“ดะ...เดี๋ยวคุณคินณ์”
ตลอดทั้งทางกลับเพนต์เฮาส์ไม่มีใครพูดอะไรสักอย่างแต่ทันทีที่ทั้งสองออกจากลิฟต์ อคินณ์ก็ดันตัวเธอชิดผนังก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาซุกไซ้ราวกับกระหายอยาก
สองมือเล็กผลักร่างหนาให้ออกห่างแต่ชายหนุ่มกลับเอาแต่เบียดเข้ามาใกล้จนร่างกายแนบชิดกันไปหมด
“วันนี้เธอดื้อมากเกินไปแล้วนะ” เสียงเข้มเอ่ยประชิดใบหูแล้วยังพ่นลมหายใจร้อนจัดใส่จนเหมือนฝันย่นคอหนี แต่เขาก็รั้งกลับมาเหมือนเดิม
คำว่า “ดื้อ” ของอคินณ์คงเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างที่ทั้งสองทานอาหารเย็นด้วยกันก่อนจะกลับมาที่นี่
ระหว่างทานอาหารเย็นร่วมกันนั้นอธิปชวนให้เหมือนฝันกลับไปค้างที่บ้านหลังใหญ่ในช่วงปิดเทอม และตั้งแต่ที่เหมือนฝันจำต้องย้ายออกมาอยู่กับอคินณ์ เธอก็ไม่ค่อยได้กลับไปที่นั่นและเธอก็คิดถึงป้าอุ่นมากด้วย แต่ไม่ทันจะได้ตอบตกลงรังสีอำมหิตจากชายร่างสูงใหญ่ก็ส่งมาให้ พร้อมกับคำขู่ที่เขาเคยใช้ย้อนเข้ามาให้สมอง เหมือนฝ
