงลงเล็กน้อย การกระทำของเขาทำให้หัวใจของมิลาเต้นระรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ‘ทำไมรู้สึกหวิวๆตรงนั้นนะ….แล้วทำไมฉันต้องไวต่อความรู้สึกนี้’มิลาขึ้นในใจเมื่อเธอรู้สึกว่าช่องรักของเธอคายน้ำออกมาเล็กน้อย เช่นเดียวกับนทีเองที่แอบเผลอไปลูบสะโพกของเธอเบาๆ ก่อนจะฉีดยาแก้อักเสบลงไป “เรียบร้อยครับ” นทีพูดเสียงเรียบ มิลาชันตัวขึ้นนั่งเตรียมจะลงจากเตียง แต่เขากลับเดินไปปิดไฟในห้องตรวจจนเหลือเพียงแสงไฟสลัวๆ ดวงเดียวที่อยู่ด้านนอก มิลาเริ่มรู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก “ปิดไฟทำไมคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย “ผมเลิกงานแล้ว...ตรวจคนไข้เสร็จแล้วนี่...ยาก็จัดแล้ว ใบนัดก็ให้แล้ว...” นทีพูดพลางขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ จนร่างกายของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว “หรือคุณอยากให้ผมตรวจตรงไหนอีก” หญิงสาวหายใจสะดุด ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที “เปล่าค่ะ...” มิลาเอ่ยเสียงสั่นเครือ มือเล็กกดขอบเตียงเตรียมจะลุก แต่ยังไม่ทันให้ปลายเท้าแตะพื้น ร่างสูงของนทีก็ถลาเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะช้อนร่างเธอขึ้นกลับไปนั่งบนเตียงเหมือนเดิม หัวใจของเธอเต้นแรงและรวดเร็วจนเหมือนจะหลุดออกมานอกอก “อะไรเหรอคะ” เสียงเธอสั่นปนสับสน “เรามาลองดูกันอีกครั้ง...ได้ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยชิดใบหู พร้อมมือใหญ่ที่เลื่อนมาจับสะโพก ดันร่างเธอเข้าหาตัวจนแทบไร้ช่องว่าง ดวงตาคมดำจับจ้องไม่กะพริบ เหมือนนักล่าที่เพ่งมองกระต่ายป่าตัวน้อยที่จนมุม “ฉัน...ไม่อยากรู้สึกผิดไปมากกว่านี้ค่ะ คุณหมอมีแฟนแล้ว...แถมน่ารักมากด้วย” มิลาเอ่ยพยายามใช้เหตุผลเป็นเกราะกั้นสุดท้าย แต่นทีเพียงยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเย็นชา แต่สายตาพร้อมฟาดฟันมาก “อยากลองความตื่นเต้นดูไหม...คิดซะว่าเป็นการท้าทายชีวิต” ไม่ทันให้เธอตั้งตัว ปลายจมูกโด่งก็เลื่อนลงสัมผัสผิวขาวเนียนที่ต้นคออย่างเชื่องช้า ลิ้นอุ่นชุ่มละเลียดไปตามลำคอ ก่อนลากยาวขึ้นจนถึงใบหู ความรู้สึกซ่านวาบแผ่กระจายไปทั่วร่างจนเธอเผลอกัดริมฝีปากแน่น “อ๊ะ...” เสียงครางหลุดออกมาจากริมฝีปากของมิลาโดยไม่รู้ตัว แสงไฟสลัวในยามดึกยิ่งขับให้บรรยากาศร้อนระอุ ผสานกับจังหวะเร่งเร้าของนทีที่รุกเข้าหาอย่างไม่เปิดช่องให้เธอได้หายใจ ร่างสูงเคลื่อนใกล้ทุกขณะ จนกลิ่นกายอุ่นของเขาโอบล้อมทั่วความรู้สึกของเธอ “คุณหมอ...แฟนคุณจะมาเห็น” เสียงเธอพร่าบางแต่ยังพยายามเตือน ทว่ามันกลับทำให้ดวงตาคมของเขาวาวโรจน์ยิ่งขึ้น ริมฝีปากร้อนกดประกบลงมากัดลงให้แรง จงใจเน้นที่มุมปากของเธอจนเผลอร้อง “โอ๊ย...” เสียงครางเจ็บดังลอดตามไรฟัน แต่ยังไม่ทันได้ร้องได้เต้มที่ เสียงครางแผ่วก็ถูกกลืนหายไปในจูบลึกของเขา “อื้ม...” มิลาเผลอส่งเสียงในลำคอเมื่อสัมผัสที่รุกไล้ราวจะกลืนกินทุกลมหายใจ ความร้อนพลุ่งพล่านแล่นผ่านเส้นประสาททุกจุด มือเธอกำชายเสื้อของเขาแน่น แต่กลับไม่ผลักออก ซ้ำยังเผลอเอนตัวเข้าหาราวกับตอบรับการรุกรานนั้นอย่างลืมตัว ภายในที่คับแคบจำกัดเนื้อที่ เต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว ทุกสัมผัสของเขาทั้งเร่าร้อนและอันตราย จนเธอไม่อาจแยกได้ว่า...สิ่งที่หวาดกลัวหรือสิ่งที่โหยหากันแน่ที่กำลังครอบงำหัวใจเธอ “อ๊ะ...” เสียงครางหลุดจากริมฝีปากมิลาโดยไม่รู้ตัว อากาศเย็นเฉียบ แต่กลับไม่อาจดับความร้อนแรงที่กำลังปะทุจากร่างของนทีที่รุกเร้าเข้ามาอย่างไร้ปรานี ทุกจังหวะสัมผัสของเขา...ทำให้ภาพในหัวเธอไหลย้อนกลับไปยังคืนนั้น คืนนั้น...ในรถที่คับแคบและอับอายเพราะกลัวคนเห็น แต่หัวใจกลับเต้นแรงจนแทบทะลุอก กลิ่นหนังเบาะอุ่นผสมกับลมหายใจร้อนของเขาที่แนบชิด ริมฝีปากคม พร้อมกัดมุมปากเธออย่างจงใจ ความเจ็บแผ่วผสมกับความซ่านทำให้เธอครางในลำคออย่างห้ามไม่อยู่... “คุณหมอ...แฟนคุณจะมาเห็น” นทีเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตาคมเหมือนนักล่า “คิดว่าผมลืมคืนนั้นเหรอ” เขากระซิบ ก่อนจะปิดปากเธอด้วยจูบลึกที่กวาดเอาลมหายใจไปจนหมด ปลายนิ้วใหญ่ที่โอบสะโพกเธอแน่นทำให้มิลาไม่อาจถอยหนี ความรู้สึกที่ประดังจากทั้งปัจจุบันและอดีตประสานกันอย่างบ้าคลั่ง จนเธอไม่แน่ใจว่าตอนนี้...เธอกำลังจูบกับเขาในห้องตรวจ หรือยังติดอยู่ในคืนนั้นบนเบาะของรถกันแน่

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more